gerçekten çok merak ediyorum. bir sorun varken kaygılanmamak ya da bir sorun yokken bile kaygılanmamak, beyninin durmadan senaryolar üretmemesi, yaşamayı tam anlamıyla becerebilmek nasıldır acaba?
büyük konusmayayim ama aile evinde bile bayramlarda prenses gibi giyinip baş köşede oturuyoruz….bugune kadar bi kere bile et dogramali bi evente katilim saglamadim…change my mind bizlik degil
hayatımın en büyük mücadelesi falan olabilir dedikoduyu bırakmaya calısmak. biseyi söylemeden önce, YÜZÜNE SÖYLEYEBİLİR MİYDİN BUNU. SÖYLEYEBİLİR MİSİN diye bagırıyorum kafamın içinde kendime. ve söyleyebilirim. iste bu en kötüsü