ก้อนมาร์ช🌧

🤍

[ก้อนมาร์ช🌧 @mxmarch_]

ทักครัช❤️

[Ultra Rich @agentRichTh]

อันนี้น่าจะจริงนะ เพราะในสำนักงานมีหมอทนายเภสัชรวมถึงวิศวกรพนักงานออฟฟิศต่างๆที่อายุ 30 กว่า มาเริ่มต้นสายงานประกันกันเยอะมาก หลายคนตั้งใจเรียนรู้ผลิตภัณฑ์ ฝึกอบรมตามตารางและสามารถมีรายได้หลักแสนเปลี่ยนชีวิตไปเลย จากที่คิดว่าจะต้องเป็นมนุษย์เงินเดือนไปตลอด

[WAM AI @wam_ai_tech]

My father is 83 years old and has studied US stocks for almost 52 years.
He summarized some simple rules for beginners:
1. Price falls 5% → Hold
2. Price falls 15% → Buy 10%
3. Price falls 25% → Buy 25%
4. Price rises 5% → Continue holding
5. Price rises 15% → Continue holding
6. Price rises 25% → Sell 10%
7. Price rises 35% → Sell 20%
8. Price rises 45% → Sell 30%
9. Price rises 60% → Sell 40%
10. Price rises 100% → Sell everything
Discipline + patience = stable long-term growth.

(Save this later).

[จจ @t_thunthun_t]

-100/10 🙄 (ให้เจ้าของบ้าน)

เพราะทำตัวอุบาทว์มาก เมียตัวเองผูกคอในบ้านเพราะนิสัยแย่ ๆ ของตัวเองไม่พอ เห็นแก่เงินเปิดบ้านให้เช่าต่อแบบไม่บอกประวัติอีก สรุปมีคนตุยเพิ่มต่ออีก2ศพ

อยากหยุมหัวมาก มึงไม่มาอยู่เองล่ะค๊าาา
#เดอะโกสท์เรดิโอ #ผู้เช่าคนสุดท้าย

[معلومة Information @BBPP3M]

تنسيق الأالوان للأغنياء لعام2026

[TheGhostRadio @TheGhostRadio]

“นักศึกษาแพทย์เจอคดีปริศนา! นิติเวชชี้ชู้สาว - ฆาตกรรม”
รายงานข่าวประจำสัปดาห์ที่ 25 - 26 เมษายน 2569

ฟังเรื่องเต็มได้ที่ หมอนิติเวชกับคดีปริศนา • คุณปอนด์ | 25 เม.ย. 69 | THE GHOST RADIO
คลิก https://t.co/WGF6l5feAo

#TheGhostNEWS #TheGhostRadio

[เด็กชายคำคม @Dekchaikumkom]

เรื่องนี้ให้ MVP จริงๆ เนื้อเรื่องดีมาก คนเล่าก็ดีมากเช่นกัน ให้เต็ม100

[Matsutako(💙,🧡) ✨🔴_🔴✨ @matsutako_jp]

ใครกำลังเครียดทำตามนี้ ดูรายการญป.ที่ผู้เชี่ยวชาญแนะนำมาเกี่ยวกับการเยียวยาความเครียด โดยสรุปคือ
- ถ้าเครียดไม่มาก➔ ให้ดูหนังตลก
- ถ้าเครียดมาก ➔ ให้ดูหนังเศร้า/ดราม่า
เดี๋ยวต่อคำอธิบายไว้ด้านล่าง↓

[Fit_Fusion @FitFusion__]

How to tuck in your shirt 👌

[ถึงเวลาดัดนิสัย ฉบับคนไม่เกลียดตัวเอง | คิดมาก @kidmakk]

“บางคนไม่ได้หายไปจากชีวิตเรา
เขาแค่เปลี่ยนขบวนรถไฟของตัวเอง“

มีทฤษฎีหนึ่ง
ที่ฉันชอบมาก
เขาเรียกมันว่า
The Train Station Theory

ทฤษฎีสถานีรถไฟของชีวิต

ทฤษฎีนี้บอกว่า
ชีวิตของเรา
ก็เหมือนการเดินทางด้วยรถไฟ

เราแต่ละคน
คือผู้โดยสารคนหนึ่ง
ที่ขึ้นรถไฟมาตั้งแต่วันที่เกิด

ระหว่างทาง
รถไฟขบวนนี้
จะจอดตามสถานีต่างๆ

และในทุกสถานี
จะมีผู้โดยสารบางคน
ก้าวขึ้นมาในชีวิตเรา

บางคน
ขึ้นมานั่งข้างเรา
พูดคุยกับเรา
หัวเราะกับเรา
อยู่เป็นเพื่อนเรา
ในช่วงเวลาหนึ่งของการเดินทาง

แต่ใช่ไหมว่า
ไม่ใช่ทุกคน
ที่จะนั่งไปกับเราจนถึงสถานีสุดท้าย

บางคน
นั่งไปกับเราไกลมาก
เหมือนจะไปถึงปลายทางเดียวกัน

แต่แล้ววันหนึ่ง
เมื่อรถไฟจอดที่สถานีหนึ่ง
เขาก็ลุกขึ้น
ยิ้มให้เรา
แล้วเดินลงไป

โดยที่เรา
ไม่มีสิทธิ์ดึงเขาไว้

บางครั้ง
สิ่งที่ทำให้เราเจ็บปวดที่สุด
ไม่ใช่การที่ใครสักคนลงจากรถไฟ

แต่คือการที่เรา
พยายามรั้งคนที่ถึงเวลาต้องลงแล้ว
ให้อยู่ต่อไป

ทั้งที่ลึกๆ
เราก็รู้ว่า
นี่ไม่ใช่สถานีของเขาอีกต่อไปแล้ว

The Train Station Theory
ไม่ได้สอนให้เราเฉยชากับการจากลา

แต่มันสอนให้เราเข้าใจว่า
การพบกัน ไม่ได้แปลว่าต้องอยู่ด้วยกันตลอดไป

คนบางคน
เข้ามาในชีวิตเรา
เพื่อสอนบางอย่าง

สอนให้เรารู้จักรัก
สอนให้เรารู้จักระวัง
สอนให้เรารู้จักคุณค่าของตัวเอง
หรือบางครั้ง
สอนให้เรารู้ว่า
เราไม่ควรยอมให้ใครทำร้ายหัวใจอีก

แม้เขาจะอยู่แค่ไม่กี่สถานี
แต่บทเรียนที่เขาทิ้งไว้
อาจอยู่กับเราตลอดชีวิต

บางทีนะ บางที
เราอาจเคยเสียใจ
กับการที่ใครบางคนลงจากรถไฟของเรา

เราถามตัวเองว่า
ทำไมเขาไม่ไปต่อกับเรา
ทำไมเขาไม่เลือกปลายทางเดียวกัน

แต่ความจริงข้อหนึ่งคือ
ไม่จำเป็นที่ผู้โดยสารทุกคน
จะต้องลงเอยที่สถานีเดียวกัน

เขามีเส้นทางของเขา
เราก็มีเส้นทางของเรา

และสิ่งที่สำคัญที่สุด
ไม่ใช่การทำให้ทุกคนอยู่กับเราให้นานที่สุด

แต่คือ
การเรียนรู้จากทุกคน
ที่เคยขึ้นมานั่งข้างเรา

เรียนรู้จากคนที่รักเรา
ว่าเราคู่ควรกับความรักแบบไหน

เรียนรู้จากคนที่ทำร้ายเรา
ว่าเราควรปกป้องหัวใจตัวเองอย่างไร

เรียนรู้จากคนที่จากไป
ว่าไม่มีอะไรในชีวิต
เป็นของเราตลอดไป

โตขึ้นจึงรู้ว่า
ความสัมพันธ์ที่ดี
ไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่ไม่มีการจากลา

แต่คือความสัมพันธ์
ที่แม้ต้องแยกจาก
เราก็ยังขอบคุณได้
ที่ครั้งหนึ่ง
เคยได้นั่งรถไฟขบวนเดียวกัน

เพราะที่สุดแล้ว
ชีวิตไม่ใช่การแข่งขัน
ว่าใครจะมีคนอยู่ข้างๆ นานที่สุด

แต่คือการเดินทาง
ที่เรารู้จักเคารพเส้นทางของคนอื่น
ในขณะที่ไม่ลืม
เส้นทางของตัวเอง

หากวันนี้
มีใครบางคน
กำลังเดินลงจากรถไฟของชีวิตคุณ

อย่ารีบโทษตัวเอง
อย่ารีบคิดว่า
การจากลานั้นคือความล้มเหลว

บางครั้ง
มันแค่หมายความว่า
ถึงเวลาที่เขาต้องไปต่อ
ในเส้นทางของเขา

และถึงเวลาที่เรา
ต้องเดินทางต่อ
ในเส้นทางของเราเช่นกัน

จำไว้นะ

ไม่ใช่ทุกคน
ที่ถูกส่งมา
เพื่ออยู่กับเราตลอดทาง

แต่ทุกคน
ถูกส่งมา
เพื่อสอนบางอย่างกับเรา

และเมื่อถึงสถานีหนึ่ง
ที่ใครบางคนต้องลง

สิ่งที่เราทำได้ดีที่สุด
ไม่ใช่การร้องขอให้เขาอยู่

แต่คือ
การยิ้มให้เขาเบาๆ

แล้วพูดกับตัวเองในใจว่า

ขอบคุณนะ
ที่ครั้งหนึ่ง
เราเคยนั่งรถไฟขบวนเดียวกัน

#TheBlackBookofMANIFEST #คิดมาก #หนังสือขายดี

[tear ᡣ𐭩ྀིྀི @Tearremq_]

ตามหาค่ะ พอดีสิบปีก่อนเจอบนเอ็มสีน้ำเงิน น่าจะเด็กสวนกุหลาบดูจากเสื้อ ตอนนั้นยืนมาด้วยกันตลอดทาง เขาหล่อมากเลย ถ้าใครรู้จักแปะพิกัดหน่อยนะคะ เจอรูปแล้วคิดถึงมาก แต่ถ้าตอนนี้มีแฟนแล้วขอโทษด้วยค่ะ

[ถึงเวลาดัดนิสัย ฉบับคนไม่เกลียดตัวเอง | คิดมาก @kidmakk]

มีช่วงหนึ่งของชีวิต
ที่เราเหมือนหายไปจากโลกทั้งใบ

แต่เราไม่ได้หายไปจริงๆ
แค่ไม่มีใครมองเห็นเรา

เราเงียบลง
ช้าลง
และเหมือนถูกหยุดไว้ตรงที่เดิม
ในขณะที่คนอื่น
กำลังเดินไปข้างหน้า

มันเป็นช่วงเวลา
ที่อึดอัดอย่างอธิบายไม่ถูก

เหมือนเราถูกห่อหุ้มไว้
ในบางอย่างที่แคบลงเรื่อยๆ
จนเริ่มไม่แน่ใจว่า
นี่คือทางผ่าน
หรือทางตัน

แต่ความจริงคือ
สิ่งที่เราคิดว่า “ติดอยู่”
อาจกำลัง “เปลี่ยนแปลง”

เหมือนดักแด้
ที่ไม่ได้หยุดเติบโต

แค่กำลังเติบโต
ในที่ที่ไม่มีใครเห็น
ไม่มีใครรู้ว่า
ข้างในนั้นกำลังเกิดอะไรขึ้น

ไม่มีใครรู้ว่า
มันต้องใช้เวลา
และความอดทนมากแค่ไหน

การลอกคราบไม่เคยสวยงาม
มันทั้งเจ็บ
ทั้งอึดอัด
และโดดเดี่ยว
เพราะไม่มีใคร
ทำแทนกันได้

แต่สิ่งหนึ่งที่คนมักไม่รู้คือ
แรงที่ดักแด้ใช้
เพื่อดิ้นออกมาจากเปลือก
คือแรงเดียวกัน
ที่ทำให้มันมีปีกที่แข็งแรงพอจะบิน

และบางที
สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับเรา
ก็ไม่ต่างกัน

บางความยากลำบาก
ไม่ได้เข้ามาเพื่อหยุดเรา

แต่มันกำลังสร้างบางอย่าง
ที่เรายังมองไม่เห็น

สร้างความแข็งแรง
ที่เราจะต้องใช้
ในวันที่เราได้เป็นตัวเอง
ในเวอร์ชันที่ดีกว่านี้

ดังนั้น
ถ้าวันนี้คุณยังรู้สึกว่าชีวิตไม่ไปไหน

อย่าเพิ่งรีบตัดสินชีวิตตัวเอง
เพราะบางที
คุณอาจไม่ได้กำลังหลงทาง

คุณแค่กำลังลอกคราบอยู่
ในวันที่คุณยังมองไม่เห็นปีกของตัวเอง

#TheBlackBookofMANIFEST #คิดมาก

[บูม JapanSalaryman|New!คอร์สบริหารเวลาสไตล์ญี่ปุ่น @JapanSalaryboom]

เปลี่ยนชีวิตใน 1 วัน…ฟังดูเว่อร์ใช่ไหมครับ?
แต่มีนักเขียนในต่างประเทศคนหนึ่งบอกว่า
บางทีสิ่งที่ทำให้ชีวิตเราไม่ไปไหน
อาจไม่ใช่ “เราขี้เกียจเกินไป”
แต่อาจเป็นเพราะ…เราพยายามเปลี่ยนผิดจุดตั้งแต่แรก
(How to Reset Your Life in One Day)

วันนี้ผมอยากเล่าแนวคิดหนึ่งจากบทความของนักเขียนชื่อ
Dan Coe ที่ดังมากๆ ใน X ปัจจุบันมียอดเข้าถึงทะลุ 180 ล้านครั้งไปแล้ว เขาพูดถึงเรื่องน่าสนใจมากว่า…

ทำไมคนจำนวนมาก ตั้งเป้าปีใหม่ทุกปี
บอกตัวเองว่า “ปีนี้จะออกกำลังกาย”
“ปีนี้จะอ่านหนังสือเยอะขึ้น”
“ปีนี้จะเริ่มต้นชีวิตใหม่จริง ๆ สักที”

แต่สุดท้ายผ่านไปไม่กี่วัน
ทุกอย่างก็กลับไปเหมือนเดิม
บทความนี้เขาพูดไว้ตรงมากครับว่า…
.
ปัญหาไม่ใช่คุณไม่มีวินัย
แต่เป็นเพราะคุณกำลังพยายามเปลี่ยน “แค่พฤติกรรม”
โดยที่ “ตัวตนข้างใน” ยังเหมือนเดิม
และนั่นแหละ
คือเหตุผลที่คนส่วนใหญ่เปลี่ยนชีวิตไม่สำเร็จ
.
🔴 จุดที่คนส่วนใหญ่พลาด

ไม่ใช่เรื่อง “ความพยายาม” แต่คือ “พยายามผิดจุด”

หลายคนคิดว่า
ถ้าอยากเปลี่ยนชีวิต ก็ต้องฝืนตัวเองให้มากขึ้น
ฮึบให้มากขึ้น เข้มงวดกับตัวเองให้มากขึ้น

แต่ผู้เขียนบอกว่า
วิธีนี้ไปไม่ไกลครับ

เพราะสิ่งที่กำหนดพฤติกรรมของเราในระยะยาว
ไม่ใช่แค่ “แรงฮึดชั่วคราว”
แต่คือ Identity หรือภาพที่เรามองตัวเองว่าเราเป็นใคร

พูดง่าย ๆ คือ คนเรามักทำพฤติกรรมที่สอดคล้องกับตัวตนของตัวเองเสมอ

เช่น

ถ้าคนหนึ่งมองตัวเองว่า
“ฉันเป็นคนรักสุขภาพ”
เขาจะกิน ออกกำลังกาย และนอนเร็ว
โดยไม่รู้สึกว่ากำลังฝืนมากมาย

แต่ถ้าอีกคนยังมองตัวเองว่า
“ฉันเป็นคนไม่ค่อยมีวินัย”
ถึงจะฝืนเข้าฟิตเนส 3 วัน
สุดท้ายก็มีโอกาสกลับไปเหมือนเดิม

ผู้เขียนยกตัวอย่างนักเพาะกายไว้ได้เห็นภาพมากครับ

เราอาจมองว่าคนพวกนี้โหดมาก
กินอกไก่ ข้าว บรอกโคลี
ซ้อมหนักทุกวันเหมือนใช้พลังใจล้วน ๆ

แต่ความจริงคือ
สำหรับพวกเขา
มันไม่ได้เป็นเรื่องฝืนขนาดนั้น

เพราะเขามองตัวเองว่า
“ฉันคือคนที่ฝึกร่างกาย”
“ฉันคือคนแบบนี้”

ดังนั้นการกินดี ออกกำลัง และดูแลร่างกาย
จึงกลายเป็นเรื่อง “ปกติ”

ในทางกลับกัน
การกิน junk food หรือขี้เกียจซ้อม
ต่างหากที่กลายเป็นเรื่องผิดธรรมชาติสำหรับเขา

อ่านถึงตรงนี้ผมนิ่งเลยครับ

เพราะมันทำให้เห็นชัดมากว่า
บางทีสิ่งที่เราพยายามแก้
อาจไม่ใช่เรื่องตารางชีวิต
แต่อาจเป็น “นิยามตัวเอง” ที่เราพกอยู่ทุกวัน

⸻

อีกเหตุผลที่คนเปลี่ยนไม่ได้
คือในใจลึก ๆ เราอาจไม่ได้อยากเปลี่ยนจริง!

อันนี้บทความเขาพูดแรง แต่จริงมากครับ
ผู้เขียนอธิบายว่า
ทุกพฤติกรรมของคนเรามี “จุดประสงค์”

แม้แต่การผัดวัน การหนีงาน
การไม่เริ่มอะไรใหม่
มันก็มีเป้าหมายบางอย่างซ่อนอยู่

เช่น

เราอาจพูดว่า
“อยากเปลี่ยนงาน”
แต่อีกด้านหนึ่งในใจลึก ๆ
เรากำลังต้องการ
“ไม่อยากเสี่ยง”
“ไม่อยากโดนมองว่าล้มเหลว”
“ไม่อยากเจ็บ”

หรือเราอาจพูดว่า
“อยากทำโปรเจกต์นี้ให้เสร็จ”
แต่ลึก ๆ แล้ว
เรากลัวว่างานจะออกมาไม่ดี
กลัวโดนวิจารณ์
กลัวคนไม่ชอบ

สุดท้ายเลยไม่เริ่มสักที

มันฟังดูโหดนะครับ
แต่ก็จริงมาก

บางครั้งที่เราบอกว่า “ยังไม่พร้อม”
จริง ๆ มันอาจแปลว่า
“ฉันยังอยากปลอดภัยอยู่”

บทความนี้เชื่อมกับแนวคิดแบบ Adler ด้วยว่า
สิ่งที่คนเราต้องการจริง ๆ ไม่ได้ดูจากสิ่งที่พูด
แต่ดูจากสิ่งที่ทำซ้ำทุกวัน

ถ้าวันนี้เรายังไม่เปลี่ยน
ก็อาจเป็นเพราะจิตใต้สำนึกของเรายังเลือก “ความปลอดภัย” มากกว่า “การเติบโต”

⸻

🟡 แล้วถ้าจะเปลี่ยนชีวิตจริง ๆ ต้องทำยังไง?

ผู้เขียนเสนอวิธีที่น่าสนใจมากครับ
คือให้ใช้ “1 วัน” เป็นวันรีเซ็ตชีวิต

โดยแบ่งเป็น 3 ช่วง
1. ตอนเช้า — ขุดให้เจอว่าเราไม่อยากจบแบบไหน และอยากไปถึงชีวิตแบบไหน
2. ตอนกลางวัน — หยุดพฤติกรรมอัตโนมัติที่กำลังลากเราไปผิดทาง
3. ตอนกลางคืน — เปลี่ยนสิ่งที่ค้นพบให้กลายเป็นแผนที่ทำได้จริง

ฟังดูเหมือนง่าย
แต่จริง ๆ มันเป็นกระบวนการที่ลึกมาก

⸻

🟡 ตอนเช้า: มองให้เห็นทั้ง “Bad End” และ “Happy End”

นี่คือช่วงสำคัญที่สุดของวันครับ

ผู้เขียนบอกว่า
ให้เราหยุดทุกอย่างชั่วคราว
แล้วถามตัวเองตรง ๆ ว่า

ถ้าชีวิตฉันไม่เปลี่ยนเลย
อีก 5 ปีข้างหน้า วันธรรมดาวันหนึ่งของฉันจะเป็นยังไง?
ไม่ใช่คิดแบบลอย ๆ
แต่ให้คิดแบบเห็นภาพ

ตื่นที่ไหน
อยู่กับใคร
ทำงานอะไร
สีหน้าตัวเองเป็นยังไง
รู้สึกยังไงตอนเช้าวันอังคารธรรมดา ๆ วันหนึ่ง

เพราะภาพของ “ชีวิตที่ไม่อยากเป็น”
จะสร้างพลังผลักอย่างแรงมาก

ในบทสนทนาต้นฉบับ
ตัวละครลองจินตนาการภาพอนาคตที่ตัวเองไม่อยากเจอ

เช่น
ยังโสด
ตื่นมาแบบไร้ความหวัง
ขึ้นรถไฟแน่น ๆ ไปทำงานเดิม
อยู่ห้องเก่า ๆ
รายได้ไม่ขยับ
และใช้ชีวิตเหมือนแค่หายใจไปวัน ๆ
พอเห็นภาพนั้นชัด
เขาถึงเริ่มรู้สึกจริง ๆ ว่า
“ถ้ายังไม่เปลี่ยน วันนี้อนาคตมันน่ากลัวมาก”

(มีต่อ)

[MirrorThailand @mirror_mirrorth]

ความรู้สึกที่ต้องรับมือหลังจาก ‘แชร์’ เรื่องราวของตัวเองออกไป ความรู้สึกที่เหมือนต้องลุ้นว่าอีกฝ่ายจะคิดอย่างไร จะมองเปลี่ยนไหม จะเข้าใจเรา ‘จริงๆ’ หรือเปล่า เรากำลังกลัวจะผิดหวัง และกลัวจะรู้สึกคิดผิดที่เลือกพูดเรื่องนั้นๆ โดยอาการลักษณะนี้เรียกว่า ‘Vulnerability Hangover’

[สหคลินิกหมอนนท์ธิวัฒน์ - ระยอง @nontiwatclinic]

ขอ15วินาที ไม่ตึงคอบ่าไหล่ ไปอีกหลายปี

#ปวดคอบ่าไหล่ #ออฟฟิศซินโดรม #ปวดหลัง #นอนไม่หลับ #สาวโรงงาน

[ช่างแม่ง🐰🏳️‍🌈 @psmark1821]

แปะไว้ค่ะ เดี๋ยวกลับมาฟัง🌟🌟🌟

[ช่างแม่ง🐰🏳️‍🌈 @psmark1821]

แปะไว้ค่ะ เซฟไว้ฟังด่วน!!!!

[เด็กชายคำคม @Dekchaikumkom]

ขอเรื่องที่สุด The Ghost ของทุกคนหน่อย
เรื่องไหนหลอนๆบ้าง ป้ายยามาทีพร้อมฟัง 👻🌚✨

[กอกาย @Guythitiphat]

ขอดูหน้าไอจีของทุกคนหน่อย เผื่อคนที่ชอบจะไปตามฟอลโล่ว ดูสตอรี่