Niye kaybediyoruz biliyor musunuz, kolay affettik, huzursuzluk çıkarıp istediğimizi aldırtmadık hediyeler çiçekler beklemedik. Bırakın onları kıymet bilmeyen, çirkef kadınlara. Onları altın kafese koyarlar, bizi kenara koyar, ara sıra döner durur, canı isterse sever, kudurur...
Özlemek için çok nedenim, yazmak için hiçbir sebebim yok. Deli gibi konuşmak isterken kendini durdurmak ne demek bilemezsin, herkeste seni görmek, düşlemek ama asla senin gibi olamaları ne demek bilemezsin. Sen, beni senin içinde sensiz bıraktın. Sende bensiz kal bundan sonra...
Senin için Seni Seviyorum yazan peçeteyim işte. İyi hissetmek istediğinde yazıyı okumaya geldiğin sonra bir kenara atıp ihtiyacın olana dek yüzüne bakmadığın bir peçete. Ağzını bile silmiyorsun mürekkebi elime yüzüme bulaşır, yada bir daha yazıyı göremem zarar görür diye...
Ebeveynler çoğu zaman geçmişte yaşadıkları kötü şeylerin intikamını çocuklarından çıkarır ve kendilerini anlamalarını ister, zorbalarlar. Herkes bir kere yaşıyor bu hayatı, geçmişteki kötü tecrubelerinizle bir başkasının da hayatında kötü anılar yaşamasına neden olmak suçtur
Çeyrek asırlık hikayenin bir gün bile yaşanmamış serüveniyiz biz seninle. Gelecekte insanların bizden bahsedeceği, bak siz de bunlar gibi yapmayın diye öğütlerle anlatacağı bir masaldan ibaret olduk artık. Ne gerçekleşmesi mümkün ne de bir zamanlar yaşamış olduğumuza inanması...
Herkesi ve herşeyi karşıma almaya hazırdım mesela. Çok başkaydık seninle. Oldurabilirdik herşeyi. Ama sen korktun ve kaçtın. Hala kaçıyorsun gerçi. Yine cesaretin yok. Yine gözlerimin içine bakamıyorsun bile boğulurum diye. Karşılıklı konuşamıyoruz, düzeltemiyoruz hiçbir şeyi...
Biliyor musun kimseyi suçlama, birini suçlamak bahanelerin arkasına saklanmaktır. O bunu yapmış bu şunu söylemiş, olduysa oldu ne yapalım. Sendin tüm herşeyi değiştirebilecek olan, dağ gibi kararlarının arkasında durup elimden tutacak olan. Yapamadın, oysa ben hep hazırdım...
Pişmanlığını duymak istedim. Seni üzdüm, sen benim için başkasın, sen benim hayatımsın demeni bekledim belki daha fazlasını. Ama sustun, her zaman ki gibi kaçtın konuşmaktan. Ne hayatına alabilecek cesaretin ne de elimden tutup benimsin diyebilecek yüreğin vardı...
Keşkeler konuşuldu, hatalar konuşuldu, ama bir tek benim sana yanlış yaptığım konuşulmadı. Çünkü sende biliyorsun ki bir tek ben sana yanlış yapmadım, seni üzmedim. Sonuç sen yine başkalarına gittin, beni seçmedin ve sonrasında yine dönecek kadar yüzsüz ve arsız bir şekilde...
Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, gene aynı şekilde, fakat her şeyden habersiz, yaşayıp gidecektim. Sen bana, dünyada başka türlü bir hayatın da mevcut olduğunu, benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin.
Dedim ya gerçek sevmek sanıyordum tüm hakaretleri. Hakaret dedim çünkü onların sevmeleri kendime hakaretti. Üzülmeyi, hırpalanmayı sevilmek sanmıştım o gelene kadar. Belki bana karşı hiçbir duygusunu bile yok adamın ama kadına değer veriyor ve bunu hissediyorsun iliklerine kadar.
Çok önce tanışmalıydık, sen yorulmadan, ben incinmeden önce. Gerçek sandığım sevgilerin şiddetini görmeden önce. Yanımda ol ne çok isterdim oysa ki tüm savaşlarımda...
Geçmişin yorgunlukları var onda da. Buna rağmen elinden tutuyor ya işte o çok kıymetli. Nitekim, iki taraf da yorgun olunca ilerleyemiyorsun. Yol kenarında bir banka oturmuş uzun uzun sohbet ediyorsun hayat yolunda. Yürümek istiyorsun ama o istemiyor, sende bırakıp gidemiyorsun.