Bugün yine sinirden kendimi kaybedebilirdim..
Ama bu sefer kendimi değil, başka birini feda etmeyi istedim. Ilk defa kendime zarar vermeyi değil tam tersini seçtim. Her şeye katlanmayı. Başarabilecegimi söyledim kendime küçücük umudumla. Her şey çabuk olsun ve geçsin. Dayanamam.
Bütün beddualarim bütün kötü isteklerim ve arzularım. Çabucak gerçek olsanız keşke. Bende kurtulsam artık. Ölüm. Beni kurtaracak şey. Ya kendimin ya birinin ölmesini isteyecek kadar ne yaşamış olabilirm ki. Belki zayıfım belki güçsüz. Ama bu zamana kadar zor dayandım zaten.
Nolurdu bir kere hayat bana hak ettiğim gibi davransa. Belki de öyledir. Gerçekten bu yaşadıklarımı mi hak ediyorum? Yaşamam gerektiği için mi? Sonu beni mutlu edecek mi? Sabretmeli miyim? Sabretmek için bir neden var mı ki?
Ya da mutluluğun garantisi. Neden yaşıyorum o zaman?
İğrenç insanlar keşke iğrençliklerinde boğulup gitseler. Bu mahlukatlar yüzünden bu kadar insana zehir oluyor güzel yaşam. Keşke bu pislikleri toplayıp bi yerde yakabilseydk. Tabi bunu isteyince benim onlardan ne farkım kalıyor? dimi. Halbuki hepsi bana intiharı düşündürtmüşken.