“Biz seninle her ayrı kaldığımızda yeniden birbirimize döneceğimizi bilirdik, ama bu kez bir veda bile olmadı. Aramızdaki bağ sessizce kökünden koptu.”
İnsan kırıldığında karşısında sadece mahcup bir insan görmek ister. Hatasını savunmayan, üste çıkmaya çalışmayan, kırdığı yerin ağırlığını gerçekten hissettiğini gösteren birini...
Çünkü, canını yakan kişinin yüzünde o pişmanlığı görmedikçe, onun tarafından sevildiğine asla ikna olamaz.
Seni sevdiğini söyleyip seni inciten şeyleri düzeltmeyen insanlar seni gerçekten sevmez sadece sana sahip olmanın verdiği rahatlığı severler çabasız sevgi de gerçek sevgi değildir.
öfkem var sanıyorlar. yok be. öfke diri insanların işi. benimki kırık bir tebessüm. hani bir çocuk düşer de dizine bakıp “bir şey olmadı” der ya. dizinden kan iner o sırada. öyle yaşıyorum
Sevgiyle yaptığım son şey, bir daha aramamak ve yazmamak oldu. Çünkü insan bazen, 'Beni seven bir insan bana böyle davranmaz,' diyerek vazgeçmeyi bilmeli.
çabayı ve emeği görmek isterim. zaman tanırım ama olması gerekeni olması gereken zamanda yapmazsa efendi gibi çıkarım hayatından artık umursamam, düşünmem nereden aldıysam oraya koyarım herşey soğuduğunda özür dilemesi de bi anlam ifade etmez zira kırık sıcakken sarılır.