hayat beni vazgeçme ustasına çevirdi dostlar. herkesten ve her şeyden vazgeçmek, benim için rutin bir eylem haline geldi. sabahın erken saatleri ya da akşam, kalabalıkta veya yalnızken fark etmeksizin vazgeçiyorum. bazen muhatabın gözüne soka soka bazen de haberi olmadan.
henüz öfken test edilmediyse "sakinim" demek kolaydır. henüz çıkarınla vicdanın çatışmadıysa "adilim" demek de öyle. ama gerçek şu ki insan içinde ne taşıdığını en çok köşeye sıkıştığında öğrenir.
telefonumdaki fotoğrafları silmek bana çok zor gelio ya baktığın zaman sadece bi elma olması bile farketmiyo sanki bir gün buna ihtiyacım olacakmış gibi hissediorum
şeytan beni aşk acısıyla yenemeyeceğini biliyordu bu yüzden bana hiçbir yere ait hissedememe yüksek bir farkındalık büyük hayaller akademik kaygı ve mükemmeliyetçilik verdi