وقتی دیگران از آزادی ایران سخن میگویند و حاکمانش از مسائل دیگران، مرز میان «سخن گفتن از ایران» و «سخن گفتن به نام ایران» کجاست؟
نتانیاهو بیگانهای بود ایرانیتر از یک ایرانینما.
تحلیل کلی سخنرانی دیشب:
در پسِ این سخنان، مسئله فقط اسرائیل و جنگهای منطقه نیست؛ نقطه ثقل، ایران است. اگر حماس و حزبالله را بازوهای منطقهای جمهوری اسلامی بدانیم، تضعیف این دو، معادله را به سرچشمه بازمیگرداند: خودِ جمهوری اسلامی./
پیش از اینکه سخنرانی نتانیاهو را تحلیل کنیم؛ وی سخنان خود را اینطور ادامه داد: بزدلانی که هنوز سالن را ترک نکردهاند؛ هرچه سریعتر اینکار را بکنند! ما از خود و دیگران دفاع میکنیم.
آنها سالن را ترک، و در محافل خصوصی از ما تشکر میکنند؛ این ریاکاریِ محض است.
اما در این میان، تناقضی تاریخی و سنگین باقی میماند: کسی از بیرون مرزهای ایران درباره آزادی ایرانیان سخن میگوید، در حالی که نماینده رسمی جمهوری اسلامی از جایگاه ایران درباره رنج مردمی دیگر سخن میراند. فارغ از نیتها و محاسبات سیاسی، این تصویر یک پرسش تلخ را به جا میگذارد:/
شما هر کجای دنیا بگویید که رهبر غایب کشور ما که حیات و مماتش معلوم نیست، خودش نایب امامیست که بیش از ۱۲ قرن از غیب شدنش میگذرد و قرار است اینیکی پرچم حکومت را به آنیکی بسپارد، درجا پناهندگی میگیرید.
نماینده اسرائیل یک استارلینک را به نماینده جمهوری اسلامی میدهد؛ و در مورد تغییر رژیم در ایران صحبت میکند. در آیندهای نزدیک، سقوط نظام از پنجرهٔ اینترنت آزاد مخابره خواهد شد.
این ��ه یک اقدام نمادین؛ بلکه کُدی از آینده بود!
پیش از اینکه سخنرانی نتانیاهو را تحلیل کنیم؛ وی سخنان خود را اینطور ادامه داد: بزدلانی که هنوز سالن را ترک نکردهاند؛ هرچه سریعتر اینکار را بکنند! ما از خود و دیگران دفاع میکنیم.
آنها سالن را ترک، و در محافل خصوصی از ما تشکر میکنند؛ این ریاکاریِ محض است.
در پی سفر رئیسجمهور چین؛ ترامپ و شی جینپینگ در همین اتاق روبهروی یکدیگر نشستهاند. اتاقی که بارها تصمیمهایش فراتر از مرزهای آمریکا طنین انداخته.
شاید اینبار نیز پای آینده غرب آسیا و ایران در میان باشد؛ و شاید روزی تاریخ نشان دهد که در این اتاق، چه چیزی معامله شده!
اتاق بیضی فقط یک اتاق نیست؛ جایی است که بخشی از تاریخ جهان در آن رقم خورده: از تصمیمات سرنوشتساز جنگ جهانی دوم و جنگ سرد تا بحران موشکی کوبا، جنگ ویتنام و عملیات کشتن بنلادن./
اردوغان در سازمان ملل؛ تیشه بر ریشهٔ ترکیه زد. او بجای ایجاد اتحاد استراتژیک با اسرائیل، دشمنیِ با اسرائیل را انتخاب کرد؛ تبعات این دشمنی را مردم ترکیه خواهند پرداخت.