Kendine hiç bakmayan, hep dışarıda arar devayı. Bir sevgilide, bir üstadda, bir otoritede. Lakin içindeki kırık ayna düzelmedikçe, dış dünya sana hep çarpık görünür. Kendi derinliğine inmeyen, başkasının sığlığına sığınır.
Bir insanın nasıl bir fotoğraf çektiğinden, kendini nasıl paylaştığından ne kadar vizyonu olabildiğini anlayabiliyorum. Bir fotoğraf, sadece bir fotoğraf değildir. Bakış, duruş, mekân hem sınıfsal, hem kültürel birçok konuyu açığa vurur.