هی یادم میوفته ما حتی برای کوالاهای استرالیا هم اشک ریختیم، برای قربانیان حملات ۱۱ سپتامبر همدردی و شمع روشن کردیم، برای کردهای کوبانی تجمع کردیم، برای اسراییلیهای قربانی حماس هم. اما هیچ ملتی برای کشتار ۴۰ هزار ایرانی نه تجمع برگزار کردن نه شمعی روشن کردن. تنهاترین ملت جهانیم.
طرف هشتاد سالشه، رئيس جمهور بزرگترین کشور دنیاست، یک روزم تو ایران زندگی نکرده ولی انقدر کلشو کیری کردن بهشون گفت آشغال؛ پست فطرت؛ کثیف؛ تومور سرطانی؛ شرور؛ بی کفایت؛ بی ارزش؛ بیمار؛ روانی...
اونوقت به مایی که این مادرجنده ها عمر و جوونی و آیندمون رو نابود کردن میگن چرا فحش میدی!
مراد ویسی شده مثل آریا استارک Game of trones ، که هر شب قبل از خواب نام قاتلین پدر و مادرش را تکرار میکرد تا خوابش ببره.
ایشون هم اسامی دونه دونه قربانیان بعدی اسراییل را تکرار میکنه تا ما خوابمون ببره :
اول مجتبی
بعد قالیباف
بعد وحیدی
بعد…
نوشته بود؛
خوشبحالتون با خيال راحت ميريد خيابون
هرچى دلتون ميخواد ميگيد،
همون تعداد برميگرديد خونه..!
ما چند ماه پيش رفتيم چهل هزار نفرمون كم شد...
از شما چهل هزار تا كم بشه چى ميمونه؟
یه روزی میام این توییت رو پیدا میکنم و به نوهام میگم:
این عکس رو میبینی، این برای ما فقط یک عکس نیست!
ما چندین سال چشامون درد گرفت از بس بهش زل زدیم و چیزی که میخواستیم رو پیدا نکردیم.