با اینترنت عاریهای وصل شدم که بگویم دارند ما را به بهانه «شرایط جنگی» و با اعدام و زندان و بیکاری و سرکوب و احضار، در خاموشی کامل میکشند.
ما هیچ صدایی نداریم و داریم زنده به گور میشویم.
خاک بر دهانتان اگر جز این بگویید و بنویسید.
بواسطه قطعی اینترنت خیلی صداش درنیومده ولی دانشجویان بابت تجمعات قبل جنگ دارن احضار میشن.
بدون جلسه تفهیم اتهام دارم ازشون دفاعیه میگیرن اونم با ایمیل و انلاین!
و آيا تاريخ آنقدر شرف دارد
تا از جوانانی بنويسد كه مرگ را در آغوش گرفتند تنها به اين اميد كه نسل بعد آزاد و سربلند زندگى كنند؟ و حتى با تصور آن روز و آن نسل،ازذوق بغض كردند.
اما ذره اى براى خود نخواستند...
#پاینده_ایران_و_ایرانی#جاویدنامان_راه_وطن_و_آزادی
به روضهخون احتیاج ندارن؛ تا زندهاند صدا میخوان. صداشون باشیم:
«احسان حسینیپور»
«متین محمدی»
«عرفان امیری»
در این پرونده، «مریم هداوند» هم هست؛ ۴۵ ساله، مادر دو فرزند. هیچ عکسی از او منتشر نشده. او هم به اعدام محکوم شده است.
بچهها! هر وقت احساس انزوا و تنهایی کردید، در هر کجای جهان که هستید، به یاد بیاورید که ما یک آرزوی خیلی بزرگ و مشترک داریم و هر بلایی هم که در زندگی به سرمان بیآید و هر رنجی که طاقتفرسا شود، آن آرزو، آنقدر باشکوه است که میارزد ما را سرپا نگه دارد
حقوق بشر بینالملل یعنی همینقدر مضحک که بیش از ۵۰ روز از قطع دسترسی میلیونها ایرانی به اینترنت میگذرد، و حتی لایق یک بیانیه جدی هم نیست؟! صندلی های سازمان ملل را اشغال کردهاید که برای فجایع انسانی فقط ابراز تاسف کنید؟!
داستان غمانگیز صالحه اکبری و اکبر خدایی را بخوانید تا بفهمید چرا مردم ایران از آمریکا و اسرائیل خواستند تا به کمک بمب و موشک بیایند و آنها را از شر این حکومت نجات دهند.