Asal olmak ile aralarında asal olmak aynı yalnızlık değildir.Biri kendi içine kapanıp kimseye bölünmemektir diğeri ise yan yana duran iki ruhun 1 den başka hiçbir ortak drğerde buluşamamasıdır. Biri bir başına kalmanın sessizliği diğeri ise yan yana dururken yabancılaşmak gibi.
Yeni bir ebeveyn tarzı çıktı:
Biz ona hayır demiyoruz, her şeyi keşfetmesine izin veriyoruz.
Sevgili anne babalar, bu gerçek değil. Böyle bir sistem yok.
Çocuk arkadaşının oyuncağını
alıyor, sizden ses yok.
Yeni girdiği evi dağıtıyor, tepki yok.
İstediği olmadı diye ortalığı yıkıyor, yine sessizlik.
Hayvana vuruyor, gülerek "yapma oğlum" diyorsunuz.
Ama böyle bir hayat yok. Çocukluk sınırsız değilse, yetişkinlik de değil.
Misafirliğe gelen 3 yaşında çocuk elindeki telefonu fırlattı ve televizyonumuz kırıldı.
Babası özür dilemek şöyle dursun bu kırdığı dördüncü telefon ikinci de televizyon diye pişkin pişkin güldü.
6 yaşındaki çocuk pazar tezgâhındaki dolmalık biberleri parmağıyla tek tek popit gibi deldi, pazarcı ardından ürünleri tek tek ayıklayıp kaldırmak zorunda kaldı ve annesi bir kere bile yapma demedi.
Evimize gelip tuvalete çocuğunun peşinden "özgüveni kırılır" diye gitmeyen anne sayesinde, çocuğun batırdığı banyoyu ben temizledim.
Elinde kıyır kıyır elmalı kurabiyeyle evin içinde dolaşan çocuk için "örtü sereyim de öyle yesin" dedim. Annesi "Oturup yemez ki" diyerek omuz silkti.
Komşu çocukları bahçe aydınlatmalarını kırıyor. Söyleyince, "Çocuğumdan daha kıymetli değil" karşılığını alıyorsun.
Sorun çocuklarda değil. Sorun, kitap okumayan, pedagojiden bihaber ama Instagram'da izlediği iki videoyla kendini "çocuk ruhundan anlayan ebeveyn" ilan eden yetişkinlerde.
Neymiş efendim, çocuk özgürmüş, keşfederken engellenmezmiş, hayır denmezmiş, yoksa özgüveni kırılırmış.
Peki hangi psikoloji, hangi din, hangi kültür, hangi örf bu vurdumduymazlığı meşrulaştırıyor?
Yeni bir akım ortaya çıkardılar: "sorunlu davranışları özgürlük sanan bir ebeveynlik"
Disipline "travma", sınır koymaya "baskı" adını verdiler bir de...
Çocuk merkezli olmak; her şeyi çocuğa bırakmak değil, onun iyiliği için sağlıklı sınırlar çizebilmektir.
Özgürlük; başkasının hakkını çiğnemek değil, saygı duyarak var olabilmektir.
Ebeveynlik; sadece sevmek değil, yön gösterebilmek ve sorumluluk vermektir.
Çocuklarımızı özgürleştiriyoruz sanırken, aslında onları ölçüsüzlüğe teslim ediyoruz.
Topluma, hayata, başkasının varlığına karşı duyarsız bireyler yetiştiriyoruz.
Ama unutmayın, çocuklar her zaman öğrenir. Ya sorumluluğu ya sorumsuzluğu...
Ve çoğu zaman derslerini öğretmenlerinden değil, ebeveynlerinden alırlar.
O yüzden mesele çocuk değil. Mesele aynaya bakmayı reddeden yetişkinlik.
Şeyma Çekici
#çocuk #eğitim #aile #anne #baba
@dudulikko Valla 7 aylık kızım var ben normal doğurdum ama bende eksikmişim bunun doğumla alakası yok zihniyet eksikliği ile ilgisi var yani bizler eksik falan değiliz anneyiz bize kendimizi eksik hissettiren kişilerin oğulları horul horul uyuyo geceleri aynen eksiğiz aynen diyip geçiyorum
EVLİ ÇİFTLERİN ÇİZMESİ GEREKEN 4 SINIR
1) Önce eşin, sonra ailen gelir. Bu aslında büyümenin gereğidir.
2) Eşinle yaşadığın sorun aileye anlatılmaz. Çünkü aileler tarafsız olamaz.
3) çok zorda kalmadan aileden para alınmaz. Bugün para alan, yarın emir alır.
4) Akrabalar çat kapı evinize gelemez. Saygı her ilişkinin önceliğidir.
(Alıntı)
Benimle 1 tane foto paylaşmaya korkan kocam N'GOLO KANTE İÇİN 1 HAFTADIR NÖBET TUTUP DÜN GECEDEN BU YANA NE KADAR EDİT VARSA HEPSİNİ İZLEYİP 20 TANEDE STORY PAYLAŞMASI bana da şok oldu..