نیروهای نهضت آزادی و عدالت، ساعت ۱۱:۰۰ شب مورخ ۲۹ سرطان ۱۴۰۵، با ایجاد یک ایست بازرسی (چکپاینت) و بازرسی وسایط نقلیه در ولسوالی حصهٔ دوم کوهستان، ولایت کاپیسا، حضور و فعالیت خود را در این منطقه اعلام کردند.
بعد از اینکه بیرون شدن نیرو های ائتلاف بین المللی از افغانستان قطعی شد، تمام گروپ های تروریستی فعال در افغانستان به یک تفاهم مشترک رسیدند. در گام نخست باید از این فرصت استفاده اعظمی شود تا افغانستان به مرکز مشترک تروریستی و خانه امن برای تمام این گروه ها ساخته شود. گام بعدی بعد از استحکام، بصورت مشترک بسوی اهداف جداگانه هر گروه بروند.
افزایش حوادث امنیتی سال گذشته در پاکستان، تحلیل تهدیدات امنیتی از جانب استخبارات کشور ازبکستان، حوادث روز افزون در سرحد تاجکستان، هدف قرار گرفتن اتباع کشور چین در داخل و بیرون از افغانستان، همه بیانگر این حقیقت است که مرحله دوم در حال شکل گیری است.
گروپ های تروریستی فعال در داخل افغانستان آرام نخواهند نشست تا به هدف نهایی شان که همانا بر اندازی دولت های حاکم در کشور های مورد نظر شان است، برسند. سهل انگاری و سطحی بینی این مسئله بنفع هیچ کشور منطقه نخواهد بود.
مبارزه مشترک علیه این پدیده بدون تفکیک گروه های تروریستی یگانه راه نجات است و بس.
در پی حملات هوایی اخیر پاکستان بر کاروانِ وسایلِ متعلق به مفتی نور ولی، رهبر تحریک طالبان پاکستان (TTP) در شهر کابل، و اهدافِ دیگر این گروه در نقاط مختلف افغانستان، چند نکته برجسته میشود:
۱. انزوا و بی اعتباری بینالمللیِ افغانستان تحت اشغال طالبان: پس از گذشت ۲۴ ساعت از وقوع این حمله، هیچ کشوری حتی روسیه، یگانه کشوری که طالب را به رسمیت شناخته است، اقدام (تجاوز آشکار)پاکستان را به صورت رسمی محکوم نکردند. پوشش خبری این حادثه در رسانه های بینالمللی نیز به طور بی سابقهای کمرنگ بود.
۲. ناتوانی طالبان در حفاظت از حاکمیت ملی: این حمله یکبار دیگر ثابت ساخت که طالب مانند آلهء دست توسط کشور های منطقه برای تحقق اهداف آنان طی حدود سه دهه گذشته مورد استفاده قرار گرفتهاند و فراتر از آن هیچ ارزش دیگری ندارند. این گروه بار ها خصوصاً در قسمت حملات پاکستان ساکت و بدون حرکت باقی مانده اند.
۳. برداشت غلط از توانمندی های نظامی طالبان: طالبان در موارد متعددی برای نمایشِ «قدرت نظامی» از کندک های انتحاری و استفاده از «بوشکه های زرد» رونمایی کرده اند. این ابزارها بیشک در ایجاد رعب و کشتارِ غیرنظامیان مؤثر اند، اما در برابر عملیات هوایی و درگیری های متعارف قابلیت بازدارندگی مؤثر ندارند؛ بنابراین این قابلیت ها بیشتر در نبرد های داخلی کاربرد دارند و در مواجهه با تهدیدات بیرون مرزی کارآیی ندارند.
۴. تحمیل جنگ و بدبختی بیشتر بالای مردم افغانستان: طالب با پناه دادن به رهبر القاعده سبب لشکر کشی امریکا و متحدین اش گردید و اکنون نیز با پناه دادن به رهبران و اعضای برجسته شبکه های تروریستی و عناصر نا مطلوب کشور های منطقه عملاً افغانستان را به سمت یک تنش جدید دیگر میکشانند. کشور های دیگر ممکن وارد اقدامات مشابه جهت از بین بردن عناصر نا مطلوب که تهدید علیه منافع امنیتی شان محسوب میگردد، متوصل گردند.
In January,
you held it like breath underwater—
tight, trembling,
as if letting go
meant losing everything.
February, March, April—
you carried it
like a secret you weren’t ready
to stop believing in.
In May,
you stopped defending it.
In June,
you stopped explaining it.
In July,
you felt the weight,
but no longer the need.
And in August—
with no ceremony,
no final word—
you let it go.
Not in anger.
Not in grief.
Just… peace.
I write for those learning that release isn’t sudden. It’s a slow, quiet becoming.
از میلیونرها پرسیدند:
«اگه فقط یک توصیه به افراد جوان داشتید، چی میگفتید؟»
پاسخهاشون ساده بود، اما تکاندهنده. کاش زودتر میشنیدم…
حالا این ۱۰ توصیه طلایی رو با شما به اشتراک میذارم: 🧵
۸صبح، کابل: منابع میگویند که طالبان یک نظامی پیشین را در منطقه قصبه شهر کابل، در مقابل دروازه خانهاش، تیرباران کردهاند.
منابع جمعهشب، ۳ اسد، گزارش دادند که این نظامی پیشین احمد فهیم حیدری نام داشت و باشنده اصلی روستای «باخانه دره پته» ولسوالی نجراب ولایت کاپیسا بوده است.
به گفته منابع، او افسر قطعات خاص پولیس در حکومت پیشین بود که حوالی ساعت ۳:۴۵ دقیقه بعد از چاشت توسط جنگجویان طالبان تیرباران شده است.
این در حالی است که یک نظامی پیشین دیگر، پس از شش ماه حبس در زندان شخصی طالبان در ولسوالی احمدآباد ولایت پکتیا، به قتل رسیده است.
در تازهترین مورد، منابع تأیید کردهاند که یک نظامی پیشین دیگر از ولایت کاپیسا، پس از اخراج از ایران، توسط طالبان بازداشت و به زندان بگرام منتقل شده است.
این در حالی است که طالبان بارها ادعای عفو عمومی کردهاند، اما افزایش موارد قتلهای فراقضایی و مرموز نشان میدهد که این گروه به تعهدات خود مبنی بر عفو عمومی عمل نکردهاند.
سخنگوی طالبان نیز بهتازهگی تأیید کرده که برخی انتقامجوییهای شخصی رخ داده است و ادعا کرده که این اقدامات سیستماتیک نبودهاند.
تکرار ظلم حفیظ الله امین با کشتار جوانان شمال کابل
تاریخ در حال تکرار شدن به شکل دیگری است. در دوران امین مردم را به نامهای مختلف با خود برده و زنده به گور میکردند و حالا برملا تیرباران میکنند.
شکنجهگاههای کابل هم پر از جوانان پنجشیر، پروان و کاپیسا است.
چرخ تاریخ…