31 yıl olmuş
Bu psikopat şarkı çıkalı!
O zaman doğanlar çoluk çocuğa karıştı
Bu şarkı hala ateş etmeye
Can yakmaya
İflah sikmeye devam ediyor
Sahibi Yıldız Tilbe bile 1 kere okumadı
Biri artık coverlasın şunu😍
Yaşananları inkâr etmek ya da "keşke"lere tutunmak, acıyı uzatabiliyor. Ama burada küçük ve kritik bir ayrım var.
Kabullenmek, olanı onaylamak değildir. Ya da "bu normaldi, hak ettim" demek hiç değildir. Kabullenmek daha çok şu anlama gelir: "Bu oldu. Geri alamam. Ama bununla ne yapacağımı ben belirleyebilirim."
İnsan zihni doğal olarak alternatif senaryolar üretir-"ya şöyle olsaydı..." Bu aslında kontrol hissini geri kazanmaya çalışma biçimi. Ama o düşüncelere fazla bağlanınca, zihin geçmişte takılı kalıyor ve bugünle bağ zayıflıyor, acı uzuyor.
Yine de şunu da göz ardı etmemek lazım:
Bu süreç düğmeye basıp "tamam kabul ettim" diyerek bitmiyor. Kabullenme çoğu zaman dalgalar halinde gelir. Bazen gerçekten kabul etmiş gibi hissedersin, bazen yine "keşke"lere dönersin. Bu bir geri düşüş değil, sürecin parçası.
Belki daha dengeli bir çerçeve şöyle olabilir:
"Keşke olmasaydı" demek + insani
"Bu hiç olmamalıydı ve bunu düşünmeden duramam" noktasında takılı kalmak → yıpratıcı
Asıl kırılma noktası şu soruda: Bu yaşananlar bugününü nasıl yönetsin istiyorsun?
Çünkü geçmiş değişmiyor ama onun bugünkü etkisi, biraz da senin onunla kurduğun ilişkiye bağlı
Tanıdığınız her kadın daha uzun bir yol seçti.
Geldiği yoldan geri döndü.
Bir vitrinin önünde oyalandı.
Anahtarlarını elinde sımsıkı tuttu.
Sahte bir telefon görüşmesi yaptı.
Köşeyi dönüp koşmaya başladı.
Tanıdığınız her kadın, eve korkarak yürüdü.
Tanıdığınız her kadın
“Eğer evinde öfkeli bir adamla büyüdüysen, evinde her zaman öfkeli bir adam olacaktır. O orada olmasa bile onu bulursun. Ve eğer bir gün evinde öfkeli bir adam olmadığını fark edersen — gidip bir tane bulur ve onu içeri davet edersin.”