۲۲ اکتبر ۲۰۲۲، برلین به یکی از ماندگارترین تصویرهای همبستگی ایرانیان و همراهانشان در سراسر جهان تبدیل شد؛ بزرگترین تظاهرات ایرانیان خارج از کشور تا آن روز، برای حمایت از مردم ایران و رساندن صدای آنها به جهان.
برلین فقط محل گردهمایی نبود؛ تریبونی شد برای صداهایی که سالها به حاشیه رانده شده بودند: زنان، اتنیکها، دادخواهان، جامعه کوییر و جنبشهای مدنی که در دل «زن، زندگی، آزادی» دست در دست هم دادند و به نیروی محرکه این جنبش بزرگ تبدیل شدند.
با وجود تفاوت دیدگاههای سیاسی، آن روز خواستهای مشترک ما را کنار هم آورد: حمایت از مردم ایران و "نه به جمهوری اسلامی". این همبستگی، در کنار سازماندهی و تلاش جمعی، تصویری ماندگار در حافظه جمعی ایرانیان ساخت؛ تصویری که نشان داد گردهم آمدن و ساختن حرکتهایی بزرگتر، ممکن است.
چهار سال گذشته است، اما صدای آن روز هنوز زنده است؛ صدای مردمی که از مرزها عبور کرد تا به گوش جهان برسد.
"زن، زندگی، آزادی"، صدایی که خاموش نشد.
#JusticeForPS752 #JusticeIsACommonCause #PS752 #دادخواهی #نه_فراموش_میکنیم_نه_میبخشیم #دادخواهی_نبردی_جمعی_است #زن_زندگی_آزادی
برخى ازخانوادههای جانباختگان پرواز PS752 درتهران به مناسبت زادروز عزیزانشان در ماه مهر، گرد هم آمدند و از فشارهای جمهوری اسلامی برای دریافت غرامت گفتند.
دادخواهی، روشن شدن حقیقت و محاکمه عاملان این جنایت، مهمترین خواسته ما خانوادههاست؛ خواستهای که با گذشت زمان نهتنها کمرنگ نشده، بلکه عزم ما برای رسیدن به عدالت را راسختر کرده است.
#JusticeForPS752 #JusticeIsACommonCause #PS752 #دادخواهی #نه_فراموش_میکنیم_نه_میبخشیم #دادخواهی_نبردی_جمعی_است
[English Follows]
سخنرانی حامد اسماعیلیون، از اعضای انجمن خانوادههای پرواز پی.اس.۷۵۲، دونده ماراتن و ورزشکار تریاتلون، در روز ۱۰ اکتبر؛ همزمان با برگزاری چهارمین سال متوالی برنامهی «دو/پیادهروی برای عدالت» که به یاد عزیزانمان در پرواز پی.اس.۷۵۲ برگزار شد.
ما عدالت را برای عزیزانمان و همهی جانباختگان جنایات جمهوری اسلامی مطالبه میکنیم. یادشان زنده و راه دادخواهیشان ادامهدار است.
نه میبخشیم، نه فراموش میکنیم.
[English]
Speech by Hamed Esmaeilion, a member of the Association of Families of Flight PS752 Victims, marathon runner, and triathlete, on October 10, the day we held the fourth consecutive annual “Run/Walk for Justice” held in memory of our loved ones on Flight PS752.
We demand justice for our loved ones and all those who have lost their lives as a result of the Islamic Republic’s crimes. Their memory lives on, and our pursuit of justice continues.
We will not forgive. We will not forget.
#JusticeForPS752 #JusticeIsACommonCause #WorldDayAgainstTheDeathPenalty #PS752 #دادخواهی #نه_به_اعدام #نه_فراموش_میکنیم_نه_میبخشیم #دادخواهی_نبردی_جمعی_است
#GARMIN
٤ سال پیش، در چنین روزی، ایرانیان سراسر جهان شاهد یکی از بزرگترین جلوههای همبستگیشان بودند. روزی که هزاران نفر در شهرهای مختلف دور هم جمع شدند تا صدای مشترکشان را برای آزادی و همبستگی فریاد بزنند. در تورنتو، حدود پنجاه هزار نفر با حضوری پرشور نشان دادند که اختلاف نظرها مانع اتحادشان نمیشود. این گردهمایی صرفاً اعتراض نبود، بلکه نمادی از امید و پافشاری بر ارزشهای انسانی بود.
این لحظهها بخشی از تاریخ معاصر ماست و یادآور این نکته است که وقتی کنار هم میایستیم، میتوانیم مسیرهای تازهای به سوی آینده روشنتر بگشاییم. این خاطرات نه تنها باید زنده بماند، بلکه باید به عنوان بخشی از هویت جمعیمان حفظ شود.
#دادخواهی_نبردی_جمعی_است #نه_میبخشیم_نه_فراموش_میکنیم #ps752justice #دادخواهی #ps752 #زن_زندگی_آزادی #WomanLifeFreedom #مهسا_امینی #ژینا_امینی #MahsaAmini #JinaAmini
علی زارعی زندانی سیاسی محکوم به اعدام، به سلول انفرادی منتقل شده و خطر اجرای حکم جان او را تهدید میکند! پیش از آنکه دیر شود صدای او و دیگر زندانیان محکوم به اعدام باشیم…
#علی_زارعی#نه_به_اعدام
بیانیه انجمن خانوادههای جانباختگان پرواز PS752 در چهارمین سالگرد کشته شدن مهسا ژینا امینی
٢٣ شهریور ١۴٠۵
چهار سال از کشتهشدن مهسا (ژینا) امینی و آغاز جنبشی میگذرد که نام او را به «رمز» تغییر در ایران تبدیل کرد. جنبشی که با فریاد «زن، زندگی، آزادی» آغاز شد و به خواستی گسترده برای آزادی، برابری و عدالت بدل شد.
چهار سال بعد، سرکوب همچنان ادامه دارد. جمهوری اسلامی همچنان با بازداشت، زندان، اعدام، تهدید خانوادههای دادخواه و فعالان مدنی و استفاده از ابزارهای گوناگون در تلاش است صدای اعتراض را خاموش کند. گزارشهای اخیر نهادهای بینالمللی، از جمله هیئت حقیقتیاب مستقل سازمان ملل درباره ایران، نشان میدهند این سرکوب نهتنها متوقف نشده، بلکه در ماههای اخیر تشدید نیز شده است.
اما ایرانِ امروز، ایرانِ پیش از شهریور ۱۴۰۱ نیست.
جنبش «زن، زندگی، آزادی» تغییری در جامعه ایران ایجاد کرد که با سرکوب، بازداشت و تهدید از میان نرفته است. خواست آزادی، برابری و عدالت به بخش جداییناپذیری از گفتوگوی عمومی جامعه تبدیل شده است. دادخواهان متحد در این جنبش خواستار پایاندادن به چرخه سرکوب و مصونیت از مجازات هستند و باور دارند که وقتی عاملان و آمران جنایت پاسخگو نمیشوند، جنایت تکرار میشود.
در ژانویه ۲۰۲۶، شورای حقوق بشر سازمان ملل ماموریت هیئت حقیقتیاب مستقل درباره ایران را برای دو سال دیگر تمدید و دامنه آن را فراتر از اعتراضات سال ۱۴۰۱ گسترش داد تا نقضهای حقوق بشر جاری را نیز در بر گیرد. این گام، در کنار پیگیریهای حقوقی بینالمللی خانوادههای پرواز PS752 در دیوان بینالمللی دادگستری، نشان میدهد که مسیر پاسخگویی برای جنایات جمهوری اسلامی در حال گسترش است.
برای ما، خانوادههای جانباختگان پرواز PS752، این پیوند معنایی شخصی و عمیق دارد. ما بخشی از همان شبکهی گستردهی خانوادههای دادخواه ایرانیم که از خاوران تا آبان ۹۸ و پرواز PS752، از جنبش زن، زندگی، آزادی تا دیماه ۱۴۰۴ را در بر میگیرد؛ شبکهای که با وجود تفاوت در زمان و شکل جنایت، بر یک خواست مشترک ایستاده است: پایان مصونیت از مجازات، کشف حقیقت و پاسخگویی آمران و عاملان جنایت. دادخواهی ما برای عزیزان پرواز PS752 از مطالبه بزرگتر مردم ایران برای حقیقت، عدالت و پاسخگویی جدا نیست.
در چهارمین سالگرد جنبش «زن، زندگی، آزادی»، یاد مهسا امینی و همه کسانی را که در راه آزادی و عدالت جان خود را از دست دادند گرامی میداریم و در کنار خانوادههایی میایستیم که همچنان برای حقیقت و عدالت مبارزه میکنند.
هیچ جامعهای بدون حقیقت، هیچ صلحی بدون عدالت و هیچ آیندهی آزادی بدون پاسخگویی ساخته نخواهد شد. از جامعه بینالمللی میخواهیم از سازوکارهای پاسخگویی بینالمللی، از جمله هیئت حقیقتیاب سازمان ملل و پروندههای حقوقی در حال پیگیری، حمایت کند و بر تداوم آنها پافشاری کند.
ما قاتلین فرزندان ایران را نه فراموش میکنیم و نه میبخشیم.
زن، زندگی، آزادی
[انگلیسی در ادامه / English Follows]
به چهارمین برنامه سالانه دویدن/پیادهروی برای عدالت، به یاد جانباختگان پرواز PS752 بپیوندید؛ برنامهای برای گرامیداشت یاد ۱۷۶ انسان بیگناهی که در پرواز PS752 جان خود را از دست دادند؛ پروازی که در ۸ ژانویه ۲۰۲۰ توسط سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، عامدانه سرنگون شد.
خانوادههای جانباختگان همچنان برای حقیقت، عدالت و پاسخگویی تلاش میکنند و حمایت و حضور شما، بیش از همیشه، برای ما ارزشمند است.
امسال، جامعه ما بیش از هر زمان دیگری به کنار هم بودن و حمایت از یکدیگر نیاز دارد.
۱۰ اکتبر | ساعت ۱۰ صبح
با دوستان و خانوادهتان همراه شوید، با ما قدم بردارید و در ساختن جامعهای سهیم باشید که بر پایه همبستگی، یادآوری و امید شکل گرفته است.
هر قدم، ادای احترام به یک جان از دسترفته…
هر حضور، نشانهای از همبستگی…
با هم، به نام عدالت.
لینک ثبتنام: https://t.co/SKxHJEFtE5
[English]
Join us for the 4th Annual PS752 Run/Walk for Justice, an event dedicated to honoring the memory of the 176 innocent lives lost aboard Flight PS752, which was deliberately shot down by the Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC) on January 8, 2020.
The families of the victims continue to seek truth, justice, and accountability, and your presence and support mean more to us than ever.
This year, more than ever, our community needs to come together and stand by one another.
October 10 | 10:00 AM
Bring your friends and family, walk with us, and help build a community rooted in solidarity, remembrance, and hope.
Every step honors a life lost…
Every presence is a sign of solidarity…
Together, in the name of justice.
REGISTRATION LINK: https://t.co/SKxHJEFtE5
#ps752justice #runforjustice #دادخواهی #دادخواهي_نبردي_جمعيست #نه_فراموش_میکنیم_نه_میبخشیم
@MultiSportCan@athleticsont@chiptimeresults
۱۷ ژوئیه، روز جهانی عدالت، فرصتی است برای یادآوری یکی از تاریکترین فصلهای تاریخ معاصر ایران؛ اعدام گسترده زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷.
هزاران زندانی سیاسی، در حالی که دوران محکومیت خود را میگذراندند، پس از محاکمههایی چند دقیقهای، محکوم به اعدام شدند. سالها بعد، همچنان حقیقت بهطور کامل روشن نشده، مسئولان این جنایت پاسخگو نشدهاند و بسیاری از خانوادهها در انتظار عدالت ماندهاند.
عدالت، با گذشت زمان بیاهمیت نمیشود. یادآوری، نخستین گام برای پایان دادن به مصونیت از مجازات است.
#روز_جهانی_عدالت #اعدامهای۶۷ #حقوق_بشر #نه_میبخشیم_نه_فراموش_میکنیم #دادخواهی #دادخواهی_نبردی_جمعی_است
پریسای عزیزم،
هفتمین تولدت را در غیابت گرامی میدارم. هر روزِ این هفت سال را به یادت بودهام و نبودنت را در این جهانِ پرآشوب زندگی کردهام. زمان از اندوه دوریِ تو و ریرا چیزی کم نکرده است. تنها آموختهام چگونه با این زخمِ همیشگی ادامه دهم.
به امید دادخواهیِ تو و ریرا زنده میمانم و ایمان دارم روزی حقیقت آشکار خواهد شد. تا آن روز و تا زمانی که همهی آمران و عاملان این جنایت در برابر عدالت پاسخگو نشوند، از این راه بازنخواهم گشت.
نه فراموش میکنم، نه میبخشم.
میبوسمت.
و به آقای نخستوزیر مارک کارنی،
امکان باز شدن سفارت جمهوری اسلامی ایران در کشور کانادا وجود ندارد. شما اگر قصد دارید برای کاناداییها بجنگید از دادگاه لاهه در پروندهی قتل دهها کانادایی در پرواز پیاس۷۵۲، تقاضای رسیدگی سریع و ویژه کنید. شما اگر صداقت نشان میدهید با مقتولینِ دههها قتل و کشتار این حکومت همدردی کنید و به مراسم یادبودشان بیایید. باز کردن درِ آن سفارت با وجود دهها خانوادهی داغدار در این کشور امکانپذیر نیست. خواهش میکنم توانایی ما را در اعتراض به این تصمیم به آزمون نگذارید.
#دادخواهی
My dearest Parisa,
Today I mark your seventh birthday in your absence.
Every day of these past seven years, you have been with me in my thoughts, and I have lived your absence in this troubled world. Time has done nothing to lessen the grief of losing you and Reera. It has only taught me how to go on with this permanent wound.
I remain alive in the hope of securing justice for you and Reera, and I believe that one day the truth will come to light. Until that day, and until every person who ordered and carried out this crime is held accountable before justice, I will not turn back from this path.
I will neither forget nor forgive.
I kiss you.
And to Prime Minister @MarkJCarney ,
There can be no reopening of the Embassy of the Islamic Republic of Iran in Canada.
If you truly intend to stand up for Canadians, initiate the provisional measures process at the International Court of Justice in The Hague to give priority and expedited consideration to the case concerning the murder of dozens of Canadians aboard Flight #PS752.
If you wish to demonstrate sincerity, stand with the victims of this regime’s decades of killings and massacres. Attend their memorials.
As long as dozens of bereaved families live in this country, reopening that embassy is simply not possible.
Please do not put our resolve to test, in opposing such a decision.
#PS752justice
امروز طی یک کنفرانس مطبوعاتی با حضور آقای دیوید وست شهردار محترم ریچموندهیل، آقای علی احساسی، آقای منگاکیس، آقای وینسنت هو، نمایندگان پارلمان ، آقای استیون لچه وزیر دولت استانی، اعضای شورای شهر ریچموندهیل و تعدادی از اعضای خانوادههای پرواز پیاس۷۵۲، ساخت بنای یادبود پرواز پیاس۷۵۲ در پارک یونیتی در شهر ریچموندهیل رسما آغاز شد.
این پروژه حاصل همکاری سالیان بین نهادهای مختلف از جمله انجمن، شهرداری ریچموندهیل، دولت استانی و دولت فدرال کاناداست که امیدواریم در هفتمین سالگرد سرنگون شدن پرواز پیاس۷۵۲ رسما رونمایی شود. این بنای یادبود محلی برای یادآوری خواهد بود. مکانی که به همه یادآور شود جمهوری اسلامی ایران و سپاه پاسداران در هجدهم دیماه ۱۳۹۸ به یک هواپیمای مسافربری شلیک کردند و ۱۷۶ مسافر و خدمهی بیگناه و کودکی به دنیا نیامده را به قتل رساندند. ما تا روز افشای حقیقت و اجرای عدالت قاتلین را نه فراموش میکنیم و نه میبخشیم.
#نه_فراموش_میکنیم_نه_میبخشیم #دادخواهی #دادخواهي_نبردي_جمعيست #ps752justice
چه آرزوها که با تو در خاک شد…
ماراتن اتاوا، ۳ خرداد ۱۴۰۵
All the dreams that were buried with you…
Ottawa Marathon, May 24th 2026
#دادخواهی#PS752justice
In the name of my daughter, Reera
My daughter, Reera, would have turned sixteen today.
Reera and her mother, my beloved wife, Parisa, were among the passengers of Flight #PS752, shot down by missiles fired by the Islamic Revolutionary Guard Corps in the skies above Tehran on January 8, 2020.
Every birthday that arrives without Reera is no longer a day on the calendar. It is another season passing through an unfinished life.
I think of everything that was stolen from us. From me. From Parisa. From our daughter, Reera.
My child was murdered by a criminal regime.
Anyone who has lost a child knows that grief is not only the pain of absence. It is the slow accumulation of futures that never came to pass.
We spend the years imagining the lives denied to them.
How would they laugh now? How would they speak? Would they gather their hair behind their shoulders or let it move freely in the wind? Would they still belong to spring, or would autumn one day become their season?
If they had lived.
For me, these questions are both alive and impossible to answer. But more than anything, what darkens my days are the conversations I have lost with Reera.
With every sunset, with every reluctant awakening into another morning, with every book, every film, every sorrow and beauty unfolding in the world, I find myself thinking: another conversation has been taken from me.
Another moment when I might have asked her what she thought. What she felt. How she saw the world.
So sometimes I imagine her answers. I imagine her voice returning briefly through memory.
No one truly understands this endless suspension except those who have lost someone they loved to injustice.
Reera was a gifted runner. She played on a soccer team in Richmond Hill. Had she been allowed to live, she might have become a remarkable athlete.
Every father carries dreams for his child’s sixteenth birthday. Some small. Some immense.
Mine now exist only in fragments, buried beneath memory and longing.
Two years ago, I began to think that perhaps I could run in her memory on her birthday. She is no longer beside me, yet when I run carrying her image, I feel I am telling the world something simple and undeniable:
For me, a world without Reera is not a beautiful world.
A world without the children stolen by cruelty, by missile, by bullet, by bomb, can never be beautiful.
Tomorrow morning, I will run the Ottawa Marathon in memory of my daughter, Reera. These past two years of training, the pain, the solitude, the discipline, have all been for her, the most beautiful girl in the world to me, who was, who is, and who always will be.
As long as I live, I will not forgive those who took her from me.
And as long as I live, I will not forget the murder of my wife, Parisa, and my daughter, Reera.
#PS752justice
به نام دخترم ریرا
دخترم ریرا امروز شانزده ساله میشد. ریرا و مادرش - همسر عزیزم پریسا- از مسافران پرواز پیاس۷۵۲ بودند که در روز هجدهم دیماه ۱۳۹۸ بر فراز فرودگاه تهران با موشکهای سپاه پاسداران کشته شدند.
در تمام تولدهایی که بدون ریرا میآید و میگذرد به لحظاتی فکر میکنم که از ما، از من، او و پریسا، دریغ شد. فرزند من به دست حکومتی جنایتکار به قتل رسیده است اما هر آنکس که فرزند از دست داده است میداند که سالیان آتی به مرور ناتمام تصاویری میگذرد که هیچگاه رنگ واقعیت به خود نمیگیرد. بسیاری میخواهند بدانند اگر فرزندشان زنده بود اکنون چگونه میخندید، اگر زنده بود چگونه حرف میزد، اگر زنده بود موهایش را میبست یا میگذاشت معوج و سرگردان بر شانههایش بریزد، اگر زنده بود پاییز را بیشتر دوست میداشت یا همچنان بهار را، اگر زنده بود…
برای من همهی اینها بوده است و نبوده است اما آنچه بیش از هر چیز خاطرم را تاریک میکند گفتوگوهاییست که با ریرا از دست دادهام. با تماشای هر غروب، با بیدار شدن ناگزیر هرروزه، با به یاد آوردن برخی کتابها و برخی فیلمها، با تکتک وقایع تلخ و شیرینی که هر روز در دنیا رخ میدهد با خودم میگویم گفتوگوی دیگری با او از من ربوده شده است. پس گاهی حدس میزنم که اگر او بود در اینباره چه میگفت اگر او بود چگونه فکر میکرد دربارهی مسایل مختلف چه احساسی داشت و اگر او بود… هیچکس این تعلیقِ بیپایان را درک نمیکند مگر عزیزی را به ظلم از دست داده باشد.
ریرا دوندهی خوبی بود و در یکی از تیمهای فوتبال در شهر ریچموندهیل بازی میکرد. اگر او را زنده میگذاشتند ورزشکار خوبی هم میشد. هر پدری برای تولد شانزده سالگی فرزندش برنامههای کوچک و بزرگی دارد. من نمیتوانم از تعلیق بیپایانِ زندگیام دریارهی ریرا چیز بیشتری بگویم. عناصر این تعلیق در ذهن من مدفون شدهاند اما از دو سال پیش گمان کردم میتوانم به یاد او در روز تولد شانزده سالگیاش در یک ماراتن شرکت کنم. او که نیست اما با دویدن با تصویر او میتوانم به هرکس که این چهره را میبیند بگویم دنیا بدون ریرا دنیای زیبایی نیست. دنیا بدون بچههایی که به ظلم کشته شدند، با موشک، با گلوله، با بمب، فرقی نمیکند، دنیای زیبایی نیست.
فردا صبح در ماراتن اتاوا به یاد دخترم ریرا میدوم و مرارتِ این دو سال تمرین بیوقفه را، رنجش را، انضباطش را، تنهاییاش را، تقدیم میکنم به او که برای من زیباترین دختر جهان بود، هست و خواهد بود. تا زندهام عاملین قتل او را نخواهم بخشید و تا زندهام قتل همسرم پریسا و دخترم ریرا را فراموش نخواهم کرد.
#دادخواهی
Hamed Esmaeilion just ran the Ottawa marathon in memory of his daughter Reera who would have turned 16 yesterday. Reera & her mother Parisa were among the passengers on Flight PS752 that the IRGC shot down in 2020 with missiles. @esmaeilion
این آتشبس بین اینها و اونهاست.
نه بین مردم با اینها.
از ایران بگو که گیر کرده بین شیفتگان #عصر_حجر و ذوبشدگان #عصر_حجاز
از اعدامیها بگو،
از بچههای زندانی!
#DigitalBlackOutIran