Böyle insanlığın ben Amk. Sabah gördüğünüze günaydın demezsiniz, hoşgeldin merhaba yok. Eylül gelmiş herkes selamlama peşinde. Hee hoşgeldin Amk. Kurtaracak bizi.
Hayata beraber başladığımız
Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir;
Gittikçe artıyor yalnızlığımız.
Gökyüzünün başka rengi de varmış!
Geç farkettim taşın sert olduğunu.
Su insanı boğar, ateş yakarmış!
Her doğan günün bir dert olduğunu,
İnsan bu yaşa gelince anlarmış.
Zamanla nasıl değişiyor insan!
Hangi resmime baksam ben değilim:
Nerde o günler, o şevk, o heyecan?
Bu güler yüzlü adam ben değilim
Yalandır kaygısız olduğum yalan.
Hayal meyal şeylerden ilk aşkımız;
Hatırası bile yabancı gelir.
Beni kimse bu memlekette insan ayrımına inandıramaz. Deprem bölgesine ilk koşanlar Karadenizliler. Yan yana çorba dağıtanlar ülkücü ve solcular. Yardım malzemesini ihtiyacından fazla almak istemeyen depremzede! Hangi ayrım? Hangi siyaset? Hangi mezhep?