Bert & Ernie

Sesame Street rallies for liberty. ‘When you are far wrong, people who are correct may appear to be far right.’ -Zuby

[Bert & Ernie @notherKev]

New Year’s Day wisdom.

[Rinus Jansen @rinusredpill]

Hier verraadt Hugo de Jonge zichzelf. Hij bemoeide zich volgens eigen zeggen niet met individuele artsen; hij wilde alleen “toetsen of het systeem werkte”. Vervolgens legt hij uit wat dat betekende: vaccinatie was de norm, kritische artsen waren ondermijnend en de IGJ moest zichtbaar handhavend optreden.

Met andere woorden: hij bepaalde eerst welke medische opvatting politiek correct was en controleerde daarna of de inspectie afwijkende artsen wel hard genoeg aanpakte.

Zijn ontsnappingsroute is even doorzichtig als smerig: hij beoordeelde zogenaamd geen personen, hij controleerde alleen het stelsel. Maar dat deed hij door specifieke huisartsen te laten volgen, hun beroepsuitoefening ter discussie te stellen en van de inspectie zichtbaar optreden te eisen.

Hugo gebruikte individuele artsen als testobject om te zien of het systeem van intimidatie goed genoeg functioneerde.

Dit was geen onafhankelijke handhaving. Dit was een minister die medische tegenspraak als beleidsprobleem behandelde en de toezichthouder wilde inzetten om de vaccinatiebereidheid te beschermen. Niet de patiënt stond centraal, maar gehoorzaamheid aan de politieke norm.

En jaren later noemt hij dat nog steeds een les: de inspectie moet desinformatie harder kunnen bestrijden. Hij heeft dus niets geleerd. Hij vindt alleen dat de machine de volgende keer sneller en zichtbaarder moet toeslaan.

[Rob Roos 🇳🇱 @Rob_Roos]

Het ergste is: dit is géén recent nieuws.

Het CPB-rapport en de NOS-berichtgeving (“5 miljard schade door windmolens”) dateren uit oktober 2014 – ruim 11 jaar oud. Uit de kosten-batenanalyse blijkt dat windmolens op zee de maatschappij meer kosten dan opleveren, en dat zelfs bij massale uitrol géén CO₂-reductie optreedt door het EU-ETS-systeem.

Toch stampen @VVD, @D66 en @CDAvandaag het beleid door met deze economisch, ecologisch én natuurrechtelijk desastreuze uitrol van (offshore) wind.

Subsidies, natuurvernietiging, torenhoge kosten voor burgers en netcongestie – terwijl de baten uitblijven.

Wanneer houdt deze waanzin op?

[Max von Kreyfelt @MaxVonKreyfelt]

Column: Dé aandoening
Max von Kreyfelt

Er is een aandoening waarvoor geen medicijn of behandeling bestaat.

Ze openbaart zich meestal pas wanneer iemand een zekere hoogte heeft bereikt. Zonder daarvoor de intelligentie te hebben. Een burgemeestersketting helpt. Een ministerspost versnelt het proces. En wie lang genoeg tussen voorlichters, beleidsnota’s en applaus leeft, loopt een verhoogd risico.

De eerste symptomen zijn onschuldig.

Twijfel verdwijnt.

Daarna volgt zelfkritiek.

Niet veel later sterft ook het vermogen om simpelweg te zeggen: ik had het mis.

Vanaf dat moment gebeurt er iets wonderlijks.

Iedere mislukking verandert in een succes dat verkeerd is begrepen.

Iedere fout wordt een ingewikkelde afweging.

Iedere vorm van kritiek bewijst slechts dat de criticus het grotere plaatje niet ziet.

De patiënt voelt zich kerngezond.

Alleen de omgeving merkt dat er iets niet klopt.

Er ontstaat een mens die dwars door onderzoeken, parlementaire enquêtes en vernietigende rapporten kan wandelen zonder ook maar één krasje op zijn eigen gelijk op te lopen.

De werkelijkheid botst voortdurend met hem.

Maar de werkelijkheid verliest altijd.

Want feiten zijn tijdelijk.

Het eigen gelijk is permanent.

Het merkwaardige is dat deze aandoening besmettelijk lijkt.

In bestuurskamers steken collega’s elkaar ermee aan. Ambtenaren leren de symptomen razendsnel over te nemen. Woordvoerders ontwikkelen zelfs een natuurlijke immuniteit tegen lastige vragen.

Zo ontstaat een wereld waarin niemand ooit verantwoordelijk is, terwijl iedereen verantwoordelijk was.

Misschien is dat wel de gevaarlijkste ziekte van onze tijd.

Niet de hoogmoed en arrogantie.

Maar een chronisch gebrek aan zelfinzicht.

En zoals bij iedere ernstige aandoening geldt ook hier: de patiënt merkt er zelf het allerminste van.

Helaas is ook de GGZ hier nog niet op ingericht.

📌
Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY
📌
Steunt u mij ook op mijn reis? https://t.co/V2P6pFuNy1

[Niels @RietbergenNiels]

Staan Marokkanen op politie-auto’s te dansen, dan kijken agenten toe. Loop je als Marokkanen joelend door de straten, dan rijden motoragenten weg. Wil je als in je voortbestaan bedreigde boer een parlementair debat bijwonen, dan wordt je opgepakt.
Vertrouwt u de staat ook blind?

[Rob Roos 🇳🇱 @Rob_Roos]

Zo ziet het eruit als je als bestuurder de verbinding met de samenleving volledig bent kwijtgeraakt.

Zo ziet het eruit als het proces belangrijker is dan het resultaat.

Zo ziet het eruit als je de democratie van de instituties belangrijker vindt dan de democratie van de burgers.

Zo ziet het eruit als je Brusselse bureaucraten hoger aanslaat dan het eigen volk dat je hoort te dienen.

En dan vier je na 100 dagen vol trots dat je “op de goede weg” bent…
terwijl de rest van Nederland allang is afgehaakt.

[Joost Jansen @JoostJansen6]

Veeg me op 😂

[Mieke Lieke @miekelieke]

Op de VU liep ik elke dag langs het beeld van Abraham Kuyper. Op mijn laatste dag maakte ik even een foto met de goede man.

Eén citaat van hem is me altijd bijgebleven (want na drie jaar besluit een student de man pas even te googlen) en ik begrijp 'm nu pas echt:

"Als beginselen die ingaan tegen je diepste overtuiging de overhand beginnen te krijgen, dan is strijd je roeping, en is vrede zonde geworden; dan moet je, ten koste van de dierbaarste rust, je overtuiging blootleggen voor vriend en vijand, met heel het vuur van je geloof."

Jarenlang heb ik gezwegen. Ik was apolitiek. Tot ik besefte dat die 'vrede' niet langer onschuldig was.

Want kijk om je heen. Een land dat in één generatie onherkenbaar verandert, zonder dat het ons ooit is gevraagd. Een volk dat te horen krijgt dat het niet bestaat, een vlag die verdacht is, een geschiedenis waar je je voor moet schamen.

En iedereen die het benoemt wordt monddood gemaakt met één woord.

Daar ga ik niet meer in mee. Nederland is het waard om voor op te staan. Niet met haat. Met overtuiging.

Dus ik ga mij laten horen. Voor vriend en vijand. Met heel het vuur dat ik heb.

Ik hoop dat jij het ook doet. Strijd is je roeping.

Voor Nederland. 🇳🇱 Voor ons vaderland.

[Sander van Dam @Sandervandam2]

Een vierluik.

[Joost Jansen @JoostJansen6]

RTL ontdekt dat Nederlanders naar hun werk moeten.

[Tsartoshi ⚡₿ 🏂 @Tsartoshi]

Hoe absurd is het Nederlandse toeslagen-systeem?

Elana de alleenstaande moeder (31) met twee jonge kinderen krijgt €4,300 netto per maand aan uitkeringen en toeslagen. Dat is €51,600 per jaar — volledig belastingvrij voor haar.

Om datzelfde bedrag zelf passief te genereren met beleggen, heb je volgens de 4%-regel (zonder enige belasting) al €1,290,000 vermogen nodig.

Maar in Nederland heb je box 3.

Je trekt 4% van je vermogen op (bruto), maar betaalt daarnaast ieder jaar vermogensbelasting over je hele portfolio (forfaitair 6% rendement × 36% tarief).

Resultaat? Om na aftrek van box 3 alsnog €51,600 netto over te houden, heb je ruim €2,870,000 nodig!

Meer dan twee keer zoveel vermogen.

Kort samengevat:

- Zonder vermogen → de overheid geeft je €51,600 netto per jaar
- Met vermogen → je hebt €2,87 miljoen nodig voor hetzelfde netto inkomen

Dit laat perfect zien hoe pervers het systeem werkt.

De overheid creëert een enorme prikkel om toeslagen te stapelen in plaats van te werken en vermogen op te bouwen.

Nederland 2026: waar de staat sommige mensen beter betaalt dan de markt ooit zou doen en de hardwerkende, sparende burger mag opdraaien voor de rekening. En toch wordt er als maar met afzien gekeken naar mensen met kapitaal.

Hoeveel mensen werken er eigenlijk nog voor dit geld?

[Max von Kreyfelt @MaxVonKreyfelt]

Column: De demonstratie-hiërarchie van Nederland
Max von Kreyfelt

Nederland is een prachtig land.

Een land waar iedereen gelijk is.

Alleen blijken sommige demonstranten nét iets gelijker dan anderen.

Blokkeer je met klimaatactivisten maandenlang een snelweg, leg je verkeer, hulpdiensten en werkend Nederland stil en plak je jezelf vast aan asfalt, dan behandelt de politie je alsof ze een kwetsbaar yogaretraite begeleiden.

“Rustig mevrouw… uw havercappuccino staat klaar in het busje.”

Na arrestatie staan ze vaak sneller weer buiten dan een pakketje van https://t.co/4Alr0B9dZf wordt bezorgd.

Maar probeer als gewone buurtbewoner eens boos te worden over een AZC in je directe leefomgeving en plots verandert Nederland in een oefening, extreem radicale ordehandhaving.

Dan verschijnen er ME-busjes, Romeo’s, helmen, linies, wapenstokken en persverklaringen over “radicalisering”.

Want dat is het wonderlijke van de moderne democratie:
een snelweg blokkeren heet tegenwoordig “maatschappelijke betrokkenheid”, maar zorgen over leefbaarheid worden verdacht snel vertaald naar “extremistische signalen”.

En burgers zien dat verschil haarfijn.

Dat is het echte probleem.

Niet XR.
Niet asielprotesten.

Maar de zichtbare demonstratie-hiërarchie.

De overheid blijkt feilloos aan te voelen, welk protest ideologisch acceptabel is.

Een klimaatactivist die een hoofdstad ontregelt? Idealistisch.

Een boze burger uit een dorp? Potentieel gevaarlijk.

Een universiteitsbezetter? Bevlogen.

Een ondernemer die zijn wijk ziet veranderen? Radicaal.

Een Palestijnse protestmars? Complex maatschappelijk vraagstuk.

Driehonderd bezorgde moeders bij een AZC? “Signalen van extreemrechts.”

Je hoeft geen politicoloog meer te zijn om het patroon te herkennen. Zelfs de gemiddelde loodgieter of vrachtwagenchauffeur voelt dat protest niet meer wordt beoordeeld op gedrag, maar op politieke geur.

En precies daar wordt het gevaarlijk.

Een rechtsstaat overleeft best demonstraties.
Ook een paar relschoppers.
Zelfs slechte ministers.

Maar wat een rechtsstaat niet overleeft, is zichtbaar ongelijke behandeling.

Zodra burgers het gevoel krijgen dat regels elastisch worden toegepast afhankelijk van ideologie, verdwijnt vertrouwen sneller dan koopkracht bij de supermarkt.

En ondertussen begrijpt Den Haag er opnieuw helemaal niets van.

Daar worden rapporten geschreven over “maatschappelijke polarisatie”, alsof die spontaan uit de lucht kwam vallen en niet jarenlang zorgvuldig is gekweekt door bestuurders die iedere vorm van kritiek reduceren tot populisme, desinformatie of extremisme.

De ironie is schitterend.

Dezelfde elite die jarenlang sprak over “verbinding”, heeft inmiddels een samenleving gebouwd waarin steeds meer mensen bang zijn om hardop iets te zeggen zonder direct moreel gefileerd te worden op televisie of sociale media.

Maar gelukkig mogen we nog wel demonstreren.

Zolang het ideologisch verantwoord gebeurt.

Want we zijn een tolerant land.

Met extremistische voorwaarden.

📌
Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY
📌
Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1

[Reneeke @Reneeke1111]

"Ik vind dat je in een rijk land als Nederland nooit mensen buiten moet laten slapen."

Voor alle duidelijkheid: hij heeft het hier niet over de 10.000en Nederlandse daklozen die elke nacht buiten moeten slapen maar over de gelukszoekers die door half Europa getrokken zijn, ondanks het Dublin-verdrag, en dus hier illegaal bij ons aan de deur kloppen.

@wierdduk

[Henk Otten @hendrikotten3]

Wat heeft deze Hugo de Jonge toch een enorme schade aangericht voor Nederland. Het is een grof schandaal dat deze mega-prutser daarvoor ook nog beloond is met CvdK Zeeland. Incompetentie loont in de Nederlandse politiek.

[Ferdinand Meeus @fmeeus1]

We hebben pas sinds 1979 betrouwbare °T metingen via satellieten. Die zijn duidelijk : kleine opwarming Noordpool, geen significante opwarming Zuidpool.
Bovendien is NP zeeijs. Als dat ijs smelt is er geen meetbaar effect op zeespiegel. Tja, feiten.

[Sama Hoole @SamaHoole]

Activist: "Your cows are putting carbon into the atmosphere."

Farmer: "Where did they get it?"

Activist: "What?"

Farmer: "The carbon. Where did the cow get it before it put it anywhere."

Activist: "From... eating?"

Farmer: "From eating grass. And where did the grass get it."

Activist: "The soil?"

Farmer: "The air. The grass pulled it out of the air last spring. The cow ate the grass. The cow breathed some of it back out. It went back into the air it came from."

Activist: "But it's still going into the atmosphere."

Farmer: "It's going back. There's a difference between a thing going somewhere and a thing going back. You've described a circle and you're frightened of it."

Activist: "Then just don't have the cow."

Farmer: "The grass still dies in autumn. It rots where it falls. The carbon goes back into the air either way, just without anyone getting fed in the middle."

Activist: "It's not that simple."

Farmer: "It's grass, cow, breath, grass. Or it's grass, rot, air, grass. Same circle, fewer dinners. If that's complicated for you I'd stay away from the water cycle. That one's got clouds in it."

[Juanita Broaddrick @atensnut]

😂👍🏻

[Brivael Le Pogam @brivael]

Je viens d'un pays où 57% du PIB passe par la dépense publique. Le record mondial des démocraties. Et je peux vous dire ce que ça donne quand vous vivez dedans, parce que je l'ai vécu de l'intérieur, à toutes les couches.

J'ai grandi dans la France ordinaire. J'ai codé seul dans ma chambre à 15 ans, parce que personne autour de moi ne pouvait m'apprendre. J'ai construit, échoué, recommencé.

Et entre les deux, j'ai eu la chance rare de connecter avec à peu près tous les niveaux de la société française. Le caissier de mon Carrefour. Le chauffeur Uber qui galère à payer son loyer. Le prof qui n'a plus envie d'enseigner. L'ingénieur d'une grande boîte du CAC 40. Le haut fonctionnaire qui pilote des budgets de plusieurs milliards. Le ministre qui décide. L'investisseur qui finance.

Cette traversée verticale, peu de gens la font. Et elle change radicalement ce qu'on comprend du fonctionnement réel d'un pays.

Voici ce que j'ai vu. La France est en panne. Pas par manque de talent, pas par manque de capital, pas par manque d'intelligence. Par excès de structure. Notre PISA s'effondre, génération après génération. Notre système de santé, autrefois fierté nationale, n'arrive plus à soigner. Les médecins partent ou s'épuisent. Les patients attendent des mois.

La majorité des Français finissent leur mois en restriction. Pas les "pauvres" abstraits du discours politique. Les vrais gens. Les gens qui travaillent, qui payent, qui essaient. Et qui voient leur pouvoir d'achat fondre pendant qu'on leur explique que la solution, c'est encore plus de redistribution.

J'ai longtemps pensé que c'était une question de mauvaises politiques, de mauvais ministres, de mauvaises priorités. Que ça pouvait se réparer en changeant l'équipe.

Je n'y crois plus. Le problème est plus profond. Le problème, c'est que les bureaucraties, par construction, sont incapables d'allouer correctement les ressources. Pas par mauvaise volonté. Par design.

Un fonctionnaire ne perd rien quand il alloue mal. Un ministre n'est pas ruiné quand sa politique échoue. Un haut bureaucrate qui prend une mauvaise décision est promu trois ans plus tard ailleurs. Le retour d'information, qui est le mécanisme central de toute allocation efficace, n'existe pas. C'est comme demander à un thermostat de réguler une pièce sans capteur de température.

L'entrepreneur, lui, vit dans un monde radicalement différent. Quand j'alloue mal le capital de mes investisseurs, je perds ma boîte. Quand je recrute mal, je détruis l'équipe. Quand je choisis le mauvais produit, je fais faillite. Mes décisions ont des conséquences immédiates, vérifiables, irréversibles. C'est ce qu'on appelle le skin in the game. Et c'est le seul mécanisme connu pour produire de l'allocation efficace à grande échelle.

Maintenant, j'ai une intuition désagréable sur les gens comme AOC. Je pense qu'elle est sincère. Je pense même que beaucoup de bureaucrates, de hauts fonctionnaires, de politiques étatistes sont sincères dans leur volonté d'aider. Mais ils sont pris dans un piège cognitif terrible.

Beaucoup d'entre eux rêveraient secrètement d'avoir construit quelque chose. D'avoir créé une entreprise, un produit, un service. D'avoir laissé une trace tangible. Mais ils n'ont pas pris ce risque. Ils ont choisi la voie plus sûre, plus protégée, celle qui ne demande pas de mettre sa peau en jeu. Et avec le temps, cette frustration se transforme en cynisme déguisé en moralité.

C'est pour ça que la haine des milliardaires est si viscérale chez ces gens. Ce n'est pas vraiment une analyse économique. C'est un règlement de compte existentiel. Les entrepreneurs leur rappellent en permanence ce qu'ils auraient pu être, et ce qu'ils ont choisi de ne pas tenter. Plus l'entrepreneur réussit, plus la blessure narcissique est profonde, plus le besoin de le délégitimer devient pressant.

J'écris ça sans hostilité. C'est une observation tragique, pas un mépris. Beaucoup de ces gens ont littéralement le bon hardware, l'envie d'allouer les ressources pour le bien commun, mais le mauvais software pour le faire. Le bon software, celui qui fonctionne, exige trois choses qu'ils ont refusées : prendre des risques personnels, accepter de tout perdre, et vivre avec les conséquences directes de ses décisions.

Maintenant, le pari civilisationnel.

Nous entrons dans une décennie unique dans l'histoire humaine. L'intelligence devient une commodité. Demain matin, n'importe qui pourra invoquer une équipe d'ingénieurs, de chercheurs, de stratèges, d'avocats, de médecins, à un coût marginal proche de zéro. L'énergie va suivre le même chemin avec le solaire qui s'effondre en coût et le nucléaire avancé qui revient. Nous allons vers une abondance brute jamais imaginée.

Ce moment historique peut prendre deux trajectoires radicalement différentes.

Premier scénario. Nous laissons les bureaucraties existantes capturer cette abondance. Elles vont la "réguler", la "redistribuer", l'encadrer, la taxer, la planifier. Le résultat sera mathématique. Cette abondance latente atteindra peut-être 1 à 5% de son potentiel réel. Le reste sera dissipé en frictions, en clientélisme, en allocations politiques, en projets vanity étatiques. Comme la France utilise aujourd'hui 1 à 5% de son potentiel humain, écrasé sous 57% de dépense publique.

Deuxième scénario. Nous construisons des systèmes par design anti-fragiles à la bureaucratie. Des systèmes où ceux qui allouent les ressources ont leur peau en jeu. Où les entrepreneurs peuvent tester, échouer, recommencer, sans demander la permission à 12 commissions. Où la création de valeur est récompensée, et la destruction de valeur, sanctionnée immédiatement. Dans ce scénario, l'humanité passe en quelques décennies à un niveau de prospérité que nous peinons à imaginer.

L'écart entre les deux scénarios n'est pas marginal. C'est probablement un facteur 50 sur la qualité de vie humaine d'ici 2100. C'est potentiellement la différence entre une humanité multiplanétaire, débarrassée de la maladie, libérée de la rareté, et une humanité figée dans une nouvelle forme de soviétisme bureaucratique technologique.

Ce qui se joue aujourd'hui est donc beaucoup plus grand que la fiscalité ou la régulation du moment. Ce qui se joue, c'est qui pilote la transition vers l'abondance. Les entrepreneurs qui ont prouvé empiriquement qu'ils savent créer de la valeur. Ou les bureaucrates qui ont prouvé empiriquement qu'ils savent en dilapider.

Mon engagement personnel est clair. Je viens d'un pays qui a fait le mauvais choix pendant 50 ans, et qui en paie le prix tous les jours dans la chair de ses citoyens. Je construis Argil pour faire partie de ceux qui démontrent l'autre voie. Je tweete, j'écris, je débats, parce que je crois que cette bataille des idées va déterminer le siècle.

Aux gens qui pensent comme AOC, je n'ai pas de mépris. J'ai une invitation. Sortez de la position d'observateur moralisateur. Construisez quelque chose. Lancez une entreprise, un produit, un service. Mettez votre peau en jeu. Acceptez de tout perdre. Et revenez ensuite nous expliquer comment allouer les ressources de la planète. Vos arguments auront alors un poids qu'ils n'ont pas aujourd'hui.

Aux entrepreneurs, aux bâtisseurs, aux gens qui créent en silence pendant que d'autres parlent dans des micros, je vous dis ceci. L'histoire est de votre côté. Toutes les sorties de la pauvreté, sans exception, sont venues de gens comme vous. Toutes les régressions, sans exception, sont venues de gens qui ont prétendu vous contrôler.

Continuez. Construisez. Prenez des risques. Échouez vite, recommencez plus vite. Le siècle qui s'ouvre vous appartient, à condition que nous gagnions cette bataille des idées avant que la bureaucratie ne capture l'abondance qui arrive.

Le futur sera entrepreneurial. Ou il sera médiocre. Il n'y a pas de troisième option.

[Martin Bosma @Martinbosma_pvv]

Door heel Nederland: uitsluiting van de partijen rechts van de VVD.
En louter ongekozen burgemeesters.

Wel taxation, geen representation.

[Max von Kreyfelt @MaxVonKreyfelt]

Column:Verwaarlozing en roofbouw door alle incompetente kabinetten van de laatste tien jaar
Max von Kreyfelt

Nederland wordt niet alleen financieel uitgekleed. Het wordt bestuurlijk verwaarloosd.

Tien jaar kabinetten laten hetzelfde patroon zien: grote woorden, trage uitvoering, dure fouten en uiteindelijk de rekening bij de burger. Of het nu gaat om zorg, energie, woningbouw, digitalisering, defensie, landbouw of vitale infrastructuur, telkens blijkt dat Nederland pas beweegt wanneer Brussel dreigt, de rechter ingrijpt of de schade al is ontstaan.

De Europese Commissie is inmiddels opnieuw een inbreukprocedure gestart tegen Nederland wegens het te laat invoeren van cruciale Europese wetgeving. Het gaat daarbij niet om bijzaken, maar om bescherming van vitale infrastructuur, cybersecurity en de veiligheid van energie-, zorg- en communicatiesystemen. Dat zijn fundamenten van een moderne samenleving. Juist daar blijkt de Nederlandse overheid structureel achter te lopen.

De miljoenenboetes zijn dan ook geen incident meer, maar een symptoom van bestuurlijke nalatigheid, oftewel wanbestuur. Voer voor een parlementair onderzoek!

Een overheid die burgers tot achter de komma controleert, maar zelf deadlines mist, systemen laat verouderen en publieke voorzieningen laat afbrokkelen. Dat is roofbouw. Roofbouw op vertrouwen, belastinggeld en op de mensen die dit land draaiende houden.

En ondertussen schuiven kabinetten de verantwoordelijkheid door. Van crisis naar crisis. Van commissie naar commissie. Niemand lijkt nog echt verantwoordelijk.

Nederland heeft geen gebrek aan geld. Nederland heeft een gebrek aan bestuurlijke zorgplicht.

Daarom is het tijd voor volledige openheid over de kosten van falend beleid: boetes uit Brussel, ontspoorde ict-projecten, hersteloperaties, externe consultants en bestuurlijke missers. Niet verstopt in rapporten, maar zichtbaar voor iedere belastingbetaler.

Want wie Nederland bestuurt, moet ook kunnen uitleggen wat wanbeleid kost.

De laatste tien jaar waren geen reeks incidenten, maar een patroon van verwaarlozing en roofbouw.

📌
Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1