با کمتر از 35 سال سن
18 تیر 78 رو دیدم
88 رو دیدم
دی 96 رو دیدم
آبان 98 رو دیدم
1401 رو دیدم
جنگ رو دیدم
و
پر پر شدن 36 هزار نفر تو 1404 را هم دیدم
بسه
دیگه
بسه
با سامان داشتیم میزدیم بیرون که راه بیفتیم س��ت خرمآباد. سامان گفت : «پس شال نمیاری؟» گفتم نه. گفت: «اونجا تهران نیست، ایرج (پدرم) قاطی میکنه، با دلخوری میندازی سرت.» با نیشِ بازی گفتم «زن، زندگی، آزادی» که فقط برای تهران نیست.
گفت: «مِه کاری وات نارم، خوت دونی و ایرج.»
بعد از یازده ماه داشتم میرفتم خانهٔ پدری. چرا یازده ماه؟ چند ماهیش آن روزهای قبل از خبرِ تعلیقِ دانشگاه بود. ایرج فکر میکرد دخترش سرش را زیر انداخته، توی تهران روسری سر میکند و دارد درسش را میخواند. اصلاً به همین خاطر بود که با برگشتن به تهران بعد بازداشت اول موافقت کردهبود. که دخترش نه تنها سر نکردهبود، قید دانشگاه و درس خواندن را هم زدهبود و آن حالت قهریِ خانواده را هم به جان خریدهبود. بخش دومِ این یازده ماه برمیگردد به پروندهی دومی که فیالفور بعد از خبر تعلیق دانشگاه ساختهشد و ممنوعالخروجی از تهران تا حالا.
شب رسیدیم. پدرم حمام بود. چند بار رفتم جلوی درِ حمام صداش کردم. ادای پشهی توی مهمونی را درآوردم که: «ایرج... ا��رج... » جواب نداد. بعد یازده ماه همچنان قهر بود. خونم تلخ شد و انگار که از آن خونِ تلخ به اندازهٔ بُزاقی نشت کرد توی دهانم که نمیشد قورتش داد. سامان توی اتاقخواب نشستهبود و مادرم جلوی تلویزیون. هر دو سکوت کردهبودند.
از حمام که آمد بیرون پریدم و با همان لختی، پوستِ خیسش را بغل کردم. لاغریِ میانسالی نشست توی بغلم. ریشهای سیاهِ حنا هندی گذاشتهاش و کلهی سفیدش از هفت فرسخی داد میزد که همچنان زندگی را دوست دارد و نمیخواهد سفیدیِ سالهای زحمت از سر تا ریشش بنشیند.
یک سال دوری و دلتنگی و رفتن توی نقشِ پشه، نیشش را باز کرد. راند اول به خیر گذشت. یعنی اصلاً نفهمیده بود کلهی من تهران تا خرمآباد را چه شکلی آمده. عصبانیتِ تا اینجاش هم برای همهٔ تیترهایی بود که در شبکهها دیدهبود یا چیزهایی که مادرم ازش قایم کردهبود و از دهن همسایه و آشنا شنیدهبود.
فرداش از خانه میزدیم بیرون که برویم خانهی مادربزرگم که توی روستا بود. مادرم گفت: «هوا سرده، یک کلاهی بپوش که سرما نخوری.» گردن کج کردم و خندیدم که نترس ملوک، چیزی نمیشه. رفتیم خانهی مادربزرگم. همسایهها با دهان باز و بعضاً لبخند زُل میزدند. کمی توی تخمِ چشمِ روستا چرخیدیم، به مادربزرگ سری زدیم و برگشتیم.
برگشتیم و پدرم دم خانه بود. داشت با ماسه و شن و بیل ور میرفت. به رد چشمش که خوردیم، چشم تنگ کرد و نگاه تیز. عصبانیت دهانش را خط صافی بدل کردهبود. سوت راند سخت زدهشد.
داد زد سر مادرم که تو بلد نیستی به بچهات بگی چطور لباس بپوشه؟ گفتم به خودم بگو. دوباره رو به مادرم داد زد یعنی تو نمیفهمی اینجا روستاست و ما آبرو داریم؟ دو نفر از همسایهها روی پشتبام بودند و شاهد دعوا. گفتم چرا به خودم نمیگی؟ بابام یک تهدیدی کرد رو به مادرم که بهش بگو یک چیزی بندازه روی سرش. ایرجِ شاکی بود. دوباره پشه شدم تا قبح دعوا بریزد و بقیهٔ سکانس دعوا توی خانه اکشن بخورد. شب هم قهر بود. هم با من، هم با مادرم. یک بار دیگر هم دعوا شد، بحث شد اما چیزی برای همیشه عوض شدهبود. پذیرفت��؟ نمیدانم. ولی دیگر میداند که چیزی نمیتواند جلوی من را بگیرد.
اینجا «دستبهزانو»ست. ساده روستایی در ده کیلومتریِ مرکز شهر خرمآباد. جایی که در مدرسهٔ دو کلاسهاش اولین اِنشایم را خواندم. جایی که تونلِ حجاببان ندارد اما مردها و حتی خود زنها، به سفت روسری بستنِ زنها عادت کردهاند. شبیه مادرم که میگوید احساس میکنم لختم. میگویم اولش همینطوری است. آدم احساس میکند پوست سرش باد میخورد بعد کم کم عادت میکنی. کاش مردهای همین روستا یک روز روسروی بپوشند تا شاخ دربیاورند که چرا این پارچه باید دور سرشان باشد.
اینجا دست به زانوست و گلافشا��ِ پنجم همان کوچهایست که زن ۲۳ سالهای در تاریکیِ شب با عرقِ سردی پشت گردنش از آن دوید برای آیندهای که یک مِه غلیظ بود. دوید برای سرزمینِ مقدسِ فردیت. که یا باید میماند و تبدیل به هیئتِ زندگیِ از دست رفتهی غمانگیزی میشد یا میرفت برای زندگی و همهی خسارتِ رفتن را به جان میخرید.
اینجا همان کوچه است و حالا زنی ۲۹ ساله بازگشته با حقیقتی که دیگر نمیخواهد از کسی پنهانش کند. بی این که بدود، بی این که فرار کند و بی این که بیمِ روبرو شدن داشته باشد. بازگشته تا بر چهرهٔ زادگاهش، بر چهرهی روستا بنویسد زندهباد همهی سدهایی که شکستند و زندهباد همهی سد شکنان. بنویسد زنده باد فاتحانِ ایستاده بر سدها، زندهباد ویداها...
#سپیده_رشنتو
#حجاب_اجباری
#زن_زندگى_آزادى
دوستای کانادام میگن کانادا نیا خیلی بده ماهم میخوایم بریم اروپا
دوستای اروپام میگن اروپا نیا خیلی بده ما میخوایم بریم کانادا
دوستای دبی ام میگن وای نیا خیلی گرونه ما میخوایم بریم اروپا
دقیقا چه گهی باید بخورم؟ من واقعا دیگه ��میخوام بمونم
بیشرفی و چرت و پرتای گروه حنظله(ارتش سایبری ج.آ) مشاهده میکنید
یعنی اخه فوتوشاب اینقدر احمقانه؟
رفتید عکسی که خودش پست کرده رو برداشتید به بدترین و بچه گانه ترین شکل ممکن فوتوشاپ کردید
اونم یه عکس تو مراسم 🤣🤣🤣🤣
@parissasadeghi1
اینا هکرن با بچه هفت ساله؟
@Pedramansari5@NewshaSaremi خدایش واسم سواله عقلت اینقدر ناقصه و ضریب هوشیت پایینه که متوجه نمیشی این عکس فیکه و به شکل بسیار احماقنه و بی کیفیت ساخته شده ؟
یا میدونی فیکه و با اینکه قران و پیامبر و امامتون گفتن دروغ شایعه و جعل و ... گناهش فلانه برات مهم نیست؟؟
درهر دو صورت بیشرفیتون ثابت میشه ولاغییر
گروه هکری حنظله اعلامکرده در صورت استقبال مخاطبان، عکسهای نیوشا صارمی را منتشر میکنیم‼️
حنظله داره یه تنه داره اینترآشغال بی آبرو میکنه بیش باد
🤣🤣🤣🤣🤣
#حنظله
@NewshaSaremi یکی نیست بگه حداقل بیست دلار میدادید اشتراک چت جی پی پلاس میگرفتید یه کم عکس فیک با کیفیت تری براتون میساخت نه به نسخه رایگانش بگید یه عکس اروتیک با مشخصات فلانی بساز
یاد اون عکس از ساقط کردن اف ۳۵ افتادم که هوش مصنوعی ساخته بود بچه هم میدونست فیکه
🤣🤣🤣🤣🤣
به ظلم چاقو افتاد، ولی بیداد نرفت
تو شهر کورها، صدا فریاد نرفت
خدا کجا بود آن شب تاریک و تلخ؟
که دخترک از زخمها آزاد نرفت...
الهه رفت…
اما قاتلها هنوز اینجان،
و بیعدالتی، هنوز زندهست.
درسته بچه ای که از همین الانش خیلی چیزا رو داره و مادی تامین شده و صد هیچ از هم سن هاش جلوعه ولی اگه تو سن نیاز های غییر مادیش برآورده نشه بیست سال دیگه هرچی شرمایه داره رو باید خرج تراپی و داروی اعصاب کنه
اره عزیزم مردن برای کسی که کاری نداره این برای کسی زندگی کردنه که مهمه
میگه برای بچم حاضرم بمیرم
گفتم مردن رو ول کن
برای بچت حاضری بری تراپی؟
برای آرامشش حاضری کارکردنت رو نصف کنی حتی از پیشنهاد های ملیاردی به خاطر بودن کنار بچت بگذری؟
به جای پرستار و بی بی سیتر گرفتن خودت پیشش بمونی؟
شهامت داری وقتی اشتباهی کردی ازش عذر خواهی کنی؟
حاضری به خاطرش رفتارت رو تغییر بدی؟
ببین سرتا پاشو طلا بگیری ، گرون ترین اسباب بازی ها رو هم براش بخری بچه بازم ترجیح میده با تو بازی کنه تا اسباب بازی های خیلی لوکس
بچه رو صدا زدم میگم مگه تو نمیدونی اجازه نداری فیلم بالای ۱۲ سال نگاه کنی؟ میگه از کجا فهمیدی؟ داستانی که نوشته گذاشتم جلوش. داستان یه کشتی که داره میره امریکا. یه پسر فقیر میره ارزونترین بلیطش رو میخره همزمان و یه دختر خیلی پولدار هم اونجاست یه شب که دختر میخواست خودکشی کنه ...