بچه که بودم نمیفهمیدم چرا یه زن و شوهری که هردو خوش قیافه هستن باید از هم جدا بشن. تازه الان میتونم بفهمم که چقدر مکالمه داشتن میتونه مهم باشه برای انسان بزرگسال.
کاش یه روز فقط بفهمم اگه راست میگفت که من انقدر خوبم چرا بعضی جاها انقدر راحت از من گذشت فقط همین. اینکه تعریف میکرد ازم بعد میدیدم با بقیه هم همینه باعث میشه فکر کنم اصلا خاص نبودیم.
نمیدونم فردا صبح که پا میشم زندگیم چجوریه. الانم حتی نمیدونم چه حسی دارم. فقط دوست دارم بدونه چقدر با ارزشه و مراقب خودش باشه. من یه روزایی متنفر بودم ازش یه وقت هایی آرزو میکردم کاش هیچوقت نمیشناختمش ولی واقعیت فقط یک چیزه => ناراحتم که چرا از روز اولی که میشناختمش حسمو نگفتم.