İnsan bazen sessiz ve kimsesiz kalır,
çünkü olduğu yer, yer değildir.
Kendini yaratanı, kendinde değil, alemde arar, yorulur.
Sonra bakar ki, herşey kendinden kendine...
Kendinden başka bir şey yokmuş alemde.
İnsan sırrı arar, sır ise kendindedir.
Gobek deligi…
Ismi basit, yeri mutevazı… Ama anlamı derin mi derin.
Burası bizim ilk kapımız. Anne karnında hayatta kaldıgımız, beslendigimiz, buyudugumuz yerin izi…
+++
Sana bir şey olsa...
Derinden ve kalpten kaç kişi üzülür.
Kaçı seni hiç unutmaz, anılarınıza sahip çıkar.
Kaçı 10 yıl sonra, attığı adımda seni anar.
Kaçı seninle yaptıklarını, başkası ile yapmamayı seçer.
Kaçı arkandan asla kötü konuşturmaz.
Bu sayı kaçsa,
Servetin o kadar.
İyi günler geçiyor.
Kötü günler geçiyor.
Ölüyorum artık dediğin acılar geçiyor.
Daha mutlu olmam dediğin anlar geçiyor.
Her şey geçiyor.
Sakin kalmayı öğren.!