Bu aralar kafamın içinde iki kişiyiz.
Biri geleceği için çabalıyor, diğerinin yarına çıkası yok.
Ortada buluşamıyorlar.
Biri sürekli bavul topluyor hayat için, diğeri çoktan her şeyi bırakmış gibi.
Ben mi? Ben sadece ikisinin kavgasını izleyen yorgun bir seyirciyim.
bana dürüstçe açıklama yapıldığında çoğu şeyi tolere edebilirim ama yalan söylenince dünyayı ateşe veresim geliyo “ben ne güzel affedecektim seni neden beni aptal yerine koydun” öfkesi