Birini sevmek ayrılık acısını, birşeye sahip olmak kaybetme riskini, birşey üretiyor olmak eleştirilme olasılığını, yeni birşeyi öğrenmek hata yapmayı ve en nihayetinde yaşamın kendisi içinde ölümü içerir. Her istek ve ideal o anda veya sonrasında potansiyel olarak içinde “olumsuzlukları” da barındırır. Ama buna rağmen iyi yaşam, çalışmak, üretmek, sevmek ve ilişki içinde olmak ve bunların getirdiği mutluluk ve “iyi” sıkıntıları yaşamaktan geçer.
varoluşsal sancı cekmiyorum az uyudum sadece bi de kötü besleniyorum sartre'lık camus'luk bi durum yok ha kaldı ki onların da kan tahlilleri elimizde yok yani yazdıklarının ne kadarı düşünsel sancı ne kadarı magnezyum eksikligi muamma
Herkes gibi yaşamak istemiyorsun; herkes gibi bir iş bulup çalışmak, herkes gibi tatile gitmek, herkes gibi evlenmek, herkes gibi boşanmak… Bunları yaparsan kendine saygı duyamazmışsın gibi geliyor. “Sıradanlık” yenilgi, hatta ölüm gibi senin için. Bu ne anlama gelebilir? Sıradışılık takıntısının “ölüm kovucu” savunmalardan biri olabildiğini söyler Yalom. Yani birey altta yatan ölüm kaygısını daha katlanılır kılmak için sıradan olma kaygısına tahvil eder (dönüştürür). Durumu Geçtan’ın “yaşamazlık” kavramı ile de açıklayabiliriz: Birey kendini yaşayamadığında yaşar görünmenin derdine düşer, sıradışılık takıntısı da bu çabanın bir görüngüsüdür. Sebebine ister ölüm kaygısı, ister yaşamazlık diyelim; mesele kendin olmak ve “kendine yerleşik” olmak meselesi aslında. Sıradışılık “ille de farklı olma” çabasıyla değil; sende olanı, herkes gibi olan ve olmayan yanlarıyla kabul etmekle başlar.
kullanıyon geçiyo bırakıyon çıkıyo egzamanın tek çözümü stresi bırakmak. streslendiğim an gün içinde bile çıktığı oluyo ama uzun süredir dünya s*kime minare g*tüme yaşadığım için 0 egzama problemim var şükür rabbime
kimse yapmak istemiyo ama herkesin kendini sorgulamaya başlaması lazım lütfen kafayı yicem en basit şeylerin bile bu sebepten dallanıp budaklanmasini problem haline gelmesini kaldiramiorum lütfen 🙏