Fatih Altaylı, Türkiye’den neden hâlâ umutlu olduğunu Malatya’dan çıkan bir başarı hikâyesiyle anlattı.
Malatya’nın bir köyünde, değirmencilik yapan bir babanın oğlu olarak dünyaya gelen Dr. İbrahim Ethem Hamamcı, Malatya Fen Lisesi’nin ardından üniversite sınavında sayısal Türkiye 1.’si oldu.Aslında mühendis olmak istiyordu.
Ailesinin isteğiyle tıp yazdı. Daha sonra aynı anda hem Tıp Fakültesi’ni hem Bilgisayar Mühendisliği’ni tamamladı.
Yoluna İsviçre’deki ETH Zürih‘te devam etti. Yapay zekâ ve tıp alanındaki çalışmalarıyla Google PhD Fellowship bursunu kazandı, Cambridge’de araştırmalar yürüttü.
Doktorasını bitirdikten sonra dünyanın en büyük teknoloji şirketlerinden milyon dolarlık iş teklifleri aldı. NVIDIA’nın teklifini reddetti.
Bunun yerine Sezgin Er ile kendi yapay zekâ şirketini kurdu.
NVIDIA bu kez şirkete 4 milyon dolarlık yatırımcı olarak ortak oldu. Yapay zekâ devleri de araştırmalar için 20 milyon dolarlık işlem gücü desteği sağladı.
Şirketlerinin merkezi Silikon Vadisi’nde, bir ofisi ise İstanbul’da. Tüm ekip Türk bilim insanlarından oluşuyor.
Amaçları; yapay zekâyı sağlık hizmetine entegre ederek en ücra bölgelerde yaşayan insanların bile dünya standartlarında teşhis ve tedaviye ulaşmasını sağlamak.
Altaylı, “Türkiye’den umutlu olmamı sağlayanlar işte böyle gençler. Günlük siyasi tartışmaların dışında, insanlığın geleceği için çalışan pırıl pırıl insanlar geliyor.” diyerek
İbrahim Ethem Hamamcı ve Sezgin Er’in hikâyesinin kendisine umut verdiğini söyledi.
Altaylı ayrıca, İbrahim Ethem Hamamcı’nın kendisine “Bilime yönelmemde Teke Tek Bilim programlarının büyük payı var.” dediğini aktararak bu sözlerin kendisini duygulandırdığını ifade etti.
ALIRIM AYAĞIMIN ALTINA
Hep söylüyorum, biz çocukken midemiz bulanınca ekmek yedirirlerdi, grip “Yatınca geçer”di, başın ağrıyorsa “Çocukların başı ağrımaz” denirdi, uykun kaçıyorsa “Oyuncaklarını düşün, güzel rüyalar görürsün” şeklinde konu halledilirdi!
Okuma yazmayı öğrenemiyorsan ya “Tembel”din ya “Yavaştan, sağlam sağlam öğreniyor”dun! Hüzünlü bir çocuksan “Yazar olacak herhalde” derlerdi, yerinde duramıyorsan, etrafa saldırıyorsan bir tane çakarlardı, susup otururdun.
Kanaatimce pedagojinin zirve yaptığı yıllardı o yıllar.
Çünkü sonra sonra, koşup oynadıktan sonra öksüren çocuk ‘astım başlangıcı’, okuma yazmayı zor söküyorsa ‘disleksik’, hüzünlüyse ‘depresif’, aşırı hareketliyse ‘hiperaktif’ diye nitelendirilmeye başlandı ve o sinameki yetiştirilen tipsizler şimdi büyüdüler!
O kadar ilgi alaka sonrası ola ola ne oldular?
Emo! Emo ne?
Hani beş-altı yıldır etrafta saçlarını gözlerinin tekini kapatacak şekilde öne öne tarayan, miskin görünüşlü, asık suratlı, beti benzi atmış, sıska, dar pantolonlu, converse’li, siyah ojeli ergenler var ya…
Taksim’de kaldırımlarda filan oturuyorlar.
Aha onlar Emo!
Emo kelimesinin emotional’dan (hissi) geldiği, bu yavruların pek bunalımlı pek güvensiz ve duygusal olduğu, topluma uyum sağlayamadıkları için böyle takıldıkları söyleniyor. Bizim zamanımızda punk vardı ya, onun gibi bir akım, ama bir halta yaramayanı!
HERKESİN KEYFİNİ KAÇIRDIM
Ay kıyamaam!
Zamanında, kendi ergen yıllarımda bu akım daha dünyada yokken 10 gün emo takılmışlığım vardır! Kafam neye bozuktu hatırlamıyorum ama o 10 gün, üstelik de yaz tatilinde, evin o köşesinden bu köşesine oflaya poflaya nemli gözlerle dolaştım.
Saçımı taramadım, denize gitmedim, sohbetlere katılmadım, tebessüm bile etmedim. Akşamları karabasan gibi yemek masasına çöküp herkesin keyfini kaçırdım. Bir akşamüstü, balkonda otururken annem “Ne bu surat her gün, senin derdin ne kızım aaa…” şeklinde pedagojik bir açılım yaptı.
“Sıkılıyorum… Hayat çok anlamsız” cevabımın üzerinden sanırım birkaç saniye geçmişti ki, acı ve can havliyle bir metre havaya sıçradım. Annem, her Türk annesinin uzmanı olduğu ‘mıncırma’ hamlesini oldukça sert ve uyarısız gerçekleştirmişti.
Mıncırma, malumunuz evlat artık poposuna terlikle vurulmayacak kadar büyüdüyse, ancak tekdir ile de uslanmıyor ve hakkı kötekse kullanılan, konu komşu, bitişik ev duyar ihtimaline karşı avaz avaz bağırmak yerine geçen bir terbiye şeklidir. Tercihen bel veya bacak bölgesinden bir alan seçilir, elle kavranır ve et, 180 derece çevrilir!Hemen ardından, daha acım ve şaşkınlığım hüküm sürerken, annem kısık sesle,yüzünü yüzüme yaklaştırarak
“Alırım ayağımın altına” diye başladı ve
“Karnın tok sırtın pek! Aklını başına topla! Sıkılıyorsanda git bakkala evin alışverişini yap, sonra da gel yemek kitabından bir kurabiye pişir, akşam misafir var, hadi yallah…” şeklinde bitirdi!
NE DERDİM KALDI NE DE TASAM...
Gülse BİRSEL
2015 yılında milletvekili seçildim. Aradan on bir yıl geçti. Astsubayların elli yıllık adalet mücadelesinin on bir yılına bir astsubay çocuğu olarak omuz verdim.
Bu mücadele bitmedi; on yılı aşkın süredir sesini duyurmaya çalışan, hakkını arayan yüz binlerce astsubay hâlâ bekliyor.
Astsubaylar hakkını istiyor!
Milletvekili olduğum günden bu yana Meclis’te, meydanlarda, sözümüzün geçtiği her yerde astsubayların haklı taleplerini dile getirdim, getirmeye devam ediyorum.
Babamın meslektaşları için elimden gelen her şeyi yapıyorum; soru önergeleriyle, kanun teklifleriyle, basın açıklamalarıyla bu hak mücadelesine omuz vermeye çalışıyorum.
Hep söylediğim gibi, Türkiye Büyük Millet Meclisi’ndeki odam askerin odasıdır, astsubayın odasıdır, uzman çavuşun odasıdır, polisin odasıdır.
O ilk günkü inançla, o ilk günkü kararlılıkla sesiniz olmaya devam edeceğim.
@usludurkizim Bahşiş her garsona veya her işletmede verilmek zorunda değildir hizmete bakarsın gerçekten güzel hizmet ediliyor ve yemek yemekten o ortamda zevk aldıysan o zaman olabilir
Now TV'de, iktidarın kahraman güvenlik güçlerimize verdiği ama tutmadığı sözleri anlattık. İktidar, askeri ve polisi sadece seçim zamanı hatırlıyor!
Ağır çalışma koşullarını ortadan kaldırmadılar, mesai problemlerini çözmediler. Askere, polise verdikleri sözlerin hiçbirini yerine getirmediler:
- Ortaokul ve lise mezunu polislerin intibak sorununu halletmediler. Bugün emekli polisler sefalet sınırında yaşıyor.
- Astsubaylara ve emekli binbaşılara Cumhurbaşkanı Erdoğan, Hulusi Akar ve Yaşar Güler "tazminat probleminizi çözeceğim" dedi, hiçbir sözlerini tutmadılar.
- "İkinci şarkı kaldıracağız" dediler. Ne Soylu kaldırdı ne de Ali Yerlikaya kaldırdı. Bakalım Mustafa Çiftçi kaldıracak mı?
Kanun teklifini Meclis kapanırken kadük kalacağını bilerek getirdiler, iki yıldır da sesleri çıkmıyor.
Buradan iktidara bir kez daha sesleniyoruz: Getirin kanun teklifini Meclis'e, bunun onuru şerefi de sizin olsun. Gelin, askerimizin ve polisimizin sorunlarını birlikte çözelim!