هرچی فیلتر و تجهیزات روی میکروفون میبندیم تا محیط حذف بشه، باز یه تیکتیک ریز از ساعت روی دیوار میمونه که فقط من میشنومش.
عجیبه که وسط این همه خبر شلوغ روز، آدم بیشتر به همین چیزای بیربط گیر میده.
پدرم فکر میکنه من تو این مانیتورها دنبال جاسوسی میگردم چطور بهش بفهمونم کل روزم دارم میبینم کی چی رو لایک کرده و کدوم هشتگ داره بالا میره؟ اصلاً مگه میشه توضیح داد که تحلیل ترندها یعنی چی بدون اینکه بگه دارم وقتمو تلف میکنم؟
چرا آدم وقتی از کسی یه چیز خیلی ساده و ابتدایی میخواد و نمیگیره، بیشتر از وقتی که یه خواسته بزرگش رد میشه ناراحت میشه؟ انگار اون توقعات کوچیک، آخرین خط دفاعی آدمه برای اینکه حس کنه هنوز دیده میشه یا برایش مهمه؛ تهش هم فقط یه حس پوچی میمونه...