Öfkelisindir, kırgınsındır, bitkinsindir ama sessiz kalırsın. Sonra elin yanlışıkla bir şeye takılır, bir şey kırılır ve bağırırsın. Büyük şeyleri içinde bastırdığın için, küçük şeylere tahammül edemez hâle gelirsin..
Ben huzurla devam etmek istiyorum. Huzur dediysem her şeyin mükemmel olduğu bir hayattan bahsetmiyorum. Suistimal edilmediğim, korkmadan sırtımı yaslayabildiğim insanlarla; “kim daha çok çabaladı” yarışı olmadan, anladığım, anlaşıldığım, taktiksiz ve sade bir hayat istiyorum.
Aralarında oturuyorum, onlar gibi gülümsüyorum, başımla onaylıyorum, gülmem gereken yerde gülüyorum.
Ama içimde… Çok uzaklardayım. Sanki burada değilmişim gibi, sahneyi dışarıdan izliyorum.