Una vez más, la fantasía del ser humano de creer que controla su destino.
El trabajo influye, por supuesto. Pero la vida es una sucesión de eventos inesperados.
Yo prefiero aceptar que una parte de lo que me ocurra nunca dependerá de mí y desarrollar otra habilidad: saber improvisar ante aquello que venga.
Mi madre siempre me decía: “hijo, no puedes elegir las olas que llegan. Pero sí aprender a surfearlas”.
Y de ahí aceptar que una vida plena quizá tenga mucho que ver con reducir nuestro tiempo de reacción ante lo inesperado.
Llegar a un club y entenderlo absolutamente todo. Saber donde estas y a quien representas, convertir el escudo de otros en tuyo propio.
Vino a comer mierda con nosotros y eso lo hace uno de los nuestros.
Conta atrás para o próximo partido na casa. Este equipo vai precisar de Riazor para sacar puntos. En serio se van a cargar a tempada por ser tan orgullosos como para non sentarse a negociar? É tan potente o seu odio de clase? A man sigue tendida
Vallekas e Coruña están vivindo situacións críticas. Haberá máis casos. Afeccionados que non poden tomar un vermú cos colegas horas antes do partido porque se das 0,002 métenche 3000 euros de multa cos do palco VIP bebendo ao lado. As aficións antifas deberían actuar unidas.
Isto dicía Hidalgo na previa do partido de Copa contra o Mallorca.
Recoñecía directamente a labor dos Riazor Blues. “Sabemos el apoyo que nos dan, en especial los Blues”. E recoñece que os xogadores rinden mellor cando a bancada está enchufada.
La muerte de San Siro y del viejo Bernabéu simboliza a la perfección el final de nuestro fútbol. El de toda la vida. El que tenía identidad propia antes de esta americanización asquerosa, la comercialización absoluta y la sustitución del aficionado local por el turista premium.
Tamén direi que grazas á patada ao deportivismo do @RCDeportivo están caendo carautas de persoas que estaban aí agochadas para amosar o seu facherío, egoísmo, oportunismo e revanchismo. Eses a min, sóbranme todos, no club, na cidade e no país.
Hai oito anos soñando con volver a Primeira. Cando por fin o conseguimos, todo parecía fermoso. E agora, antes de empezar a Liga, o deportivismo rompe por dentro. Frústrame, entristéceme. Oxalá haxa diálogo e sentido común. Sen unión, perde o Deportivo. 💙🤍
Esta gente, MATAOS RCD, se han currado el que es, para mí, el mejor tifo de la historia del grupo. No solo por dimensiones si no por calidad. Solo los que estuvimos en su lugar sabemos lo que hay que trabajar para hacer cosas así. Honor a todos y cada uno de ellos y ellas.
Moi acertadas as palabras de Miguel Quintana, levo decíndoas eu dende 1RFEF. O Depor non nos debía nada, nin, como di el, tiña que cobrar sentido nada. Estar co Depor era o premio e o sentido, e logo ascender era unha alegría extra. Pero ser do Deportivo é o premio, non o esforzo