ثور و اودین و... رو هم بری با نگاه اسطورهشناسی بخونی حوصلت سر میره. این قدر روش کار کردن و بهش شاخ برگ دادن که جذاب و همه میشناسن. شاهنامه هم اگر روش کار بشه ازونا هم بهتر میشه که خب ما توش ریدیم.
یه منظومهٔ طولانی، تکراری و پر از کلیشه و موعظهٔ قدیمی که بیشتر به درد حفظ کردن توی مدرسه میخوره تا سینما. شخصیتها اغلب یکبعدی، داستانها فرمولی و زبانش انقدر کهنه و ثقیل که برای مخاطب امروزی خستهکننده و غیرجذابه.
ساختارش اصلا برای سینمای مدرن، پویا و جهانشمول نیست.
من هم عمیقا دردم میگیره که یک "عراقی" گوزو همچین گهی خورده، ولی دنیای واقعی به توییت و هشتگ و... نیست. همونطور که دهه ۴۰ و ۵۰ کسی تخم نمیکرد همچین زری بزنه.
یا حتی شاه عباس صفوی و نادرشاه و آقامحمدخان و... با اقتدار و سیاست درست نذاشتن کشور از دست بره. اینم داستانش همونه.
Unpopular opinion
همونطور که ۲ ۳ قرن گذشته بخش زیادی از ایران به خاطر بی لیاقتی حکومت های مختلف از دست رفت، دیر یا زود این اتفاق برای خلیج فارس و اسمش میافته. کشوری که تو معادلات بین المللی جایی نداشته باشه،حرفش هم خریدار نداره؛ حالا هر چه قدرم قدمت و سندیت داشته باشه.