BREAKING NEWS
The Norwegian Nobel Committee has decided to award the 2026 #NobelPeacePrize to Navanethem “Navi” Pillay for her efforts to promote peace and international law.
#NobelPrize
۱/ 🗞️ #خبر_فوری: رای دادگاه فدرال آمریکا در یک مرحله بسیار مهم از پرونده شکایت سه تن از #پرویز_ثابتی به اتهام #شکنجه در #ساواک، به نفع شاکیان صادر شد. 👨⚖️
در این #عصرانه با الا متیوز، یکی از وکلای تیم شاکیان @CJA_News و حسن داعی @IranianForum گفتوگو کردم:
https://t.co/3wyHnyK4V5
«خروجی غربی»
بعد از هشت سال
بدون سانسور
با قیمت منصفانه
فعلاً الکترونیکی
اولین رمان «نشر اسب»
ناشری حرفهای و درجه یک
لطفاً به دیدهشدن این کتاب کمک کنید.
هر اطلاعاتی در مورد نویسنده، کتاب، مترجم و... رو توی سایت نشر اسب به نشانی زیر
https://t.co/t0BEOAN4r2
میتونید بخونید.
❤️
۲۵ سال پس از حملات ۱۱ سپتامبر، شماری از خبرنگاران و آتشنشانانی که آن روز را از نزدیک ��جربه کردند، از خاطرات و تاثیری میگویند که مسیر زندگیشان را برای همیشه تغییر داد.
شریف ولید، نگاهی کرده است به روایت شماری از شاهدان این تراژدی.
«تصور کن فردا از خواب بیدار میشوی و میبینی یک قانون جدید تصویب شده که دختران نمیتوانند ادامه تحصیل دهند، چه احساسی خواهی داشت؟»
نجوا عالمی، خبرنگار ما این پرسش و برخی سوالات دیگر درباره فرمانهای محدودکننده رهبر طالبان علیه زنان را از برخی شهروندان سویدن پرسیده است.
پاسخهای آنها آمیخته با تعجب، وحشت، ناراحتی و عصبانیت است.
بازنشر این توییت میتواند در شرایط فعلی ما کمک بزرگی باشد.
من و همسرم، یاسمن سجادی، دو روزنامهنگار ایرانی که بعد از جنبش زن زندگی آزادی و فشارهای نیروهای امنیتی ناچار به ترک ایران شدیم،به کمک شما نیاز داریم.
ما فقط ۵ روز دیگر فرصت داریم خانه فعلیمان را تحویل دهیم و در نقطهی امن دیگری، خانهای جدید اجاره کنیم. هزینه درمان یاسمن، داروهایمان، جراحی چشمم بهدلیل ابتلا به Pterygium و هزینههای معمول زندگی نیز پیش روست.
حمایتهای انجام شده تا کنون واقعا برای برونرفت از این بحرانها کافی نیست.
از هر حمایت و بازنشر شما صمیمانه سپاسگزاریم.
https://t.co/dGM8ntCARI
قاضی طالبان، در گفتوگو با خبرنگار CNN
زنان را «ناقصالعقل و ناقصالدین» خطاب میکند و میگوید که زنان توانایی و صلاحیت قضاوت و تصمیمگیری درباره عدالت را ندارند.
او مدعی میشود که «در افغانستان هیچ ظلمی علیه زنان وجود ندارد.»
اما تنها چند لحظه بعد، میگوید مرد میتواند همسرش ر�� کتک بزند؛ به شرطی که آثار ضربوشتم بر بدن او باقی نماند.
از زمان انجام این گفتوگو، وضعیت زنان در افغانستان نهتنها بهبود نیافته، بلکه محدودیتها و خشونتهای قانونی علیه آنان بیشتر شده است. بر اساس مقرراتی که طالبان تصویب کردهاند، مرد میتواند همسر خود را مورد ضربوشتم قرار دهد، مشروط بر آنکه این خشونت به شکستگی استخوان یا زخم آشکار منجر نشود. حتی اگر ضربوشتم به حدی شدید باشد که باعث شکستگی استخوان یا ایجاد زخمهای آشکار شود، قاضی تنها میتواند مرد را به حداکثر ۱۵ روز حبس محکوم کند.
۷۳ سال داشت که این ویدیو را منتشر کرد. در ستایشش چهها که نوشته نشد و به حق بیذکر این لحظات تلخ برای نویسندهای که کتابش به چندین زبان ترجمه شده بود.
شهرنوش پارسیپور
تصویر نخست:
شهرنوش پارسی پور در آغوش مادرش، ثمیله (فخرالملوک)، دختر شمسالملوک غفاری (طوبی) و محمد حسین میرزا والا (ظهیرالسلطان)
ادامهی پست پیشین:
او رفته در تنگی و فراموشی اما کتابهایش بر قفسهها ایستادهاند و هر بار که یکی از آنها گشوده شود، صدایی دوباره به راه میافتد؛ صدای پارسیپور که سالها کوشید جهان را از زاویهای دیگر روایت کند. دغدغههایش، هرچند جامههای گوناگون بر تن کردهاند، از چند سرچشمهٔ مش��رک میجوشند؛ سرچشمههایی که تقریباً همهٔ آثار او را به هم پیوند میدهند:
📍زن:
اگر بخواهم تنها یک واژه را به جهان داستانی شهرنوش پارسیپور نسبت بدهم، آن واژه «زن» است.
زن در آثار او حضوری خاموش و حاشیهای ندارد، در متن زندگی ایستاده است با بیمها، آرزوها، تنهایی، سرکشی و امیدی که گاه آرام است و گاه طوفانی.
شخصیتهای زن او هر یک راهی متفاوت را میپیمایند، اما مقصد یک افق است؛ رهایی.
📍خیالانگیزی
در جهان شهرنوش پارسیپور، واقعیت همیشه با چهرهای که میشناسیم ظاهر نمیشود:
درخت جان میگیرد. مرز میان مرگ و زندگی رنگ میبازد. زمان از مسیر آشنای خود فاصله میگیرد و جهان، اندکاندک به رؤیا شباهت پیدا میکند.
این شگفتیها برای بازی با خیال نیست. گاهی حقیقت، جامهای جز رؤیا بر تن نمیکند و نویسنده این راز را خوب میشناخت.
📍کهنالگو��ای ایرانی
در آثار پارسیپور، اسطوره خاکخورده و فراموششده نیست.
گذشته، آرام در کنار اکنون قدم میزند. روایتهای کهن، عرفان، افسانهها و حافظهٔ تاریخی، بیآنکه گرد کهنگی بر آنها نشسته باشد، وارد زندگی امروز میشوند؛ گویی تاریخ هنوز به پایان نرسیده و هر نسل، فصل تازهای از همان داستان دیرینه را زندگی میکند.
📍بدنمندی
شهرنوش پارسیپور از معدود نویسندگانی بود که از تن زن هراسی نداشت.
دربارهٔ میل، مادری، تنهایی، زخم و زیستن نوشت؛ آن هم در سالهایی که بسیاری ترجیح میدادند این قلمرو همچنان در سکوت بماند.
همین تابوشکنی، آثار او را هم ستودنی کرده و هم مناقشهبرانگیز.
📍آزادی و قدرت
شاید هیچ واژهای به اندازهٔ آزادی در آثار او تکرار نشده باشد؛ آزادی نه در قامت بیانیه؛ شعار سیاسی، بلکه آزادی به معنای تجربهای درونی.
انسان ایرانی که دست کم در دوران مدرنیته در جامعهی خود زند��نی است، پیش از آن، بارها در ذهن، در ترس، در عادت و در سکوت خویش محبوس مانده است و این آن زندانی است که شخصیتهای پارسیپور پیوسته در اندیشهٔ گشودن درهایش هستند.
شاید میراث واقعی هر نویسنده همین باشد؛ آنچه پس از خاموشیِ او، هنوز در ذهن خواننده به زندگی ادامه میدهد.
👇
عاشورا !!
من همونیم که هزارتا کاور مشکیو باز کردم داداشمو پیدا کنم
من همونیم که هر کاوری رو باز میکردم دعا میکردم اون نباشه
من همونیم چهره هزاران جوون تیر خورده رو دیدم
من همونیم که گلوله جنگی روی پیشونی هزارها جوون دیدم
من همونیم که توی کهریزک کنار تن بی جوون برادرم ساعت ها عزاداری کردم
من همونیم که تهدیدم کردند پاهای برادرمو میشکنن اگه بخوایم پیش بابام خاکش کنیم
عاشورا؟! با من از عاشورا نگو
من از دل عاشورا اومدم
عاشورای من تن بی جون برادرم و هزاران جووون بی گناه توی کهریزک بود
توی حیاط پزشکی قانونی ها
توی کانتینرهای حمل پیکر
عاشورای من ۱۸-۱۹ دی
من همونیم که از دل اون روزا اومدم
برای برادرم #احمد_خسروانی #IranMassacre2026
این ویدئو را به دقت گوش کنید. مهم است. بدون اینکه یک کلام از رهبر یا فرد یا نهاد دیگری حرف بزند صراحتا دارد می گوید "منم که تصمیم میگیرم". بی سابقه است اینگونه اظهار نظر کردن توسط مقامات ج.ا. پس مجتبی کجاست؟ اصلا هست و قالیباف اینطور صحبت می کند؟