6 Şubat a uyanamadık ama gün ışığını görebildiğim için mi bu içimdeki ağırlık. Kalbimin üzerinde hissettiğim taş onların enkaz altında hissettiği ağırlığın yalnızlığın yanında ne ki. Bağıra bağıra ağlamak istiyorum ama boğazımı sıkan eller mi var düğüm düğüm yutkunamıyorum.
An gelir hayata ve insanlara olan bakış açınız 180 derece değişir yaşınız kaç olursa olsun... Belki geç ama olsun gördüğüm değer kadar değer bekleyin benden...
Pamuk eller yerine buz gibi mermeri öpmeden annenizin cennet kokusu yerine toprağının kokusunu içinize çekmeden kıymetini bilin. Günler geçiyor zaman tükeniyor...