Maltepe’de çöken binanın mimarı ve şantiye şefi hakkında gözaltı kararı verilmiş.
Şu cahilliği yapmayın artık: Binada sonrdan yapılmış 3 kaçak kat var. Zaten bu yüzden çökmüş. Binanın mimarının, mühendisinin gözaltına alınması ne fayda sağlayacak? Mimar bu projeyi kaçak katla çizmiş olabilir mi? Sonradan yapılan kaçak katlardan binayı ilk aşamada nizami şekilde bitirip gitmiş Şantiye şefi sorumlu tutulabilir mi?
Tabii ki hayır. Ama gidip zavallı mühendisleri mimarları topluyorlar.
Bu işin gerçek sorumlusunu mu bulmak istiyorsunuz? Kaçak katlardaki evlerin sahibi kim, buna bakın. Tapu kütüğünden geriye gidin ve kaçak katlar atıldığında kimdi, bu kayıtlara bakın ve karşılaşılan insanları sorgulayın.
O gün kaçak katların yapılmasına kim karar verdiyse, bugünkü faciaya da o sebep olmuştur. Bırakın artık mimar, mühendis tutuklamayı…
Bu haberi görünce “28 yıldır nasıl yürüyorsun?” diye biraz detayına baktım.
Hikâye gerçekten acayip.
Karl Bushby 1998’de, 29 yaşındayken İngiltere’den ayrılıyor. Amacı dünyayı dolaşıp tekrar İngiltere’deki evine dönmek.
Ama kendine iki kural koyuyor: Yolculuk boyunca ilerlemek için araç kullanmayacak ve bitirmeden eve dönmeyecek.
Başlangıçta 12 yıl süreceğini düşünüyor.
28 yıl olmuş :)
Güney Amerika’yı geçiyor, Darién Gap’ten yürüyor, Kuzey Amerika üzerinden Alaska’ya çıkıyor.
2006’da Alaska’dan Rusya’ya geçmek için Bering Boğazı’nı donmuş denizin üzerinden yürüyor. Rusya’ya vardığında kaçak sınır geçişinden tutuklanıyor. Bir ara Rusya’ya tekrar girmesi bile yasaklanacak hale geliyor.
Sonra vize problemleri, para, kapalı sınırlar derken yıllar geçiyor.
COVID geliyor.
Rusya-Ukrayna savaşı çıkıyor.
Ve bir noktada rotasında aşamadığı başka bir engel çıkıyor: Hazar Denizi.
Adamın çözümü Hazar’ın etrafından dolaşmak değil.
Yüzmek.
2024’te Kazakistan’dan Azerbaycan’a yaklaşık 288 km yüzüyor. 31 gün sürüyor.
Sonra Gürcistan üzerinden Türkiye’ye geliyor. İstanbul’dan geçip Avrupa’ya devam ediyor.
Geçtiğimiz günlerde de Fransa’ya ulaşıyor.
Bu sefer önünde Manş Denizi var.
Manş Tüneli’nden yürüyerek geçmek için izin istiyor, vermiyorlar. Feribota binse 28 yıldır koruduğu kuralı bozacak.
Onu da yüzüyor :)
Ve 5 Ekim’de, yola çıktıktan 28 yıl sonra İngiltere’ye tekrar ayak basıyor.
Şimdi önünde son 400 km civarı kalmış. Hull’daki annesinin evine yürüdüğünde yolculuk gerçekten bitecek.
50 bin kilometreden fazla yol, onlarca ülke, Bering Boğazı, Hazar Denizi, Manş…
Ama benim en çok hoşuma giden kısmı başka.
Adam 1998’de bir hedef koymuş. O günden bugüne dünya değişmiş, sınırlar değişmiş, savaş çıkmış, pandemi olmuş. Kendisi 29 yaşından 57 yaşına gelmiş.
Planın neredeyse tamamı değişmiş. Hedef değişmemiş.
Bazen istikrar dediğimiz şey de bu galiba.
Aynı plana tutunmak değil; plan çalışmadığında başka bir yol bulup aynı yere doğru devam etmek.
Yalnız kaldığımda yaptıklarımı düşünme, iyi ve kötü kararlarımı gözden geçirmeye fırsat buluyorum. İyi şeyleri bulmak zor, kötü kararlar nispeten daha kolay saptanıyor. Bu kötü kararlarımdan biri de Twitter'ı kullanmayı bırakmaktı. X'e dönüşünce bir lağım çukurundan farksız oldu.