Çok mutsuzum ya iş hayatının bu kadar acımasız bu kadar merhametsiz oluşuna kendime olan saygımı koruyacağım diye çizgimi karakterimi koruyacağım diye her şeyi bu denli içime atmaktan da bıktım sabır kalmadı kalmadı sabrım
Eve geleli 7 saat oldu ama beynim hâlâ okulda. Kafamda öğretmenim seslenmeleri, gürültü, bağırış, tezahürat ve koşturmaca bitmiyor. Sinir sistemi, aşırı duyusal yüklenme nedeniyle eve gelince normal sesleri bile daha yoğun algılıyor.
Bunu sadece öğretmenler bilir. Sessiz olalım:)
Yetişkinlikten bir şey öğrendiysem o da budur. Her ne olursa olsun ağlasan da zırlasan da kalkıp devam ediyorsun. Çünkü sen üzgünsün diye dünya durup seni beklemiyor maalesef