Murin

[Murin @murin2909]

@ramyeonjinkai ต้องกรอกข้อมูลเยอะไหมครับ

[Murin @murin2909]

@Marin2909 ไม่มีสลิปเงินเดือนทำยังไงครับ

[Murin @murin2909]

เพราะมันไม่ใหญ่พอที่จะถูกจดเป็นเรื่องสำคัญไง หนังสือเรียนกับพงศาวดารชอบเรื่องที่มีผู้นำชัดเจน ถูกปราบแบบเป็นเรื่องเป็นราว ถึงขั้นกระทบราชธานี พวกนี้ส่วนใหญ่เป็นชาวนาชาวไร่รวมตัวกันปิดทางเกณฑ์ หรือเผาฉางของนายอากร แล้วพอทหารจากเมืองหลวงมาถึงก็สลายตัว เลยถูกเรียกแค่จลาจลหรือคนพาลรวมตัว จบในไม่กี่หน้า

[Murin @murin2909]

ตอนที่ 4: กบฏชาวบ้านที่หายจากตำรา #สารคดี
พงศาวดารและหนังสือเรียนมักบันทึกเฉพาะกบฏขนาดใหญ่ที่มีผู้นำชัดเจน ถูกปราบอย่างเป็นทางการ และมีผลต่อราชธานี แต่ในเอกสารชั้นในกับรายงานท้องถิ่นสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น มีเหตุการณ์ที่ชาวนาและชาวไร่ลุกฮือหลายครั้ง ซึ่งถูกเรียกเพียงว่า “จลาจล” หรือ “คนพาลรวมตัว” แล้วจบภายในไม่กี่หน้าสาเหตุที่เกิดขึ้นซ้ำ ๆ คือการเกณฑ์แรงงานหนักเกินกำลัง ภาษีที่เก็บเพิ่มในช่วงน้ำท่วมหรือภัยแล้ง และการแย่งที่นาโดยขุนนางหรือนายอากรท้องถิ่น ชาวบ้านรวมตัวปิดเส้นทางเกณฑ์คน เผาฉางข้าว หรือไม่ยอมส่งส่วย แล้วสลายตัวเมื่อกำลังจากเมืองหลวงเดินทางมาถึง ผู้นำส่วนใหญ่ถูกจับกุมหรือหนีเข้าป่า โดยไม่มีชื่อเหลืออยู่ในบันทึกหลักรายงานของเจ้าเมืองบางฉบับระบุจำนวนผู้เข้าร่วมเป็นหลักร้อยถึงหลักพัน แต่ไม่มีการสอบสวนสาเหตุอย่างละเอียด เพราะเป้าหมายคือคืนความสงบและเก็บภาษีได้ตามกำหนดเดิม บางกรณีมีการย้ายครัวเรือนที่ร่วมเหตุไปตั้งถิ่นฐานที่อื่น เพื่อป้องกันไม่ให้รวมตัวได้อีก เอกสารเหล่านี้ส่วนใหญ่ไม่ถูกคัดเลือกเข้าพงศาวดาร เพราะเหตุการณ์ไม่ถึงขั้นคุกคามราชธานีโดยตรงในพื้นที่ภาคกลางและบางส่วนของภาคอีสาน ชาวบ้านบางแห่งยังชี้ตำแหน่งทุ่งนาหรือวัดร้างที่เคยเป็นจุดนัดพบ โดยเล่าว่าบรรพบุรุษเคย “หนีเกณฑ์” หรือ “ถูกไล่ที่” แต่ไม่ใช้คำว่ากบฏ เรื่องราวถูกส่งต่อด้วยปากเปล่า และค่อย ๆ จางหายเมื่อคนรุ่นใหม่ย้ายเข้าสู่ตัวเมืองหรือไม่ได้รับฟังจากผู้ใหญ่นักประวัติศาสตร์ที่ตรวจเอกสารกระทรวงมหาดไทยในยุคแรกพบว่า มีรายงานลักษณะนี้เกิดขึ้นหลายครั้งต่อปีในช่วงรัชกาลที่ 3 ถึงรัชกาลที่ 5 แต่ถูกจัดเก็บเป็นเรื่องท้องถิ่น ไม่ได้รับการขยายความ สิ่งที่เหลืออยู่ในปัจจุบันจึงเป็นร่องรอยการเปลี่ยนมือของที่ดินอย่างรวดเร็วหลังเหตุการณ์ และคำบอกเล่าที่ไม่มีวันเดือนปีชัดเจน ทำให้ภาพความขัดแย้งในชนบทดูสงบและเรียบง่ายกว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงซ้ำแล้วซ้ำเล่าการที่เรื่องเหล่านี้หายไปจากตำราไม่ได้หมายความว่าไม่มีคนลุกขึ้นมา แต่เป็นเพราะขนาดของเหตุการณ์และผลลัพธ์ไม่ถูกมองว่าสำคัญพอจะจดจำในระดับชาติ เมืองและทุ่งนาที่เราเห็นทุกวันนี้จึงซ่อนเรื่องของคนธรรมดาที่เคยรวมตัวกันไว้ใต้มุมที่ประวัติศาสตร์ลายลักษณ์เลือกไม่เล่า

[Murin @murin2909]

@Marin2909 ต้องโอนก่อนมั้ย?

[Murin @murin2909]

@ramyeonjinkai ข้อมูลส่วนตัวจะปลอดภัยไหม?

[Murin @murin2909]

@Marin2909 มีระยะเวลากี่วันบ้าง?

[Murin @murin2909]

@Marin2909 ใช้เอกสารเยอะไหมครับ

[Murin @murin2909]

@ramyeonjinkai ถ้าสมัครจะผ่านเลยไหม

[Murin @murin2909]

@Marin2909 ข้อมูลส่วนตัวจะเป็นความลับไหมครับ

[Murin @murin2909]

@Marin2909 ทำไมคินถึงสมัครแข่งได้ ทั้งที่ไม่มีแก่นพลัง?

[Murin @murin2909]

ตอนที่ 3: เส้นทางค้าคนในอ่าวไทย
อ่าวไทยในคริสต์ศตวรรษที่ 18–19 ไม่ได้มีเพียงเรือสำเภาบรรทุกของป่าและเครื่องถ้วย แต่มีบันทึกของกัปตันเรือยุโรปหลายลำที่กล่าวถึงการซื้อตัวคนจากท่าเรือเล็ก ๆ ทางชายฝั่งตะวันออกและภาคใต้ ผู้ถูกซื้อส่วนใหญ่เป็นชาวบ้านที่ติดหนี้หรือถูกจับระหว่างการปล้นสะดมตามชายฝั่ง ไม่ใช่ทาสจากสงครามใหญ่ทั้งหมดเอกสารของบริษัทการค้าดัตช์และอังกฤษระบุราคาเป็นเงินหรือเป็นสินค้า เช่น ผ้า เหล็ก หรือปืน โดยแลกกับคนหนุ่มสาวที่แข็งแรงพอจะทำงานบนเรือหรือในไร่ต่างถิ่น บางรายถูกส่งต่อไปยังมะละกา ปัตตาเวีย หรือแม้แต่เกาะในมหาสมุทรอินเดีย ชื่อไม่มีบันทึก เหลือเพียงเพศ อายุโดยประมาณ และท่าเรือที่รับขึ้นเรือในฝั่งสยามเอง กฎหมายเก่ามีบทบัญญัติเรื่องทาสสินไถ่และทาสเชลย แต่การซื้อขายตามชายฝั่งมักเกิดนอกระบบศาล หัวหน้าชุมชนหรือเจ้าเมืองเล็กเป็นผู้จัดการ และไม่ขึ้นบัญชีหลวงทุกราย เรื่องนี้จึงปรากฏในจดหมายเหตุต่างประเทศชัดกว่าในเอกสารราชการไทยชาวประมงอาวุโสบางคนในจังหวัดจันทบุรีและตราดยังเคยได้ยินจากปู่ย่าว่า มีช่วงที่เรือสำเภาแปลก ๆ เข้ามาจอดกลางคืนแล้วรับคนไป โดยให้เงินหรือของแลกกับครอบครัวที่ยากจน เรื่องเล่าเหล่านี้ไม่มีหลักฐานเป็นลายลักษณ์ในหมู่บ้าน และมักถูกมองว่าเป็นนิทานข่มขู่เด็กนักวิจัยด้านประวัติศาสตร์ทางทะเลชี้ว่า เส้นทางนี้เชื่อมกับเครือข่ายค้าทาสในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่กว้างกว่าสงครามระหว่างอาณาจักร การปิดท่าเรือและการเปลี่ยนระบบภาษีในสมัยรัชกาลที่ 4–5 ทำให้การค้าลักษณะนี้ลดลง แต่ไม่ได้หายไปทันที บางส่วนเปลี่ยนรูปแบบเป็นการเกณฑ์แรงงานหรือการจ้างงานที่ไม่มีสัญญาชัดเจนทุกวันนี้ไม่มีอนุสรณ์หรือป้ายบอกเล่าเส้นทางเหล่านี้ตามชายฝั่ง เหลือเพียงบันทึกกระจัดกระจายในหอจดหมายเหตุต่างประเทศ และคำบอกเล่าที่กำลังจะหมดไปพร้อมคนรุ่นที่เคยได้ยิน

[Murin @murin2909]

@Marin2909 ต้องโอนค่าดำเนินการก่อนไหม

[Murin @murin2909]

@ramyeonjinkai แม่ของซออึนเคยทำงานกับพ่อพระเอกจริง ๆ เหรอ?

[Murin @murin2909]

เชื่อได้ระดับเรื่องเล่าที่ตรงกับเอกสาร ไม่ได้เชื่อแบบชี้ปีได้เป๊ะ มีแถบสุพรรณ นครปฐม ราชบุรี ที่คนเฒ่ายังเล่าว่าบรรพบุรุษถูกพามาหลังสงคราม บางบ้านรูปแบบเรือนหรือวิธีเช่นไหว้ก็ไม่เหมือนชุมชนรอบ ๆ พอไปเปิดบันทึกของพวกดัตช์กับมิชชันนารีสมัยนั้น ก็มีเขียนว่ามีการย้ายเชลยมาไว้แถวนั้นจริง แค่ในเอกสารเขาเขียนแค่นายช่างเหล็ก นายเรือ ไม่มีชื่อให้สืบลูกหลาน

[Murin @murin2909]

ตอนที่ 2: เชลยศึกที่ไม่มีชื่อ #สารคดี
หลังสงครามใหญ่เกือบทุกครั้งในประวัติศาสตร์อยุธยาและรัตนโกสินทร์ มีคนจำนวนมากถูกกวาดต้อนข้ามฝั่งแม่น้ำหรือข้ามแดน แต่ชื่อของพวกเขาแทบไม่ปรากฏในพงศาวดาร เอกสารฝ่ายชนะมักบันทึกเพียงจำนวนครัวเรือน จำนวนช่างฝีมือ หรือจำนวนคนที่ถูกนำไปตั้งบ้านใหม่ ส่วนเอกสารฝ่ายแพ้หากเคยมีก็มักสูญไปพร้อมเมืองที่ถูกเผาหรือถูกทิ้งร้างในบันทึกของคณะมิชชันนารีและพ่อค้าชาวดัตช์ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17–18 มีข้อความสั้น ๆ ว่าเชลยจากเมืองขึ้นบางกลุ่มถูกนำไปไว้รอบอยุธยา ธนบุรี และต่อมาในรัตนโกสินทร์ พวกเขาถูกจัดเป็นหน่วยแรงงาน ขุดคูคลอง ทำนา สร้างกำแพง และบางส่วนถูกฝึกเป็นทหารรักษาพระองค์ ชื่อบุคคลไม่มีเหลือ เหลือเพียงชื่อกลุ่ม เช่น ชาวละว้า ชาวเขมร ชาวลาว หรือชาวมอญ ที่ถูกย้ายถิ่นฐานหลังการรบครั้งนั้น ๆชาวบ้านในบางอำเภอของสุพรรณบุรี นครปฐม และราชบุรี ยังเล่าว่าบรรพบุรุษของตนไม่ได้มาจากที่นี่แต่แรก แต่ถูกพามาตั้งบ้านหลังสงครามครั้งหนึ่ง เรื่องเล่าเหล่านี้ไม่มีศักราชชัดเจน และไม่ถูกบันทึกในทะเบียนราษฎรยุคแรก เพราะการสำรวจครัวเรือนตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 เป็นต้นมาสนใจจำนวนคนที่เสียภาษีและสังกัดมูลนายมากกว่าที่มาของเชื้อสายนักประวัติศาสตร์ที่ทำงานกับเอกสารภาษาพม่า ภาษาลาว และภาษาถิ่นระบุว่า รายชื่อเชลยบางส่วนยังอยู่ในหอจดหมายเหตุต่างประเทศ แต่การแปลและจัดระบบยังทำได้ไม่มาก บางรายชื่อเป็นเพียงชื่อเล่นหรือชื่อตามอาชีพ เช่น นายช่างเหล็ก นายเรือ นายนา ไม่มีนามสกุลแบบปัจจุบัน จึงยากต่อการสืบต่อถึงลูกหลานที่อาจยังอยู่ในพื้นที่เดิมในชุมชนที่เคยเป็นที่ตั้งบ้านเชลยเก่า ยังพบรูปแบบเรือน การเรียกชื่อทุ่ง และการประกอบพิธีบางอย่างที่ไม่ตรงกับชุมชนไทยภาคกลางโดยทั่วไป บางแห่งมีวิธีเก็บกระดูกหรือการเช่นไหว้บรรพบุรุษที่ต่างจากวัดใกล้เคียง แต่เมื่อถูกถาม ชาวบ้านส่วนใหญ่บอกว่าทำตามที่ปู่ย่าตายายสอนมา โดยไม่ทราบที่มาแน่ชัดและไม่เคยเห็นเอกสารยืนยันสิ่งที่หายไปไม่ใช่เพียงชื่อบุคคล แต่เป็นเส้นทางชีวิตของคนที่ถูกย้ายโดยไม่มีโอกาสบันทึกเรื่องของตนเอง เมืองใหม่ที่พวกเขาช่วยสร้างจึงมีทั้งผู้ชนะและผู้ถูกกวาดต้อนอยู่ในพื้นที่เดียวกัน โดยที่ประวัติศาสตร์ลายลักษณ์เลือกจดรายละเอียดของฝ่ายหนึ่ง และปล่อยให้อีกฝ่ายเหลือเพียงจำนวนคนกับคำบอกเล่าที่กำลังจางลงทุกปี

[Murin @murin2909]

@Marin2909 ก็เพราะฝ่ายที่ชนะเขาไม่ได้จดชื่อ คนพวกนั้นถูกนับเป็นจำนวนครัว เป็นช่าง เป็นแรงงาน เอาไปตั้งบ้านที่ไหน พอเท่านั้น พงศาวดารสนใจผลของการรบ ไม่ได้สนใจว่าแต่ละคนชื่ออะไร มาจากหมู่บ้านไหน ส่วนฝ่ายที่แพ้ เมืองถูกเผา เอกสารก็หายไปด้วย เลยเหลือแต่ชื่อกลุ่มอย่างชาวมอญ ชาวลาว ชาวเขมร

[Murin @murin2909]

@Marin2909 ในโพสต์นี้มีวงเงินเท่าไหร่บ้าง