เม

ทวิตมีไว้ งาน “ติ่ง” เป็นหลักและบ่นๆ หาสาระไม่ได้นะขอรับ

[เต๋อ ฉันทวิชช์ @terchantwist]

ช่วยด้วย ผมโดนตกกกกกก #POLCASAN #JUMMO #DOMIIA #AVOCEAN #NONGNOONG

[Sean Westwood @seanjwestwood]

This is one of the most important essays I have read. It offers direct guidance on how to rehabilitate social science and rebuild lost social trust. It was also incredible to watch how careful Tom and Jonathan were in preparing the manuscript. Read it now!

[Cornell University Southeast Asia Program @seapcornell]

Call for Manuscripts: Workshop for Critical, Multidisciplinary Area Studies
The workshop seeks to support early- and mid-career scholars based in, or conducting research on, Southeast Asia.

Deadline Oct. 30
For more info https://t.co/EnuaM215yS

[Sam @walespolecon]

*OPEN ACCESS*

My book is now available free of charge from the University Wales Press website. If you are unable to buy, or perhaps want to try before doing so, please follow the link below.

A heartfelt thank you to Medr for funding this project.

https://t.co/qZ4XFQUcaF

[เม @multimay]

@Sknnsmileneona ชมค่า ประทับใจ
ดูแล้ว ชอบมากกกกก
ยิ่งฉากในบ่อน
หรือฉากแท่นพิธีของ หลี่ปัว (พี่คริส)
ฉากบ้านของเป่าเฉิง (พี่เวฟ)
สภาพมันทำให้รู้สึกเหม็นคาวเลือด คาวกาม แบบดูแล้วขมคอ

สรุป พี่วาเก่งมาก ภาพเล่าเรื่องและเล่ากลิ่นได้
ประทับใจสุดๆ

[เม @multimay]

ทะเล้นระดับโลก

[ผู้หมวดPpuary𐙚 @PpuaryBluu]

วันนี้นีน่าเข้าคาเฟ่ฮ้าฟ

#GMMHOUSE #NEONA

[Bookscape @bookscape_co]

“มานุษยวิทยาชวนให้สะกิดใจกับสิ่งที่คุ้นเคย และมองหาแง่มุมที่คุ้นเคยในสิ่งแปลกตา”

ในเมื่อเราต่างเป็นมนุษย์เหมือนกัน ไฉนจึงมองโลกต่างกันสิ้นเชิง? มาเปิดมุมมองใหม่ เข้าใจโลกหลากวัฒนธรรม ด้วยวิธี “มองโลกแบบนักมานุษยวิทยา” 🥸🧍🏻🧍🏻‍♀️

[เม @multimay]

@doublebacon_ พี่คริสคือ ดูแล้วกลิ่นสาปทะลุจมูกเลยนะ นับถือความมอม

[เม @multimay]

จริง นานิดูหัวเหนียวมาก ดูแล้วได้กลิ่นบุหรี่ออกมาจากตัว
นิรันดร์ดูอาบน้ำบ้างไม่อาบบ้าง ดูมีกลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปปนกลิ่นธูปออกมา
พี่เจี่ยห่าวนี่ เหม็นเหล้าทะลุจอ
พี่เกรท (จำชื่อในเรื่องไม่ได้) รู้สึกได้กลิ่นหนังสือเก่า
ส่วนหยก กลิ่นในโรงงิ้วน่ะ มันจะมีกลิ่นประทัดกับหนังกลอง
คนที่สะอาดสุด น่าจะเป็นเจ่เจ้
-
3 สหาย ทุกคนก็ดูมอมๆ วัยรุ่นแถวบ้าน เหมือนแต่งตัวไม่เสร็จ น้ำหอมกลิ่นพางงตลอดเวลา
ที่สำคัญ
เวลามีฉากตื่นเช้า ทุกคนหน้าตายังบวมโซเดียม
ชุด รพ ดูมีกลิ่น รพ ออกมา
เวลาอาบน้ำเสร็จมันเลยดูสะอาด

ชอบมากเลย

[คิดสิคิด think twice @Kiddikid22]

มันยากที่จะต้องยอมรับความจริงแหละ

สาเหตุของกรอบฟ้า ส่วนใหญ่คือ..... พูดไปก็ทัวร์จะลง แต่ถ้าเค้ายังอยากทำงานด้วยกันจริงๆ จะยอมแยกกันทำไม

แล้วไอ้ที่ว่า แยกกันแล้ว ทำไมไม่ให้มาร่วมงานกันบ้าง หนูลูก ถ้าเค้าสะดวกร่วมงานกันได้ เค้าจะแยกกันทำไมแต่แรก

กับส่วนน้อย คือ เส้นทางชีวิตต่างกัน มันจัดเวลามาทำงานคู่ยาก เลยให้แยกกันไป จะได้ไม่ต้องมีใครถ่วงใคร อันนี้ นอกงาน ก็ยังเป็นเพื่อนกันได้ปกตินะ

แต่ถ้าใครมี partner ใหม่ โดยปกติ จะไม่เอาตัวไปเกี่ยวอีก เพราะให้เกียรติ คนใหม่ และ ที่สำคัญ ในหน้าประวัติศาสตร์ ก็มีแล้ว แฟนคลับ ที่ปล่อยวางไม่ได้ จะตามจองล้างจองผลาญ คนใหม่ จนอยู่ไม่ได้ ทุกวันนี้ ยังมีคนพยายาม จับคู่คนที่แยกกันไปแสนนานแล้ว อยู่เลย

เพื่อป้องกันปัญหาต่อทุกฝ่าย แยกกันอยู่ ดีแล้ว

รักดาราจริง ก็เคารพการตัดสินใจของเค้าด้วย เพราะสุดท้ายแล้ว คนที่ต้องพบนักจิตบำบัด คือ ดารา ไม่ใช่แฟนคลับที่อยากพูดอะไรก็พูด สมองไหลตามๆกัน ขอให้ได้บ่น ได้ด่า แล้วสะบัดก้นไปตามคนอื่น ทิ้งให้ดารา ต้องฟื้นฟูสุขภาพจิตเป็นปีๆ

[ruru @gcfskies]

i really love skynani's voice yknow.. like in their last fancon they had these setlist with different tones of voice and style, their voices blend so beautifully together.. i hope people will recognize their vocals more.. 🥹🤍

#SkyNaniSToTheNFancon

[ruru @gcfskies]

my biggest fear is that their next fancon won't be able to top this opening sdnsnkksd like ITS SOOO GOOOD huhu anyway it's been one month already, happy 1 monthiversary 🥹🫶🏻

#SkyNani #สกายนานิ #SkyNaniSToTheNFancon

[P'HOME @homelander168]

เมื่อเดือนก่อน ผมเขียนป้ายติดไว้ในห้องซักผ้าของหอว่า

“ใครเอาเสื้อผ้าผมออกจากเครื่อง รบกวนบอกกันก่อนนะครับ”

เช้าวันต่อมา มีคนเขียนต่อใต้ข้อความผมว่า

“แล้วเอ็งจะตั้งเวลาซักไว้ทำไม ถ้าไม่ลงมาเอา”

ผมยืนอ่านอยู่พักหนึ่ง

ก่อนจะหยิบปากกามาเขียนตอบ

“ผมตั้งแล้วครับ แต่บางวันก็หลับ”

วันถัดมาเขียนตอบกลับมาอีก

“งั้นตั้งสองรอบ”

ผมเริ่มสงสัยแล้วครับว่าคนที่ทะเลาะกับผมผ่านกระดาษนี่เป็นใคร

เรื่องมันเริ่มจากผมย้ายมาทำงานต่างจังหวัด แล้วเช่าห้องอยู่หอพักเก่า ๆ แห่งหนึ่ง

ค่าเช่าไม่แพง ห้องกว้างพอสมควร เจ้าของหอก็ใจดี เสียอย่างเดียวคือเครื่องซักผ้าหยอดเหรียญอยู่ชั้นล่าง ต้องเดินลงไปซักเอง

ผมเลิกงานกลับมาค่อนข้างดึกครับ บางวันสองทุ่ม บางวันสามทุ่ม กว่าจะกินข้าว อาบน้ำ ทำอะไรเสร็จ ก็เกือบห้าทุ่ม

ผมเลยชอบลงไปซักผ้าตอนดึก

ห้องซักผ้าอยู่หลังตึก มีเครื่องสี่เครื่อง เก้าอี้พลาสติกสองตัว แล้วก็โต๊ะเก่า ๆ เอาไว้วางตะกร้า

ปัญหาคือผมเป็นคนซักผ้าไม่ค่อยเรียบร้อย

เสื้อ กางเกง ถุงเท้า ผ้าขนหนู อะไรอยู่ในตะกร้าก็ใส่รวมกันหมด

แม่เคยบอกให้แยกสี ผมก็บอกแม่ว่าเสื้อผมสีดำเกือบหมด ไม่ต้องแยกหรอก

แม่ตอบว่า

“เออ วันไหนเสื้อขาวกลายเป็นเทาก็อย่ามาโทรหาแม่”

ซึ่งมันก็เคยเกิดขึ้นจริงครับ

แต่ผมไม่อยากพูดถึง

มีอยู่คืนหนึ่งผมซักผ้าแล้วขึ้นห้องไปนอนเล่นโทรศัพท์

ตั้งนาฬิกาปลุกไว้เรียบร้อย

พอมันดัง ผมก็กดปิด

แล้วหลับต่อ

ตื่นมาอีกทีเกือบตีหนึ่ง

ผมรีบลงไปดู ปรากฏว่าเสื้อผ้าถูกเอาออกจากเครื่องแล้ว วางอยู่ในตะกร้าของผมอย่างเรียบร้อย

ที่แปลกคือมีคนพับผ้าขนหนูให้ด้วย

ผมก็คิดว่าคงมีคนจะใช้เครื่องต่อ เลยช่วยเอาผ้าออกให้

แต่วันต่อมาเกิดอีกครับ

คราวนี้ไม่ใช่แค่พับผ้า มีคนจับคู่ถุงเท้าให้ด้วย

แล้ววางกระดาษแผ่นหนึ่งไว้บนตะกร้า

“เสื้อเชิ้ตอย่าทิ้งไว้นาน เดี๋ยวยับ”

ผมอ่านแล้วขำ

คนที่นี่ใจดีเกินไปหรือเปล่าวะ

ผมเลยเอากระดาษเขียนขอบคุณไปแปะไว้

วันรุ่งขึ้นมีข้อความตอบกลับมา

“ขอบคุณไม่ต้อง ลงมาเอาผ้าให้ตรงเวลาก็พอ”

จากนั้นเราก็เริ่มเถียงกันผ่านกระดาษครับ

ผมเขียนว่าเครื่องซักผ้าชอบหยุดกลางคัน

เขาตอบว่าอย่ายัดผ้าแน่น

ผมเขียนว่าบางทีเสื้อเหมือนซักไม่สะอาด

เขาตอบว่าใส่น้ำยาซักผ้าเยอะเกินไป

ผมเริ่มรู้สึกเหมือนมีแม่อีกคนอยู่ที่หอ

คืนหนึ่งผมตั้งใจจะลงไปให้ตรงเวลา เพราะอยากรู้ว่าใครเป็นคนเขียนโน้ต

พอเครื่องเหลืออีกห้านาที ผมก็ลงมานั่งรอ

มีป้าคนหนึ่งกำลังกวาดพื้นอยู่ครับ

อายุประมาณหกสิบกว่า ๆ ใส่เสื้อลายดอก กางเกงขายาว ผมสั้น ๆ

แกเห็นผมนั่งรอเครื่องก็ถามว่า

“ของเอ็งเหรอ เครื่องสาม”

ผมบอกใช่ครับ

แกถาม

“วันนี้ไม่ขึ้นไปหลับแล้วเหรอ”

ผมหันขวับเลย

“อ้าว ป้าเป็นคนเขียนกระดาษเหรอครับ”

แกตอบ

“เออ”

ผมหัวเราะ

“ผมนึกว่าใคร”

แกบอก

“เอ็งก็ซักผ้าเหมือนคนจะย้ายบ้านทุกคืน ใครจะไม่จำ”

ผมบอกขอโทษครับป้า

แกถามว่าซักรวมกันหมดอีกแล้วเหรอ

ผมบอกครับ

แกส่ายหน้า

“โตขนาดนี้แล้ว ยังซักผ้าไม่เป็นอีก”

ผมบอกเป็นครับป้า แค่ขี้เกียจแยก

แกตอบ

“ขี้เกียจก็ใส่เสื้อยับ ๆ ไปทำงาน”

พูดจบแกก็เดินไปกวาดพื้นต่อ

ผมนี่หลุดขำเลย

หลังจากนั้นผมเริ่มเจอแกบ่อยขึ้นครับ

แกชื่อป้ามะลิ

บางคืนแกกวาดพื้นอยู่ บางคืนก็นั่งพักบนเก้าอี้พลาสติก

พอเห็นผมเดินถือถุงผ้าลงมา แกจะถามทุกครั้งว่า

“วันนี้แยกหรือยัง”

ผมบอกแยกแล้วครับ

แกถาม

“แยกอะไร”

ผมตอบ

“แยกถุงเท้าออกมาครับ”

แกส่ายหน้า

“เออ เก่งมาก แยกแค่นั้นก็ถือว่าเก่งแล้ว”

น้ำเสียงเหมือนแม่ผมเปี๊ยบ

บางคืนเราได้นั่งคุยกันระหว่างรอเครื่อง

ผมถามว่าป้าทำงานที่นี่มานานหรือยัง

แกบอกนานแล้ว

ผมถามว่าทำไมต้องมาทำตอนดึก

แกตอบ

“กลางวันคนเยอะ วุ่นวาย”

ผมบอกตอนดึกก็น่ากลัวนะป้า

แกหัวเราะ

“เอ็งต่างหากที่น่ากลัว ซักผ้าทีเครื่องแทบพัง”

ผมก็หัวเราะตาม

จนอยู่มาวันหนึ่งฝนตกหนักครับ

ตอนนั้นเกือบเที่ยงคืน ผมเอาเสื้อทำงานลงไปซัก เพราะเช้าวันรุ่งขึ้นต้องใส่ไปประชุม

ผมใช้เครื่องสามเหมือนเดิม

ซักไปได้ประมาณสิบนาที เครื่องหยุดเฉยเลย

ผมกดใหม่ก็ไม่ทำงาน

ลองเปิดฝาแล้วปิดใหม่ก็ไม่ไป

ตอนนั้นฝนตกดังมาก ไฟหน้าห้องซักผ้าก็กระพริบเป็นพัก ๆ

ผมเริ่มหงุดหงิด

กำลังจะใช้เท้าเขี่ยเครื่องดู ก็มีเสียงป้ามะลิดังมาจากข้างหลัง

“อย่าเตะ เดี๋ยวมันพังจริง”

ผมสะดุ้ง

หันไปเห็นแกยืนอยู่ตรงประตู ถือไม้กวาดเหมือนทุกครั้ง

ผมบอกเครื่องเสียครับป้า

แกเดินมาดูแล้วบอก

“ผ้ามันกองข้างเดียว เปิดฝาแล้วกระจายใหม่”

ผมทำตาม

เครื่องกลับมาทำงานจริง ๆ ครับ

ผมยิ้มเลย

“โห ป้าเก่งมาก”

แกตอบ

“มันเป็นแบบนี้มาหลายปีแล้ว”

ผมถามว่าทำไมไม่ให้เจ้าของหอเปลี่ยนเครื่อง

แกบอก

“พูดจนเบื่อแล้ว”

ก่อนเดินออกไปแกหันกลับมาบอก

“วันนี้อย่าขึ้นไปหลับอีกนะ ฝนตกหนัก เดี๋ยวไฟดับ”

ผมบอกครับป้า

แล้วก็นั่งรออยู่ตรงนั้น

แต่รอไปสักพักก็ง่วง

สุดท้ายผมหลับบนเก้าอี้พลาสติกครับ

ตื่นอีกทีเกือบตีหนึ่ง

เครื่องหยุดแล้ว

เสื้อผ้าผมอยู่ในตะกร้าเรียบร้อย

เสื้อเชิ้ตสีฟ้าถูกแยกออกมาวางไว้ด้านบน

มีกระดาษแผ่นหนึ่งแปะอยู่

“ตัวนี้ยังชื้น เอาไปตากหน้าพัดลมด้วย”

ผมอ่านแล้วหัวเราะ

ป้านี่ดูแลดีกว่าแม่ผมอีก

วันรุ่งขึ้นผมเลยซื้อขนมเปี๊ยะมาหนึ่งกล่อง ตั้งใจจะเอามาขอบคุณแก

แต่คืนนั้นไม่เจอ

คืนถัดมาก็ไม่เจอ

ผมลงไปซักผ้าตอนเวลาเดิมอีกสองสามวัน ก็ยังไม่เห็น

เลยเอาขนมไปฝากไว้ที่เคาน์เตอร์เจ้าของหอ

เจ้าของหอชื่อพี่เดือน เป็นผู้หญิงอายุห้าสิบกว่า ๆ

ผมบอก

“พี่ครับ ฝากขนมให้ป้ามะลิหน่อยครับ”

พี่เดือนเงยหน้าจากโทรศัพท์

“ป้าไหนนะ”

“ป้ามะลิครับ คนดูแลห้องซักผ้าตอนกลางคืน”

แกทำหน้างง

“ที่นี่ไม่มีแม่บ้านตอนกลางคืนนะ”

ผมบอกอ้าว ก็ผมเจอแกประจำ

พี่เดือนถามว่าคนไหน

ผมบอกป้าที่ผมสั้น ๆ ใส่เสื้อลายดอก ถือไม้กวาด

พี่เดือนเงียบไปเลยครับ

แล้วถามว่า

“น้องเจอแกเมื่อไหร่”

ผมบอกก็หลายครั้งครับ ล่าสุดอาทิตย์ก่อน ตอนฝนตกหนัก แกยังช่วยดูเครื่องซักผ้าให้ผมอยู่เลย

พี่เดือนนั่งนิ่งอยู่พักหนึ่ง

ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดรูปให้ผมดู

เป็นรูปคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่หน้าหอ มีป้าคนหนึ่งอยู่ตรงกลาง

ผมชี้ทันที

“คนนี้แหละครับ”

พี่เดือนมองหน้าผม

แล้วพูดว่า

“ป้ามะลิเสียไปปีครึ่งแล้วนะ”

ตอนนั้นผมขนลุกทั้งตัวเลยครับ

ผมถามว่าแน่ใจเหรอพี่

แกบอกแน่ใจสิ ป้าเป็นคนดูแลหอมาตั้งแต่สมัยพ่อแม่แกยังบริหารอยู่

ป้ามะลิชอบดูแลห้องซักผ้ามาก ใครเอาผ้าออกจากเครื่องช้า ใครใส่น้ำยาซักผ้าเยอะ ก็โดนแกบ่นหมด

ช่วงหลังป้าป่วย เลยกลับไปอยู่กับลูกต่างจังหวัด ก่อนจะเสียที่นั่น

พี่เดือนบอกว่าหลังจากป้าเสีย ก็มีแม่บ้านคนใหม่มาทำเฉพาะกลางวัน

ส่วนกลางคืนไม่มีใครเฝ้าห้องซักผ้าเลย

ผมยืนเงียบ

นึกถึงทุกครั้งที่เจอป้ามะลิ

นึกถึงเสียงแกบ่น

นึกถึงมือที่ถือไม้กวาด

แล้วก็กระดาษโน้ต

ผมรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรูป เพราะคืนที่ฝนตกผมถ่ายรูปกระดาษส่งให้แม่ดูด้วย

ผมยื่นให้พี่เดือน

แกมองอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพูดเบา ๆ ว่า

“ลายมือป้าจริง ๆ ด้วย”

ผมถามว่าแล้วผมควรทำยังไง

พี่เดือนบอกไม่ต้องทำอะไรหรอก ป้ามะลิแกไม่ได้ทำร้ายใคร ถ้าไม่สบายใจก็ไปทำบุญให้แก

ผมถามว่าแล้วพี่ไม่กลัวเหรอ

พี่เดือนยิ้มแห้ง ๆ

“กลัวสิ นี่พี่ก็เพิ่งรู้จากน้องเหมือนกัน”

คืนนั้นผมกลับขึ้นห้องแบบไม่กล้าหันหลังเลยครับ

โทรหาแม่ทันที

เล่าให้ฟังหมดตั้งแต่ต้นจนจบ

แม่ฟังแล้วถามว่า

“แล้วป้าเขาทำอะไรเอ็งไหม”

ผมบอกไม่ได้ทำครับ แกช่วยพับผ้าให้ด้วยซ้ำ

แม่ตอบ

“งั้นก็ทำบุญให้เขา เขาคงเป็นห่วงหอ”

ผมถามว่าถ้าแกยังอยู่ล่ะแม่

แม่บอก

“ก็อย่าไปกวนเขาสิ”

ผมบอกแม่ ผมไม่ได้กวน!

แม่ถามกลับมา

“แล้วเอ็งยังเอาผ้าขนหนูซักรวมกับเสื้อทำงานอยู่ไหม”

ผมนิ่งเลย

แม่พูดต่อ

“เห็นไหม ขนาดผียังต้องมาบอก”

ผมรีบวางสาย

หลังจากนั้นผมไม่ลงไปซักผ้าตอนดึกอีกเลยครับ

รอวันหยุดแล้วซักตอนกลางวันอย่างเดียว

แถมเริ่มแยกผ้าด้วย

เสื้อขาวก็แยก เสื้อสีก็แยก ผ้าขนหนูก็ซักต่างหาก

ตั้งนาฬิกาปลุกไว้สองรอบตามที่ป้ามะลิเคยบอก

ผ่านไปเกือบสามอาทิตย์ ทุกอย่างก็ปกติดีครับ

จนวันเสาร์ที่ผ่านมา

ผมลงไปซักผ้าตอนบ่ายสาม มีคนใช้เครื่องเกือบเต็ม ผมเลยเอาผ้าลงเครื่องสี่ แล้วนั่งรออยู่ตรงเก้าอี้พลาสติก

ระหว่างนั้นมีเด็กมหาลัยคนหนึ่งเดินเข้ามา ถือถุงผ้าใบใหญ่

น้องเปิดเครื่องสาม แล้วเริ่มโยนเสื้อผ้าลงไป

ผมเหลือบไปเห็นว่าแกเอาผ้าขนหนูผืนใหญ่ยัดรวมกับกางเกงยีนส์และเสื้อเชิ้ต

ผมกำลังจะเตือน แต่ก็คิดว่าช่างเขาเถอะ เราไม่ใช่แม่เขา

น้องหยอดเหรียญแล้วเดินออกไป

ประมาณสิบนาที เครื่องสามเริ่มสั่นครับ

สั่นแรงจนถังพลาสติกข้าง ๆ ขยับ

ผมนั่งมองอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะลุกไปดู

นึกถึงที่ป้ามะลิเคยสอนไว้

ผมรอจนน้องเดินกลับมา แล้วเรียกให้ช่วยกันดู

พอน้องเปิดฝา กระจายผ้าใหม่ เครื่องก็กลับมาทำงานตามปกติ

น้องยกมือไหว้ผม

“ขอบคุณครับพี่”

ผมบอกไม่เป็นไร แล้วเผลอพูดต่อว่า

“ทีหลังอย่ายัดผ้าแน่นนะ ผ้าขนหนูมันหนัก พอเปียกแล้วเครื่องจะสั่น”

น้องถามว่าพี่ทำงานที่หอเหรอครับ

ผมบอกเปล่า พี่ก็เช่าห้องอยู่เหมือนกัน

น้องหัวเราะ

“อ๋อ ผมนึกว่าเป็นคนดูแลเครื่อง”

ผมกำลังจะตอบว่าไม่ใช่

แต่ยังไม่ทันอ้าปาก ก็มีเสียงผู้หญิงแก่ ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง

“เออ พูดเป็นแล้วนี่”

ผมนิ่งไปเลยครับ

เสียงนั้นผมจำได้แม่น

ผมค่อย ๆ หันไปมอง

ไม่มีใครยืนอยู่ตรงประตู

มีแค่ไม้กวาดเก่า ๆ พิงผนังอยู่ด้ามหนึ่ง

น้องมหาลัยเห็นผมยืนค้างก็ถามว่า

“พี่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

ผมบอกไม่เป็นไร

น้องถามต่อ

“แล้วใครสอนพี่เรื่องเครื่องซักผ้าเหรอครับ เก่งจัง”

ผมมองไม้กวาดที่พิงอยู่ตรงประตูอีกครั้ง

ก่อนจะตอบว่า

“ป้าแถวนี้แหละครับ”

น้องถามว่า

“แล้วป้าเขาอยู่ไหนครับ ผมอยากขอบคุณด้วย”

ผมเงียบไปพักหนึ่ง

ก่อนจะตอบว่า

“ไม่รู้เหมือนกันครับ”

ตอนนั้นเองผมได้ยินเสียงเดิมดังมาเบา ๆ อีกครั้ง

“เอ็งก็อย่าไปยัดผ้าแน่นอีกล่ะ”

ผมรีบตอบออกไปโดยไม่ทันคิด

“ครับป้า!”

น้องมหาลัยสะดุ้งเลยครับ

หันซ้ายหันขวาแล้วถามว่า

“พี่พูดกับใคร!”

ผมมองหน้าน้อง

น้องมองหน้าผม

เรายืนเงียบกันอยู่สองสามวินาที

ก่อนผมจะบอกว่า

“ไม่มีอะไรครับ พี่นึกถึงแม่”

น้องทำหน้างง ๆ แต่ก็พยักหน้าแล้วเดินกลับไปที่เครื่อง

ส่วนผมรีบยกตะกร้าผ้าขึ้นห้องทันที

พอกลับถึงห้อง โทรศัพท์ดังครับ

แม่โทรมา

แกถามว่าทำอะไรอยู่

ผมบอกเพิ่งซักผ้าเสร็จ

แม่ถามว่าแยกผ้าหรือเปล่า

ผมบอกแยกแล้วครับ

แม่ถามว่าเอาผ้าออกจากเครื่องตรงเวลาไหม

ผมบอกตรงครับ

แม่เงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า

“โอ้โห เดี๋ยวนี้เอ็งเรียบร้อยนะ”

ผมตอบว่า

“ก็มีคนคอยดูอยู่แม่”

แม่หัวเราะแล้วบอก

“ดี แม่ฝากเขาดูต่อเลยแล้วกัน”

ผมนี่ไม่กล้าบอกแม่เลยครับ

ว่าแม่ไม่ต้องฝากก็ได้

เพราะดูเหมือนป้าแกยังไม่คิดจะเลิกดูอยู่แล้ว

ถ้าคุณเจอป้ามะลิจริง ๆ จะย้ายหอหนี หรืออยู่ต่อเพราะอย่างน้อยก็มีคนช่วยดูแลผ้าครับ? 👻

เรื่องมันมีอยู่ว่า...

เรื่องราวจากชีวิตประจำวันของใครบางคน ที่อะไร ๆ ก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด

ฝากกดติดตามกันไว้ แล้วมาเจอกับเรื่องเล่าใหม่ ๆ กันทุกวัน ประมาณหนึ่งทุ่มนะครับ

[เม @multimay]

ภาพที่รู้สึกว่า หอม

[juni ♡̴ @gemijuniii]

คาแรคเตอร์นานิเหมาะกับแบรนด์จริง ๆ เข้ากันไปหมด ไม่ใช่แค่กลิ่นน้ำหอม แต่รวมถึงลุค มู้ดแอนด์โทนของแบรนด์ เหมาะกับนานิมากที่สุด เหมือนเกิดมาคู่กันเลย 🧑🏻‍🩰✨

#MaisonMargielaFragrancesXNani
#hirunkit_

[juni ♡̴ @gemijuniii]

คาแรคเตอร์นานิเหมาะกับแบรนด์จริง ๆ เข้ากันไปหมด ไม่ใช่แค่กลิ่นน้ำหอม แต่รวมถึงลุค มู้ดแอนด์โทนของแบรนด์ เหมาะกับนานิมากที่สุด เหมือนเกิดมาคู่กันเลย 🧑🏻‍🩰✨

#MaisonMargielaFragrancesXNani
#hirunkit_

[Photobyyamed📷 @photobyyamed]

โพสนี้ยาวหน่อยนะคั้บ ผมจะมาขอบคุณ @tawattannn กับคนทำเพลง + ค่าย @GMMTV สำหรับ Stage รวมหลาน ทั้งเพลง ง้อ กับ เพลงถ้าสวรรค์ฯ แบบฉบับจากคนไม่มีความรู้อะไรเลยนะ #FourthConcertD1 #Fourthnattawat

ผมเคยฟังพี่ปาน ธนพร (อาจจะเจนแกป พี่ปานคือนักร้องยุค 80-90 ที่เป็นคนทำเบื้องหลัง) เค้าพูดถึงว่า ในเพลง 1 เพลงนอกจากเนื้อร้องกับทำนอง อีกอย่างที่สำคัญคือการออกแบบเพลงว่าต้องร้องแบบไหน พี่เค้าเป็นคนร้องเพลงไกด์ให้ อนัน อันวา (ปีลึกมากกก) แล้วเค้ายกตัวอย่างว่า เช่น ถ้าร้อง "ชั้นคิดถึง คิดถึง แต่คงไปไม่ถึง ไม่ถึง" คนฟังก็อาจจะนึกว่า เพลงนี้เป็นนักร้องคนนั้น นักร้องคนนี้ เพราะงั้น ต้องออกแบบเพลง แล้วร้องออกมาให้สื่อว่าเพลงนี้เป็นของคนนี้ให้ได้ เค้าถึงร้องไปเป็นแบบ "ช้านนนคิดถึ๊ง คิดถึ๊งงง แต่คงไปม่ายยถึ้ง ม่ายถึงงง" (พอมาพิมพ์แล้วตลกนิดๆแฮะ) ให้ออกเป็นไม่ชัดนิดๆ เพื่อให้คนฟังแล้วรู้ว่า เพลงนี้คนร้องคืออนัน อันวา แล้วทุกคนที่ฟังก็จะนึกออก แบบเป็นเอกลักษณ์ของเพลง

ทั้งเพลงง้อ กับเพลงถ้าสวรรค์ฯ โดยเฉพาะในเพลงถ้าสวรรค์ฯ เอาจริงๆคือ สำหรับผมนะ คนทำเพลงเวอร์นี้ออกแบบดีมากก ขอชมโฟร์ท (คือเพลงนี้เป็นเพลงกับเจมทีพี่ชอบมากอยู่แล้ว) คือเพลงนี้เวอร์นี้เพราะมาก T_T แล้วโฟร์ทก็ร้องเพราะมาก แล้วหลาน 7 คนโทนเสียงคนละโทน [ลูน่าเสียงเป็นเอกลักษณ์ ‘ชั่วนิรนลล์‘ ที่กลัวความสูงอยู่ (น้องยายขอโทษ) พี่เพิ่มไฮโน๊ต+'ชั้นก็ไม่ยู้ฉะหวันน' (หลานสุดที่รัก) เมิฟเมิฟ (ที่เสียงโคตรจะเพราะเพิ่งเคยฟังแบบจริงจังขนาดนี้) เอนี่ (น่ารักที่สุดดดดด) อโวเชี่ยน (นอกจากเป็นลูกหมอแล้วร้องเพลงเพราะด้วยยย) คิงแมน (ตอนหนูคอรัส ตื่ออตื่ออ หนูขยับตัวด้วยใช่มั้ยย เสียงหนูใช่มั้ย) ลูกคุณหนู (อุนยายฟังหนูพูดออกทุกคำนะะ จี้ดๆ)]

ซึ่งเสียงแต่ละหลานคนละแบบ 7 เสียง (และเค้าเป็นเด็ก 2-3ขวบที่ไม่ได้ต้องพูดชัดมากก็ได้) แต่มาประสานรวมกัน แบบที่ฟังแล้วพอจะรู้ว่าเป็นเสียงหลานคนนี้ร้อง รวมถึงการออกแบบการร้องท่อนหลัก ไลน์ประสาน ไฮโน๊ตตต และการร้องคอรัสส T T คือพอรวมกันแล้ว ดูสวยงามจนอยากหยุดเวลา ตรงนี้ไว้ให้นานเท่านาน แบบของจริง โคตรจะเพราะะะะ เป็นตำนานได้เลย

เป็นเพลงที่วันเสาร์ผมวนฟังทั้งวัน แล้วคงวนกลับมาดูอีกและฟังอีกซ้ำๆ ในวันที่รุ้สึกเหนื่อย รู้สึกท้อ เลยอยากขอบคุณแบบขอบคุณมากจริงๆนะคะ

ส่วนเพลงง้อ ฮือออออออ น่ารักกก น่ารักใจจะแตกกก ทุกคนเต้นกันแบบ T T ตอนดูได้ฟีลอุนยายไปดูหลานแสดงบนเวทีโรงเรียนอนุบาลตัวเพลงก็น่ารัก เสตจก็น่ารัก เพลงที่ออกมาก็น่ารักมากกก แล้วเต้นกันกลมๆ แต่เต้นแรงมากก (เอ๊ะ ยังชมอยู่มั้ย)

ปล ทำเพลงเวอร์นี้ 2 เพลงลง spotify หรือช่องทางไหนให้โหลด หรือวนฟังได้มั้ยนะ อยากได้คั้บ

[juni ♡̴ @gemijuniii]

the main event is HIM. 🖤

[𝚜𝚊𝚍 𝚖𝚘𝚍𝚎. @SadMode36]

ง้อ - (full)
หลานๆมาร้องเพลงง้อ น่ารักมากกกกกก ลูน่า-เอนี่แร็พอย่างอึ้ง ใดๆเมิฟเมิฟร้องเพราะมากกกกกก

LETS SHOUT OH MY FOURTH
#FourthConcertD1

[Temu Wicara @CeletukWarga]

Baik "ilmu mekanis/saintek";"ilmu sosial dlm artian rekayasa sosial"; & "pengetahuan lokal" mmng sama2 penting dlm policy. Tapi dlm hal "pengetahuan lokal" jg ada tantangan utk olahnya jadi policy:
1. "Pengetahuan lokal" sering spesifik berlaku pd kelompok di lokasi tertentu.....

[บีเอ็น✨️ (bn✨️) @pleasedplease_]

🪽✨️ ถ้าสวรรค์ไม่มีเธอฉันก็ไม่อยากไป - หลานๆ และอาโฟร์ท (เวอร์ชั่นเสียงร้อง only)

//ทุกคนไปฟังหลานๆเร็ว แบบไม่มีดนตรีก็เพราะไปอีกแบบ ได้ยินเสียงหลานแบบชัดๆไปเลย 🥺💕

#FourthConcertD1
#HappyFamily