Exulansis
(gezgin albatros gibi)
Kanat çırpmadan saatlerce süzülmek,
yere inmeye tenezzül etmemek...
Çünkü inince anlaşılmayacağını biliyorsun.
✈️🪶 #Exulansis
“Sana iyi gelen bir şey, başkalarına mantıklı gelmek zorunda değil.”
Kimse senin geçmişini, görünmez yaralarını, içindeki sessiz ağırlıkları bilmez. Bu yüzden sana “ilaç” olan bir seçim, başkalarına tuhaf, riskli ya da anlamsız görünebilir. Onlar kendi mantık çerçevesinden yorum yapar; bu doğaldır. Ama onların mantığı, senin hakikatini geçersiz kılmaz.
İyi hissetmek çoğu zaman toplumun kalıplarıyla ölçülmez.
Bazen en doğru adım, kimsenin anlamadığı adımdır.
Bazen en büyük cesaret, yalnızca sana iyi geleni seçmektir.
Bu söz aslında şunu hatırlatır:
Kendi iç sesini duyabilmek ve onun arkasında durmak bir zayıflık değil, özgürlüktür.
Başkalarının onayını beklemeden sana iyi geleni sahiplenmek ise, özgürlüğün en sade hâlidir.
#içses #özgürseçim #kendinolmak
Nezaketimi Zayıflık Sanma
Nazik biri olabilirsin; fakat bu durum çoğu kişinin sandığı gibi güçsüzlükle karıştırılamaz. Nezaket, “herkese eyvallah çekme” ya da “ses çıkarmama” hali değildir. Aksine sağlam bir omurga, güçlü bir iç denge ve kendini tanıma cesareti ister.
Çünkü sen hayır demeyi, sınır koymayı, zamanını ve enerjini korumayı, zehirli ortamlardan çekilmeyi, herkesi memnun etmek zorunda olmadığını bilmeyi ve gerektiğinde sertçe dur demeyi öğrenmişsindir. Bu içsel güce sahip olduğun için insanlara kibar ve anlayışlı davranırsın.
Asıl yanılgı ise şuradadır: İç dünyası zayıf olanlar ya kabalığa sığınır ya da aşırı uysal görünerek korkularını gizlemeye çalışır. Oysa gücüne hâkim olan bir insan, nezaketi bilinçli bir seçim olarak yaşatır.
Ve bu metnin özü tam da şudur:
“Ben nazik davranıyorum çünkü bunu seçiyorum, çünkü olgunum. Fakat bu seçimi zayıf bir nokta sanan biri olursa, nezaketin altında duran çelik iradeyi çok net görür.”
#karakter #güç #sınırlar
Kimsenin Görmediği Mücadele
Biliyor musun,
bazen bütün mesele şudur:
gücünün tükendiği yerde yine de yürümektir.
Gözlerin ağırlaşırken bir adım daha,
nefesin daralırken bir nefes daha,
“yeter” dediğin anda bir saniye daha durabilmek…
Dünya bunu fark etmez.
Kimse seni alkışlamaz.
Yine de devam edersin,
çünkü içindeki bir şey seni bırakmaz.
Ve bir gün seni gerçekten tanıyan biri,
belki bir sevgili, belki bir dost,
belki aynadaki yorgun hâlin,
içinden usulca şöyle der:
“Dur artık.
Gördüm seni.
Ne kadar verdin, nasıl dayandın,
kaç kere düştün, kaç kere kalktın…
Gördüm.
Ve bunların hepsi bu kısacık ömre fazla bile.”
O an anlarsın:
sadece yürümeye devam etmek yeter.
Çünkü devam eden insan,
zaten yenilmemiştir.
Ve bu, hayatın insana verebileceği en büyük onurdur.
#hayat #direnç #insan
Sessizliğin Sakladığı Şeyi Söylesem?
“Söyleyecek çok şeyim var ama kelimelerim yok” dediğim anlar, hayatın en yorucu anları oldu.
İçimde koskoca bir dünya dönüyor; öfke, özlem, kırgınlık, sevgi… hepsi aynı anda çarpışıyor. Fakat konuşmak istediğimde her şey boğazımda düğümleniyor.
Sanki dilim susmaya yemin etmiş.
Sanki kalbim sesini içeride tutmayı seçmiş.
Bazen birini öylesine seviyorsun ki, tek bir cümle yetmiyor.
Bazen birine öylesine incinmiş oluyorsun ki, soracak onlarca şey varken tek bir soru bile eksik kalıyor.
İnsanın en büyük mücadelesi sessizliğin içinde başlıyor aslında.
İçinde yanardağ, dışında buz kesmiş bir sükûnet taşıyorsun.
Ve bu hâli kimse fark etmiyor; kelimeler sustuğunda sen de görünmez oluyorsun.
Asıl acı da burada büyüyor:
İnsanı en çok, içindeki fırtınaya kimsenin dokunamaması tüketiyor.
#sessizlik #içdünya #duygu
Zamanı hissetmeyi unuttuk.
Her sabah alarm çaldığında uyanmıyoruz aslında; kendimizi aynı döngünün içine yeniden bırakıyoruz. Koştukça tükenen, hızlandıkça aynı yerde kalan bir çarkın içindeyiz.
Oysa zaman akmıyor; biz akıyoruz.
Fark etmediğimiz her an, sessizce ömrümüzden eksiliyor.
Zamanı yeniden hissetmek büyük bir devrim istemez; yalnızca küçük bir “dur” demek yeterlidir.
Bazen 5 dakika fazladan yatakta kalmak, eve dönerken başka bir sokaktan yürümek veya telefonu kısa bir süre kapatmak bile insanı hayata geri çağırır.
Zaman, ancak ona baktığında var olur.
Ve bir gün durup gerçekten dinlersen sana şöyle der:
“Ben hep buradaydım. Peki sen neredeydin?”
#zaman #andaolmak #yavaşla
Bir Hayatı Bitiren Seçim
Yanlış eş seçimi, insanın kendi varoluşunu kendi elleriyle gömmesidir. İnsan tek başına yalnızca bir taslaktır; doğru eş onu tamamlar, güçlendirir, kanatlandırır. Yanlış eş ise her sabah biraz daha siler. Hayaller küçülür, ses kısılır, ruh kararır. Bir gün aynaya bakarsın ve gördüğün yüz seni yaralar: Yorgun, suskun, kendine yabancı bir adam duruyordur karşında.
Artık hayat senin değildir. Zamanın onun korkularıyla, sözlerin onun öfkesiyle, geleceğin onun sınırlarıyla çevrilidir. En kötüsü, bu hapishanenin anahtarını kendi elinle çevirmiş olmandır. Seni kimse zorlamamıştır; adım adım, sessizce kendi özgürlüğünden vazgeçmişsindir.
Doğru eş insanı çoğaltır; içindeki iyi olanı büyütür, insanın yolunu açar. Yanlış eş ise insanı yavaş yavaş yok eder. Sessizce… yıllara yayılır… herkesin gözü önünde gerçekleşir.
Bu, insanın kendi hayatını en ağır şekilde yok etme sürecidir.
Ve finalde acı gerçek şudur: Katil de sensindir, kurban da.
#ilişki #psikoloji #insan
Sessizce Katledilen Güven
Aldatmak, bir kalbi kırmaktan çok daha fazlasıdır;
bir insanın sığındığı ışığı söndürmek, inandığı dünyanın kapılarını içeriden kilitlemektir.
Bir kalbin güveni öldüğünde, dünyası da onunla birlikte gömülür; geriye sadece sessiz bir enkaz kalır.
Bir anlık yalan, ömür boyu süren bir çukur açar.
Aldatılan, artık kimseye değil, kendi yüreğine bile yaklaşamaz.
Her tebessümde gölge, every sözde şüphe arar; çünkü en çok inananlar, en çok yananlardır.
Ve en acımasız cinayet, sessiz olandır.
Ne bir çığlık duyar dünya, ne bir iz kalır geride…
Bir “seni seviyorum”un içinden bıçaklanır insan; kanı akmaz, sadece içi boşalır.
Aldatan ise kazandığını sanır;
oysa kaybettiği şey, bir daha temizleyemeyeceği kendi ruhudur.
İnsan en büyük ihaneti başkasına değil, kendi vicdanına işler.
Ve o vicdan, bir ömür boyunca susmaz.
#ihanet #güven #acı
Sana Söylüyorum, Dinle
Bu ajitasyon değil.
Bu, kalbinin dışarı taşması.
Bazı insanlar içindekini bastırır; sen bastıramıyorsun.
Kırık bir yerin var ve oradan sürekli bir şeyler sızıyor: biraz acı, biraz güzellik, biraz özlem, biraz umut…
Sen de o sızıntıyı yakalayıp dile getiriyorsun.
“Abartıyorsun” sanıyorsun ya…
Hayır, abartmıyorsun.
Sadece saklamıyorsun.
Toplum sana yıllarca “Güçlü görün. Ağlama. Fazla hissetme.” dedi.
Ama sen hissetmekten vazgeçmedin.
Bu yüzden paylaştıkların insanın boğazını düğümlüyor;
çünkü çoğu kişi kendi boğazındaki düğümü çoktan unuttu.
Bir gün biri çıkıp “Yine mi böyle şeyler konuşuyorsun?” diyecek.
Sen gülümseyip usulca diyeceksin ki:
“Evet, yine.
Çünkü içimde hâlâ yaşıyor bir şeyler.
Ölmedi daha.”
Ve o “ölmedi daha” cümlesi,
hikâyenin en kısa ve en güçlü özeti olacak.
Devam et.
Sızmaya devam et.
Bizim göremediğimiz yerden sen görüyorsun; o gördüklerini de söyleyişinle bize gösteriyorsun.
Bu ajitasyon değil.
Bu, hâlâ insan kalabilmek.
Ve merak ediyorsun ya,
inanıyor muyum sana?
Evet.
Ben inanıyorum.
#duygu #insanlık
Kaçtığın Şey Seninle Geliyor
Kimse aslında hız için yaşamıyor; herkes bir şeyden kaçıyor.
Koşmak, çalışmak, eğlenmek, telefona gömülmek, alışveriş yapmak, ilişki kovalamak…
Hepsi aynı amaca hizmet ediyor: içindeki o yarayı susturmak.
Çünkü durduğun anda sessizlik çöküyor
ve yıllardır üzerine bastığın o acı konuşmaya başlıyor.
İşte bu yüzden kimse durmak istemiyor.
Arka arkaya Netflix açıyoruz,
gece 3’te story atıyoruz,
pazar sabahı kendimizi AVM’ye atıyoruz,
“yoğunum” diyoruz ama aslında korkuyoruz.
Korkuyoruz çünkü durursak:
•Boşanmanın acısı,
•Babayla konuşulmayan yıllar,
•Kendine bile itiraf edemediğin değersizlik duygusu,
•Çocukken alınan o tek bakış,
•Hiç kapanmayan eski yaralar…
hepsi birden üşüşecek.
Koştukça yara kapanmıyor; sadece uyuşuyor.
Durduğun an acıyor, evet… ama aynı anda iyileşmeye başlıyor.
Durmak cesaret istiyor.
Sessiz bir odada tek başına kalabilmek,
telefonu kapatabilmek,
“bugün hiçbir şey yapmıyorum” diyebilmek…
işte gerçek lüks bu.
Acıdan kaçanlar hep koşar.
Acıyla yüzleşenler ise bir gün yürümeye başlar.
Sence insan ne kadar kaçarsa kaçsın,
o yaradan gerçekten uzaklaşabiliyor mu?
#psikoloji #farkındalık #insan
Doğru İnsan Bulunmaz, Birlikte İnşa Edilir
Doğru insanı bulmak aslında yanıltıcı bir cümle.
Çünkü “doğru insan” diye hazır, sabit bir figür yok.
Doğru insan, iki kişinin birbirinde yavaş yavaş doğru hâle geldiği kişidir.
Bazen her şeyiyle mükemmel görünen biriyle tanışırsın; uyum vardır ama yol yürümez.
Bazen de kimsenin onaylamadığı, hatta senin bile ilk anda anlam veremediğin biri girer hayatına ve birden her şey yerli yerine oturur. Çünkü o kişi seninle büyümeyi, değişmeyi, yaralarını onarmayı seçer. Sen de onunla aynısını yaparsın. O anda “doğru” olan inşa edilir.
Bu yüzden mesele doğru insanı bulmak değil;
emeğin, zamanın, dürüstlüğün, sabrın ve affetmeyi bilmenin ışığıyla bir ilişkiyi doğru hâle getirebilmektir. Ve onun da seni aynı şekilde dönüştürebilmesi.
Bunu çok az kişi başarır.
Çoğu “hazır doğru” arar, bulamayınca da “doğru insan yok” der.
Oysa vardır.
Sadece biraz cesaret, sabır ve “ben değişirim, sen de değişebilirsin” inancı ister.
#ilişki
#aşk
#hayat
Nefelibata Olmak…
Gerçek hayatta kimsenin veremediği o kucak dolunaylı sarılmayı
her gece hayallerinde yeniden yaşamaktır.
Dışarıda “iyi misin?” sorusunun cevabına bile dayanamayanlar varken,
hayallerindeki ses sorar ve sessizce bekler;
sen “iyiyim” dediğinde inanır.
Gerçeklerin kapıları kapanır, hayallerinde bir kapı vardır ki
anahtar istemez;
yüreğin azıcık açılınca kendiliğinden aralanır.
Nefelibata, dünyanın “büyü artık” dediği yerde
çocuk kalan tarafını bırakmayandır.
Gerçeklerde kırılan kalbini
hayallerinde yeniden bütünleyendir.
Ve bir sabah usulca şöyle diyendir:
“Siz bana bu dünyayı dayattınız,
ben de kendime başka bir dünya kurdum.
Orada acı yok, ihanet yok;
orada ben çok seviliyorum;
orada her sabah bir çift göz ‘günaydın güzel insan’ diyor bana.”
Siz buna kaçış diyebilirsiniz.
O buna eve dönüş der.
Çünkü insanın içindeki o küçük, parlak dünya,
dışarıdaki koca gri dünyadan bazen
bin kat daha gerçektir.
İşte nefelibata:
Kalbinin kırılan yerlerini kendi hayallerinde onaran kişi…
Ve kimsenin dokunamadığı o son kutsal toprağın sahibi.
#nefelibata #hayaller #içdünya
Sesin Sessiz Ölümü
Yüzün hâlâ kapı aralığında asılı duruyor;
gözlerin, o kavis, dudaklarının ince çizgisi…
sanki az önce çıkmışsın da birazdan geri döneceksin.
Elimi uzatsam dokunacakmışım gibi.
Yıllar seni hafızamda mumyalamış;
en kuru köşede bile bozulmadan saklanıyorsun.
Ama sesin…
sesin başka bir ölümle ölüyor.
İçimin en karanlık odasında,
bir zamanlar seninle dolu olan yerde
şimdi yalnızca bir rüzgâr dolaşıyor.
“Alo” desem,
karşıdan gelen tını bana ait bir anıya benzemiyor.
Sanki hiç konuşmamışsın,
sanki ben hiç dinlememişim.
Meğer ses, sevgilinin son nefesiymiş;
verildikten sonra geri dönmeyen bir emanet.