it's actually insane to me how Poland, a country who never faced a shooter before, dealt with it so much better than countries frequently facing similar tragedies. 2 policemen armed with funny glocks neutralized the shooter equipped like terminator. Ambulances were there in 5 minutes. Qualified witnesses threw themselves in to aid the shot. Employees of big stores, tiny stalls, museums, transport, everyone knew what to do to protect as many people as possible and with nerves of steel. The public went to donate blood in droves so big the hospitals after few hours couldn't take any more. Like there are some serious notes western governments should pen from this
Tragedia w Krakowie przywołuje wspomnienia z Pragi. Po masowej strzelaninie na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Karola 21 grudnia 2023 r. ówczesny minister spraw wewnętrznych Czech @Vit_Rakusan wielokrotnie apelował do mediów o powściągliwość, niepowielanie niesprawdzonych informacji i nienadawanie rozgłosu sprawcy.
Już w dniu zamachu zwrócił się bezpośrednio do dziennikarzy, prosząc, aby nie rozpowszechniali zdjęć napastnika i szczegółów jego historii. Przestrzegał przed plotkami i dezinformacją. Nazajutrz podkreślił, że szczegółowe opisywanie życia sprawcy, „tabloidowe” zbieranie strzępków informacji i ich pospieszne publikowanie „naprawdę nie prowadzi do niczego dobrego”. Może natomiast inspirować potencjalnych naśladowców.
23 grudnia, pytany o motywy zbrodni, Rakušan odpowiedział: „Doświadczenia zagraniczne jednoznacznie wskazują, że powinniśmy raczej starać się wypierać historię napastnika, wraz z jego motywami, z pamięci zbiorowej i przestrzeni publicznej”. Podkreślił, że sprawca chce w ten sposób zapisać się w pamięci społeczeństwa. Zamiast opowiadać jego historię, należy mówić o ofiarach, które są rzeczywistymi bohaterami tej tragedii.
Na początku stycznia minister przypomniał, że publikowanie biografii sprawcy jako swoistego „czarnego bohatera” może wpisywać się w jego własne zamiary. „Nie dawajmy mu tego”. Zarazem bronił prawa mediów do informowania i podkreślał, że im więcej rzetelnych, zweryfikowanych informacji, tym mniej miejsca na plotki i teorie spiskowe.
Apele te spotkały się z szerokim odzewem środowiska dziennikarskiego. Martin Bartkovský, redaktor naczelny @Reflex_cz zadeklarował, że jego redakcja nie będzie publikować nazwiska i fotografii napastnika ani rekonstruować jego motywacji. Dziennikarze powinni pełnić rolę „filtra”, a nie dostarczać inspiracji potencjalnym naśladowcom.
W czeskich mediach zyskał szerokie poparcie postulat powściągliwości: nie roztrząsać publicznie motywacji sprawcy, nie budować wokół niego sensacyjnej narracji, nie rozpowszechniać plotek i niesprawdzonych informacji. Nie oznaczało to rezygnacji z dociekania prawdy, lecz uznanie, że rzetelne informowanie nie wymaga nadawania rozgłosu zabójcy.
Nie wszystkie redakcje od początku przestrzegały tych zasad, ale wiele z nich szybko podjęło refleksję nad własną odpowiedzialnością. Czeska klasa polityczna i media w znacznej mierze zdały ten trudny egzamin.
W strzelaninie na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Karola w Pradze 21 grudnia 2023 r. zginęło 14 osób, a 25 zostało rannych. Sprawca popełnił samobójstwo. Śledztwo potwierdziło również jego odpowiedzialność za trzy wcześniejsze zabójstwa.
Dziś, gdy w Krakowie służby wyjaśniają okoliczności kolejnej tragedii, warto przypomnieć czeskie doświadczenia. Przede wszystkim zaś pamiętać o ofiarach i ich bliskich.
https://t.co/ntaAwvFHW7
Poland. The use of police forces at the Constitutional Court is a deeply troubling episode in the life of a country governed by the rule of law.
The Polish constitutional dispute should be resolved through other means. European rulings must be respected. Once you become a member of the European Union, you are expected to abide by its rules and principles.
I understand the arguments put forward by the Polish government, but police forces should have no place in a constitutional court. Such a situation is unprecedented in a democratic country.
Jeden numer zamiast dwóch. Upraszczamy oznaczenia na peronach ✅
25 października ruszamy z pilotażem prostszej informacji dla podróżnych. Pierwszą stacją objętą testami będą Mysłowice.
Na czym polega nowy system❓
➡️ Miejsce odjazdu pociągu będzie identyfikowane poprzez numer peronu, a nie toru. Odejdziemy od oddzielnej numeracji peronów i torów na rzecz numeracji wyłącznie krawędzi peronowych. W efekcie pasażer skieruje się na konkretny peron, bez konieczności rozumienia układu torów.
Takie rozwiązanie pozwoli wyeliminować pomyłki, wywołane dodatkową informacją na plakatach, rozkładach jazdy czy w komunikatach. Podobny system jest stosowany w wielu europejskich krajach.
Dziś w Mysłowicach są 3 perony, po zmianie będzie ich… 5. Zmieni się oznaczenie krawędzi peronowych, nie infrastruktura.
📆 13 grudnia pilotaż rozszerzymy o stacje Milówka, Sól, Rajcza, Skarżysko-Kamienna i Środa Wielkopolska. W ciągu miesiąca od rozpoczęcia pilotażu przeprowadzimy wśród pasażerów stacji ankiety oceniające nowe rozwiązanie.
Bardzo smutna wiadomość, która fotyka mnie osobiście😢 mogę państwu opwoiedzieć dość długą, ale bardzo ciekawą i śmieszną anegdotkę z nim w roli głównej. Zachęcam do przeczytania poniżej👇
Statement on behalf of UEFA and its 55 National AssociationStatement on behalf of UEFA and its 55 National AssociationStatement on behalf of UEFA and its 55 National AssociationStatement on behalf of UEFA and its 55 National Associations
To już tylko profilaktycznie wyjaśnię: nie mam też nic wspólnego z podyktowaniem rzutu karnego dla Austrii w meczu Polska - Austria przez Howarda Webba😄
Patrząc na tempo, w jakim niektórzy frustraci i etatowi intryganci produkują kolejne teorie, uznałem, że lepiej uprzedzić fakty 🤣😃🤣
Tej, Poznań (i nie tylko). Sytuacja jest poważna. Mam ich wiele. Bardzo wiele.
Naklejki Panini. Tzw. klasyk. Chętnie się powymieniam, bo jakimś cudem nie jest mi daleko do zebrania kompletu.
Dajcie znać, co i jak. Za wszelkie RT i reakcje też będę wdzięczny! 👊
No to mamy wyniki matur. Pozwólcie że podzielę się kilkoma przemyśleniami.
81,1 proc. zdało, co dziesiąty ma poprawkę, a średnia z matematyki i polskiego na podstawie to 59 proc. Co to oznacza w praktyce? Że statystyczny polski maturzysta kończy szkołę średnią, posiadając wiedzę na poziomie niewiele wyższym niż połowa wymagań podstawy programowej.
Spójrzmy na rozszerzenia. Średnia z matematyki rozszerzonej to 37 proc. Z informatyki - 40 proc.
O czym te wyniki mówią? Moim zdaniem dzisiejsza matura to fikcja i gra losowa. To jest algorytm, nie selekcjonuje ze względu na talent inżynieryjny czy logiczne myślenie tylko na opanowanie schematów.
Matura w obecnej formule to fikcja. Opiera się (matura i sama szkoła) na modelu edukacji, którego celem było stworzenie (wychowanie, wykształcenie) powtarzalnego pracownika, który działa według instrukcji.
System, który uczy młodego człowieka, że sukcesem jest napisanie testu na jedną trzecią, po prostu go oszukuje. Każdy duży, powszechnie dostępny model sztucznej inteligencji rozwiązuje tegoroczną maturę rozszerzoną z matematyki, fizyki czy chemii na sto procent (albo blisko tego) w kilkanaście sekund. System edukacji marnuje tysiące godzin życia (i miliardy złotych) na naukę mechanicznego odtwarzania struktur, w których komputer już teraz jest miliardy razy szybszy i dokładniejszy od człowieka.
Zamiast uczyć kompetencji przyszłości – takich jak krytyczna analiza danych, weryfikacja czy umiejętność syntetyzowania wiedzy z różnych dziedzin – szkoła zmusza młodzież do rywalizacji z kalkulatorem. To sabotaż ich potencjału.
JAK AWANSOWAĆ DO PÓŁFINAŁU TO TYLKO W TAKIM STYLU 😍
Novak Djoković wygrał najdłuższy ćwierćfinał w historii, trwający 5h 15 min i został najstarszym półfinalistą od 50 lat 🔝
#Wimbledon
POSEŁ LECHISTANU JESZCZE NIE PRZYBYŁ
O tym, co kryje się za dyplomatycznym gestem, który przetrwał 123 lata
Puste krzesło sułtana
Jest w historii stosunków polsko-tureckich zdanie, które przez ponad sto lat wypowiadane było na dworze sułtańskim z rozmysłem, a nie z niewiedzą. Przy każdej uroczystej prezentacji dyplomatów, gdy wywoływano kolejno reprezentantów mocarstw i małych królestw, padało to samo pytanie - czy przybył już poseł Lechistanu. I za każdym razem padała ta sama odpowiedź. Że nie przybył. Że jeszcze nie dotarł. I zostawiano puste krzesło.
To nie był protokolarny błąd. To był komunikat polityczny, który Wysoka Porta kierowała jednocześnie do Warszawy, której już nie było, i do Petersburga, Berlina oraz Wiednia, które Warszawę między siebie podzieliły. Komunikat brzmiał prosto - Polska istnieje, dopóki my mówimy, że istnieje.
Dawny wróg jako jedyny obrońca
Paradoks tej sytuacji jest uderzający. Imperium Osmańskie i Rzeczpospolita przez dekady toczyły ze sobą krwawe wojny - pod Cecorą, pod Chocimiem, wreszcie pod Wiedniem w 1683 roku, gdzie Jan III Sobieski rozgromił armię pod dowództwem Kara Mustafy.
A jednak to właśnie ten były wróg okazał się jedynym znaczącym mocarstwem, które odmówiło uznania wymazania Polski z map świata. Rosja, Austria i Prusy w tajnym artykule konwencji petersburskiej z 26 stycznia 1797 roku zapisały wprost, że samo imię Polski ma być na zawsze wymazane z prawa narodów. Konstantynopol zbagatelizował ten nakaz, czym narobiło sobie w Sankt Petersburgu niemało wrogów.
Konsekwencje tej decyzji były bardzo konkretne. Polska szlachta i żołnierze, którzy po klęskach kolejnych powstań tracili dach nad głową i paszport, mieli dokąd uciekać.
Imperium Osmańskie przyjmowało ich chętnie - i nie tylko z humanitarnych pobudek. Rosja wywierała stały nacisk, żądając ekstradycji emigrantów politycznych. Turcja odmawiała, częstokroć sięgając po dyplomatyczny fortel - chroniła Polaków przed wydaniem, nakłaniając ich do formalnej konwersji na islam, po czym argumentowała Rosjanom, że nie może wydać muzułmanina. Wyznanie było tu tarczą prawną, nie kwestią sumienia.
Generał, który zmienił religię, by walczyć z carem
W tej logice przyjął islam generał Józef Bem - człowiek, który bronił Lwowa i Wiednia w 1848 roku, a potem poprowadził Węgrów przeciwko Habsburgom, zanim carski korpus pod Paskiewiczem nie zdusił rewolucji.
Po klęsce Bem schronił się w Turcji, przyjął imię Murat Pasza i stanął na czele twierdzy w Aleppo. Walczył w tureckim mundurze do końca życia, które złamała malaria w grudniu 1850 roku. Do Tarnowa wrócił dopiero w 1929 - jako prochy.
Wywiad emigracyjny nad Bosforem
Jeszcze ciekawszą postacią z mojego punktu widzenia, jako byłego oficera SWW, był Michał Czajkowski, który trafił do Stambułu jako emisariusz księcia Adama Czartoryskiego z misją budowania propolskiej siatki wpływów. Przyjął imię Mehmed Sadyk Pasza, sformował oddział kozacki złożony z polskich uchodźców i poprowadził go do walki z Rosją w czasie wojny krymskiej.
Jego życie zakończyło się tragicznie - po dziesiątkach lat misji w osmańskiej służbie, stary i złamany, wrócił na Ukrainę, wyrzekł się islamu i zastrzelił się w 1886 roku. Romantyk do końca, tyle że romantyzm w tym przypadku oznaczał przede wszystkim cierpienie.
Czajkowski był jednak czymś więcej niż tylko awanturnikiem z misją. Był centralnym ogniwem rozbudowanej siatki wywiadowczej, którą zbudował jednej z moich historycznych mentorów wywiadu szczególnie tego wschodniego - Czartoryski - i którą dziś, bez przesady, można by nazwać służbami specjalnymi emigracyjnego rządu (wywiad AK narodził się ponad wiek później, ale miał dobre podstawy).
Hotel Lambert, paryska rezydencja księcia, prowadził dwie równoległe agencje: Agencję Wschodnią z centrum w Stambule i Agencję Zachodnią działającą w Europie.
Czajkowski (dziś można porównać go do współczesnego oficera wywiadu wojskowego - rezydenta) szefował tej pierwszej. Jego oficerowie i agenci działali nie tylko w samym Stambule, ale na całym Kaukazie, Bałkanach, w Persji i Afganistanie - wszędzie tam, gdzie Rosja miała żywotne interesy i gdzie można jej było zaszkodzić lub ją obserwować.
Może o jego operacjach napisze kiedyś coś więcej...
Mój historyczny mentor Czartoryski miał do tego zresztą idealne CV. Przez kilka lat był ministrem spraw zagranicznych - i tu uwaga - Rosji, a także przyjacielem cara Aleksandra I, człowiekiem który chodził po najwyższych korytarzach władzy w całej Europie.
Po klęsce powstania listopadowego, skazany zaocznie na śmierć przez ścięcie toporem, przeflancował całe to doświadczenie na działalność emigracyjną ale sprzedawczykiem był ojcem ówczesnych emigracyjnych polskich służb wywiadowczych.
Europejskie rządy traktowały Hotel Lambert jako nieformalną ambasadę nieistniejącego państwa polskiego - bo w sensie operacyjnym nią właśnie był.
W czasie wojny krymskiej Czartoryski zdołał wystawić w armii osmańskiej dwa osobne polskie oddziały kawalerii, które walczyły przeciwko Rosji pod turecką flagą.
Metodologia wywiadowcza była (i jest) dokładnie ta sama, co w służbach profesjonalnych - żywe źródła ludzkie, agenci w terenie, wpływ na decyzje obcych rządów, sabotowanie rosyjskich interesów w kilku teatrach jednocześnie. Bez Turcji nie było to możliwe.
Polak, który stworzył Turcję
Wątek ten ma jeszcze jeden wymiar, o którym mówi się rzadko. Ideologiczne fundamenty pod nowoczesną Republikę Turecką - tę, którą zbudował Atatürk - współtworzył Polak.
Konstanty Borzęcki, uczestnik powstania wielkopolskiego i rewolucji węgierskiej, po dotarciu do Turcji przyjął imię Mustafa Dżelaleddin Pasza, doszedł do stopnia generała dywizji i napisał traktat, w którym argumentował, że Turcy są europejskim narodem zdolnym do modernizacji. Ta książka bezpośrednio zainspirowała Atatürka przy budowie nowoczesnego państwa tureckiego - włącznie z ideą przyjęcia alfabetu łacińskiego. Polska myśl polityczna zapisana po turecku.
Adampol - polska wioska nad Bosforem
W 1842 roku, z inicjatywy wspomnianego wyżej Czartoryskiego, pod Stambułem powstał Adampol - dzisiaj Polonezköy.
Zamieszkali ją polscy emigranci, w tym zdezerterowani z armii carskiej żołnierze, których Turcy wykupywali z własnej niewoli tylko po to, by nie wracali do Rosji.
Wioska istnieje do dziś. To nie jest zabytek - to żywy dowód na to, że osmańska polityka wobec Polaków miała wymiar praktyczny, a nie tylko deklaratywny.
Rachunek wyrównany
Symboliczna klamra tej historii zamknęła się w 1923 roku. Polska, która odrodziła się w 1918, była jednym z pierwszych państw świata, które uznały nowo powstałą Republikę Turecką i rząd Atatürka.
23 lipca 1923 podpisano traktat przyjaźni. W geopolitycznej grze rachunki zostały wyrównane - naród, który nie uznał wymazania Polski przez 123 lata, doczekał się rewanżu dokładnie w tym momencie, gdy sam potrzebował uznania od świata.
Legenda mówi też, że przez cały ten czas w skarbcu sułtańskim przechowywano klucze do polskiej ambasady w Konstantynopolu, które w 1918 roku przekazano polskim przedstawicielom. Nie wiadomo, czy to prawda. Ale nawet gdyby była tylko legendą - mówi więcej o charakterze tej relacji niż niejeden traktat dyplomatyczny.
Pan Prezydent Nawrocki (@Nawrocki25) powołał się na to podczas konferencji z tureckim prezydentem. I miał rację - choć prawdziwa głębia tej historii jest znacznie bogatsza niż jeden dyplomatyczny gest, który politycy lubią cytować na konferencjach prasowych.
Panowie Prezydenci Polski I Turcji...
pozdrawiam i dziękuję.
Corentin Moutet during his post-match interview in Queens:
"No F-bombs please."
Moutet: "F*ck f*ck f*ck."
"I'm gonna ask you one more question so please keep it clean"
Moutet: "F*ck f*ck f*ck."
💀💀💀💀💀💀💀
Nie rozumiem i nie będę w stanie pojąć tego, co wyczytuję.
Znużenie Igą Świątek? Jakie znużenie? Jak można być tym znużonym? To byłaby wyższa szkoła zmanierowania, a to rzeczywiście choroba tocząca przebodźcowany współczesny sport.
Pisze się, że Iga Świątek pokazała Robertowi Lewandowskiemu (nawet w memach, ale one też o czymś mówią), Maja Chwalińska zaś pokazała Idze Świątek. Co chwilę ktoś, kto odnosi sukces pokazał coś komuś innemu, kto przecież też sukcesy odnosił, ale może (chwilowo) przestał. Ale odnosił.
Nie rozumiem po co to robimy i dlaczego sportowy sukces w Polsce równa się pokazaniu zgiętego łokcia komuś innemu, kogo też wypadałoby doceniać.
Dziwne to i zatrważające, bo to pokazuje masę jakieś dziwnej niechęci, goryczy, żeby nie powiedzieć jadu tkwiących w ludziach. Więcej, pokazuje że więzy tworzące społeczeństwo są w Polsce bardzo słabe, a podziw szybko zastępuje warczenie.
Maja Chwalińska przecież nie jest zamiast. To plus. Kolejny kawałek wspaniałej sportowej radochy, których aż tak wiele znowu nie mamy. Bez wygrażania komukolwiek.