Hep aşkı aradım. Ta ki yabancılara gülümsediğimi, bebeklere el salladığımı, yaşlılara kapıyı açık tuttuğumu, ambulans geçerken dua ettiğimi fark ettim.
Aşk zaten benmişim.
Dünyanın en güzel çiçeği olarak açsan da, bazen kader seni çiçek sevmeyenlerin içinde yaşatır. Değer, sadece güzel olmakta değil; o güzelliği anlayacak kalplere denk gelmektedir. Kıymet bilenlere rastlamak büyük talihtir. Maalesef, ehline denk gelmeyen her şey ziyan olur…
İnsanların gitmesine üzülmüyorum. Giderken hiçbir şey olmamış gibi davranmalarına üzülüyorum. Sanki yaşadıklarımı tek başıma yaşamışım gibi. Final insanın tüm inançlarını yerinden oynatacak kadar gürültülü oluyor.
Kırgınlıklarım vardı. Bir tek Allah iyileştirebilirdi, iyileştirdi de. Kırıldığım yerden çiçeklendim. Geçici dünyanın geçici dertleri arasında kaybolacaktım, Rabbim çekip çıkardı. Bana asıl kimi sevmem gerektiğini gösterdi. Zor oldu ama geçti hamd olsun..
Valla dostlar yaşamak umrumda ya. Bir kaç kişi bize kötülük yaptı diye hayata küsecek değiliz ya. Ne yapalım yani kötülüğü çirkinliğinden kaynaklı. Biz iyilikten güzellikten sevgiden yana olacağız. Düşersek kalkacağız, ağlarsak güleceğiz. Öyle ki yaşam bizden yana olacak.
Kötü yollar olabilir, zor zamanlar olabilir ama ben her zaman merhametli vefalı ve saygılı olacağım. İnsan ne olursa olsun oturduğu masada karakteriyle ve duruşuyla ağırlanır.
Bana fakirin yanında paradan, yetimin yanında anne babadan, hastanın yanında sağlıktan söz etmemeyi öğrettiler.Tek bir söz bin derdi akla getirir.Ama siz biraz şeysiniz...