bir insanın değişmesi için verdiğiniz onca uğraşın sonunda kendiniz o kadar yaralanırsınız ki, bir gün değişse bile artik ne sizin haliniz ne de yaralarınızın telafisi olur
aksın, içimde siyah bir nehir gibi
dolanan keder
unuttuğum, unutmaya çalıştığım ne varsa
bende durmasın
içimde öyle çok ki, her gidenden
biriktirdiğim melekler
huzur doldum, ama ortamdan değil. havanın tam kararmadığı ama lambader ışığının da fazla gelmediği tam bu saatler bana hep her şey yolundaymış gibi hissettiriyor