hiçbir şeye bağlanmamaya gereksiz yere umutlanmamaya karar verdim artık realist olacağım başka türlü bu ülkede akıl sağlığını koruyamıyorsun. hayaller gerçekleştirme ihtimalin olan bir ortamdaysan kurulur
göze girmeye çalışan rolcü yavşaklardan nefret ettiğim kadar kör olup bunu fark etmeyen müdürlerden de nefret ediyorum. daha çevrendekileri tanıyamıyorken yöneticiliği nasıl yapasın
7/24 müdüre yavşaklık yapan yılışık sülüğün işten ayrılma sürecine girince tamamen değişmesi ve "çalışkan" kişiliğinin yerine işleri aksatan birine dönüşmesi... çalışkanlık sadece işine gelince şov yapmak değildir sevgili müdürüm, umarım çalışanlarını daha iyi tanırsın
the idolı ilgimi çekmediği için izlememiştim izleyecek bir şey bulamayınca izliyim dedim keşke izlememeye devam etseydim daha kötü çok az şey gördüm hayatımda 😷
dinlemesini bilmeyip sürekli konuşan insanların gerçekten bilgili olduğuna inanabilir miyiz? Karşısındakini sürekli küçümseyen birisine gerçekten saygı duyabilir miyiz?
Bunları buraya neden yazıyorum onu bile bilmiyorum bir halta yaramayacağının farkındayım hala yazıyorum başka ne yapayım bilmiyorum. Umarım dayanamadığım noktada arkamdan üzülmezsiniz şuan ihtiyacım varken üzülmediniz çünkü
ben artık kurtulmak istiyorum bu evden gerçekten dayanamadığım bir noktaya geldi yalnız bile kalamıyorum kişisel alanım yok bir tane oda istiyorum hüngür hüngür ağlayabileceğim o da yok gidecek bir yerim yok içime atmak istemiyorum ya yardım çığlığı atıyorum neden duyulmuyor
nefes alamıyorum gerçekten sadece bir tane yalnız kalabileceğim oda istiyorum yardım isteyecek kimsem yok kafayı yiyorum artık insan ilişkilerine de yansımaya başladı rol yapacak halim kalmadı sevdiğim insanları kırmaya başladım ÇÜNKÜ BEN DE KIRGINIM