ویدیوی مادر آیدا حیدری توی تراس خونهشون برای من تکراری نمیشه. هر بار که اون ویدیو رو میبینم مثل اولین بار وجودم گریه میکنه، قلبم درد میگیره و بدنم سست میشه
بعضیها خیلی بیصدا کشته شدن. عکسهای قشنگ نداشتن. از شهرهای دور و محروم بودن. دوست یا حتی خانوادهای نداشتن که خاطراتشون رو زنده نگه داره. شاید حتی یه گوشی درست حسابی نداشتن که فیلم بگیرن یا زندگی هیچوقت تو موقعیت خاصی قرارشون نداده که بخوان ثبتش کنن.
ما یادمون نمیره بازیکنای تیم ملی فوتبال ساحلیمون با اینکه درامد بسیار کمتر و غیرقابل مقایسهای با فوتبالیستا داشتن، چشماچشون رو جنایت رژیم نبستن و روی آیندهی ورزشیشون ریسک کردن تا کنار مردمشون وایستن.