started watching House of Dragon.
On season 3 now. Skipped some episodes.
In a few words, the whole series is about "you betray me, I kill you" and "omg dragoooons" "yaaay more dragooooons"
Μπορείς να είσαι σαράντα, πενήντα, εξήντα χρονών και να πιστεύεις ότι έχεις ενηλικιωθεί.
Μετά πεθαίνει ένας συγγενής και κάποιος σου λέει: Θα χρειαστεί ένα πιστοποιητικό περί μη αποποίησης κληρονομιάς.
Και ξαφνικά γίνεσαι οκτώ ετών.
Ρωτάς πού το βγάζεις. Σου λένε από το Πρωτοδικείο. Πας στο Πρωτοδικείο. Σε στέλνουν στο Ειρηνοδικείο. Το Ειρηνοδικείο δεν υπάρχει πια. Υπάρχει αλλά δεν υπάρχει. Είναι αλλού. Ίσως.
Κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι η πραγματική ενηλικίωση δεν έρχεται με τη δουλειά, τους λογαριασμούς ή τους πόνους στη μέση.
Έρχεται τη μέρα που κρατάς έναν φάκελο γεμάτο χαρτιά, περιμένεις σε μια ουρά σαράντα λεπτών και λες με απόλυτη σοβαρότητα:
Συγγνώμη, για το πιστοποιητικό εγγυτέρων συγγενών είμαι στη σωστή ουρά ή πρέπει να πάρω άλλο αριθμό πρωτοκόλλου;
Αν το πεις χωρίς να κλάψεις, είσαι πλέον ενήλικας.
Έλενα Λυμπεροπούλου