۶. یه درصد فک کن بچه سیر شده.
📍بلند شدن از سر میز همیشه به معنی بدرفتاری نیست؛ ممکنه بچه واقعاً سیر شده باشه. بدن بچه هم موقع سیری پیام میده و بهتره به نشونههای سیریش توجه کنیم. غذاتو تا آخر بخور چندان منطقی نیست.
۵. مقدمهچینی جوابه.
📍قبل از کار سخت، چندتا کار آسون بده.
مثلاً قبل از مشق بگو:
«مدادتو بده.»
«اسمتو بنویس.»
«این عدد چنده؟»
یه سؤال آسون بپرس.
بعد برو سراغ درس اصلی.
۳. تکلیف سخت یا غذای نامحبوب بچه رو فراری میده.
📍برای افزایش زمان نشستن، از غذای محبوب و تکالیف آسون شروع کن. اگه همینو تحمل کرد، کمکم تکلیف رو سختتر کن یا غذاهای جدیدو معرفی کن.
۲. خودت اگه مجبور باشی یه کار سخت رو تا ابد انجام بدی ناراحت نمیشی؟
📍فرض کن یه کار سخت رو بذارن جلوت و تو ندونی کی قراره تموم بشه. تحمل کردنش خیلی سخته.
💡 برای بچهها هم همین اتفاق میفته. باید بدونه چی ازش میخوای و چقدر قراره طول بکشه؛ مثلاً ده دقیقه نشستن سر میز یا یک صفحه تمرین.
۱. نمیشه هم خدا رو بخوای هم خرما رو.
📍 اگه اولویت اولت افزایش مدت زمان نشستنه، نباید همزمان انتظار داشته باشی تکلیف رو هم تموم کنه. مثلاً ده دقیقه بشینه و بعد اجازه بده بلند بشه، حتی اگه تکلیفش تموم نشده بود.
📍حالا چه کار کنیم؟
۱. خوابت رو جدی بگیر.
🗯 کمخوابیِ مداوم میتونه اثرات جدی روی سلامت جسم و روانت بذاره. خوابت رو فدای کارای عقبافتاده یا چرخیدن توی فضای مجازی نکن.📵
۲. تو درمانگر تماموقت بچهت نیستی.
🗯 «والد توانمند» با «والدی که تبدیل به درمانگر تماموقت شده» دو مقولهی کاملاً متفاوتن. بچه میتونه درمانگرهای دیگهای داشته باشه، ولی نمیتونه مادر جدیدی پیدا کنه. بنابراین خونه رو تبدیل به اتاق درمان نکن.
۸. کمک تخصصی رو جدی بگیر.
🗯 اگه اوضاع کاملا از کنترلت خارج شده، صحبت با روانشناس یا روانپزشک دیگه یه انتخاب نیست، بلکه یه ضرورته.
🌱 این پست رو برای مادری بفرست که همیشه حواسش به همه هست، جز خودش.
۳. فکر میکنی هیچکس کمکت نمیکنه؟
🗯 درخواستت رو واضح و مشخص بگو:
«لطفاً امروز ظرفهای ناهار رو تو بشور.»
«حموم بچه امروز با تو باشه.»
۴. هویت خودتو از دست نده.
🗯 تو فقط «مادر کودک طیف اتیسم» نیستی؛ یه زنی که علایق و آرزوهای خودشو داره. یکی از کارهای موردعلاقهات رو، هرچند کم و محدود، ادامه بده.
📍 فرسودگی چه شکلیه؟
۱. همیشه خستهای.
احساس میکنی تخلیه شدی و دیگه توان ادامه دادن رو نداری؛ نه از نظر جسمی، نه از نظر روانی.
۲. دیگه خودتو نمیشناسی.
📍 احساس میکنی بین مادری که قبلاً بودی و مادری که الان شدی، فاصله افتاده. فکر میکنی مادر قبلی صبورتر و با حوصله تر بود.
۶. با احساسات منفی نجنگ.
🗯 میتونی بچهت رو خیلی دوست داشته باشی و همزمان خسته، عصبانی و حتی متنفر باشی.
💭 فکر میکنی بقیهی والدین این احساسات رو تجربه نمیکنن؟ سخت در اشتباهی!!
۵. استراحت واقعی داشته باش.
🗯 اگه بچه رو سپردی و رفتی ظرف شستی، استراحت نکردی؛ فقط نوع کارت عوض شده.
استراحت یعنی سریال دیدن، پیادهروی رفتن، چای خوردن یا حتی هیچ کاری نکردن.
💭 فقط اگه همهی کارها رو انجام دادی و از عملکردت راضی بودی، به خودت استراحت میدی؟
استراحت حق تو و یه بخش مهم از زندگی هر بزرگساله.
❓ چرا باید جدی بگیریمش؟
📍 فرسودگی شدید و طولانی میتونه با افکار خودکشی، اختلاف بیشتر با همسر و حتی افزایش احتمال غفلت یا رفتار خشونتآمیز با کودک همراه باشه.
۳. از بچه فاصله گرفتی.
📍هنوز غذا، لباس، مدرسه، درمان و... سر جاشه؛
اما بازی کردن، حرف زدن، گوش دادن و وقت گذروندن با بچه دیگه برات لذتبخش نیست و انرژی کافی براش نداری..
📍 اگه پریود واقعاً مختلکننده است، با
پزشک مشورت کنید.
برای افراد دارای ناتوانی جسمی یا شناختی، کاهش یا سرکوب قاعدگی میتونه در برخی شرایط گزینه پزشکی مناسبی باشد؛ اما باید بعد از شروع قاعدگی و براساس شرایط فرد انتخاب بشه.
شاید یه خانواده درست همین روزها به این آموزش نیاز داشته باشه؛ براش بفرست. 🫂