Nueng and book

📚📖👧🏻 Youtube / IG / Tiktok : nueng and book

[Nueng and book @nuengandbook]

สรุปหนังสือที่อ่านทั้งหมดในปี 2023 (91 เล่ม) 📖📚 + Top 10 หนังสือที่ชอบที่สุด!

🎬 : https://t.co/1eq1fisjUR

หนึ่งชอบช่วงเวลาในการอ่านหนังสือของตัวเองมากๆ อาจเป็นเพราะหนังสือไม่เคยที่จะตัดสินเราไม่ว่าเราจะเป็นคนแบบไหน ทำให้เวลาเหนื่อยหรือเศร้า หนึ่งก็เลยชอบอ่านหนังสือมากๆค่ะ :)

[意志弱ちゃん @berry_in_gum]

5時起きvlog ⏰️️️⛅️ いつもより早めに起きて、丁寧に珈琲とか入れて、忙しない毎日に空白を作りたい🥱理想

[Nueng and book @nuengandbook]

🐱✨💗👑

[KRITveryhungry @kritxxn]

คือถ้าจะให้ได้บัตรดีเนี่ย ต้องไปลงวิชาวาดรูปมาก่อนลงคะแนนป้ะ จะเอาเป้ะสวยปึ้งเบอร์ไหนถึงจะไม่ให้เสีย งง ปิกัสโซ่มั้ยหรือจะดาวินชี่ 🙄

[ENTER BOOKS @enter_books]

📢 LINE-UP ENTER BOOKS 2026 ฉบับเต็ม ปีนี้เฮียพร้อมเสิร์ฟนิยายจากทั่วโลกมาให้นักอ่านของเฮียแล้วครับ ไม่ว่าจะเป็นนิยายจากฝั่งตะวันตก และเอเชีย ทุกเรื่องคัดมาให้แล้วเน้นๆ การันตีความสนุกแน่นอน

#Lineup2026 #lineupenterbooks2026 #ENTERBOOKS #JamsaiBookLineup2026

[Nueng and book @nuengandbook]

🦦🥹

[Nueng and book @nuengandbook]

“ทำไมถึงชอบดูรูปภาพเก่า” ฉันได้แต่ยิ้ม ก่อนตอบไปว่า
.
“เพราะในนั้นคุณยังเหมือนเดิม” 😊

#ระหว่างเราสูญหาย1991

[Nueng and book @nuengandbook]

ทำให้เราค่อยๆ ปลดปล่อยตัวเองออกจากก้อนโคลนแห่งความวิตกกังวล ความกลัว และความไม่เข้าใจตัวเองทีละน้อย และเมื่อเรายอมรับตัวเองได้อย่างเต็มที่แล้ว เราจะสามารถก้าวข้ามความกลัวทุกอย่างไปได้ และบึงโคลนแห่งความกังวลจะค่อยๆ แห้งลงในที่สุด

[Nueng and book @nuengandbook]

เมื่อใดที่คุณคิดว่าไม่มีใครเข้าใจ ให้ลองพูดกับตัวเองดูว่า…

"ฉันจะทำความเข้าใจเธอเองนะ!"

#เธอก็ออกมาได้นะจากบึงโคลนแห่งความเศร้าและไม่เข้าใจตนเอง

[Nueng and book @nuengandbook]

ซึ่งความกังวลเหล่านั้นอาจเปรียบเสมือนกับ “บึงโคลน” ที่คอยฉุดรั้งชีวิตของเราเอาไว้ และยิ่งพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นมากเท่าไร กลับยิ่งจมลึกลงไปในความทุกข์มากขึ้น

🫠 หนังสือจะพาไปสำรวจตัวตนของเราอย่างตรงไปตรงมา เพื่อช่วยให้เข้าใจอารมณ์และยอมรับความรู้สึกอย่างแท้จริง

[Nueng and book @nuengandbook]

🏙️🌨️

[Nueng and book @nuengandbook]

🌥️📖✨

[Nueng and book @nuengandbook]

กำลังจะต้องย้ายมุมหนังสือบางส่วนออกบ้าง เพราะตรงนี้มันรับน้ำหนักมากเกินไป กลัวพื้นห้องทรุด 🫠

[Nueng and book @nuengandbook]

🥹📖✨

[Nueng and book @nuengandbook]

01.50 am

[หลุงหลุง 🔅 @Kyokooong]

รีวิว Look back ver. สปอยล์ยับ*
*มีคหสต.หลายอันที่วิเคราะห์ตามความคิดของตัวเอง ถ้าไม่ถูกขออภัยงับ

อยากให้ไปอ่านมังงะกับดูมูฟวี่ก่อน (น่าจะอยู่ในโรงไม่นาน) แต่ใครอยากอ่านก็อ่านได้นะ 555 จริงๆ เคยอ่านตอนเป็นมังงะนานแล้ว ก็จำได้ว่าดีแต่ยังไม่ได้ตกผลึกดีๆ พอได้ไปดูแบบเมะมีภาพแสงสีเสียงละมันอดไม่ได้จริงๆ ที่จะเขียน เพราะทุกช่องมันทรงพลังมากกก เป็นงานเขียนที่เย็นชาแต่อบอุ่น มีความหวังท่ามกลางความสิ้นหวังสไตล์ฟูจิโมโตะสุดๆ

ถ้าเล่าแบบย่อๆ Look back ก็คือเรื่องของเด็กผู้หญิง 2 คนที่เป็นแรงบันดาลใจให้แก่กันในการวาดการ์ตูน ตามหาคำตอบว่าตัวเองพยายามทำบางสิ่งไปเพื่ออะไร จนได้มาพบกัน ได้มีช่วงเวลาที่ดี เป็นทั้งเพื่อนและคู่แข่ง ช่วยกันทำฝันเป็นจริงก่อนจะแยกย้ายกันไปเติบโต เมื่อเจอเรื่องราวที่ไม่สวยงาม ก็มานั่งนึกเสียใจโทษตัวเองในสิ่งที่ทำลงไป ถ้าเราไม่เจอกัน ถ้าฉันไม่ทำแบบนั้น มันจะดีกว่าไหม ก่อนจะได้ Look back กลับไปว่าแต่ก็เพราะการได้พบกันไม่ใช่เหรอ ถึงเป็นเหตุผลที่เราพยายามทำบางสิ่งและใช้ชีวิตมาตลอด

จริงๆ มีเรื่องอยากพูดเยอะ แต่ถ้าถามว่าชอบอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ที่สุด คงจะตอบว่าชื่อเรื่องมั้ง เพราะแทบจะทุกซีนเล่าเรื่องของการ Look back หรือการ “กลับมามอง” ไปที่จุดเริ่มต้นอยู่ตลอด แบบเชื่อมโยงกันเป็น Loop ที่สวยงามและคมมาก อันนี้จะขอคัดมาแต่ประเด็นที่ชอบที่สุดนะ (จะพยายามย่อ)

1. การมีพรสวรรค์ไม่ใช่ทุกสิ่ง แต่แพชชั่นและความพยายามคือสิ่งที่จะทำให้เราก้าวไปข้างหน้าได้

ตอนเปิดเรื่องมาในมุมของฟูจิโนะมันเหมือนการแข่งขันของเด็กที่มีพรสวรรค์ในการวาดรูป 2 คน ฟูจิโนะที่เห็นเคียวดมโตะเป็นคู่แข่งพยายามมากๆ วาดเอาเป็นเอาตาย แต่พอวาดยังไงรูปก็สวยไม่เท่าเคียวโมโตะเลยท้อแท้ในความสามารถของตัวเองคิดจะเลิก จนได้ไปบ้านของเคียวโมโตะและพบความจริงที่ว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเลย ไม่ใช่เพราะฟูจิโนะไม่เก่ง แต่เคียวโมโตะจะวาดไม่สวยได้ไงก็ชีหัดวาดเยอะกว่าฟูจิโนะเป็นสิบเท่า ซึ่งก็เมคเซนส์เพราะเคียวโมโตะไม่ได้ไปโรงเรียนก็เลยมีเวลาเยอะกว่า ไม่ใช่เพราะฟูจิโนะทุ่มไม่พอ ส่วนจุดเด่นของฟูจิโนะก็มาในรูปแบบไอเดียการเล่าเรื่องและการวาดคน เด่นกันคนละแบบ มีบางสิ่งที่อีกฝ่ายเอาชนะไม่ได้ สอดคล้องกับลักษณะนิสัยที่เป็นขั้วตรงข้าม ฟูจิโนะ คิดไว ทำไว ชอบแข่งขัน สนใจแต่ผลลัพธ์ ก็เลยได้มาซึ่งสกิลในการเข้าสังคม การขายงาน ถ่ายทอดเรื่องราวเก่ง โอกาสเติบโตมาก ส่วนเคียวโมโตะเป็นคนเชื่องช้า แต่เก็บรายละเอียด วาดแต่ฉาก แต่บรรยากาศ สายซัพของแท้ แฟนตัวยงของฟูจิโนะด้วยเลยเติมส่วนที่ขาดกันได้ดีมาก ไม่ได้มีใครด้อยกว่าใคร แค่เก่งคนละอย่างจริงๆ จากความรู้สึกสิ้นหวังเมื่อต้องเอาตัวไปเปรียบเทียบกับคนอื่นแล้วด้อยกว่า Look back ก็ทำงานสมชื่อเรื่องอีกครั้ง โดยการทำให้เราย้อนไปมองอีกมุมที่ทำให้รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาว่าอย่าเพิ่งคิดว่าเราแย่กว่าคนอื่นๆ (ก็อาจจะแย่กว่าจริงๆ แต่อย่าไปคิด หยอก) แต่หมายถึงว่าเราก็อาจจะมีดีอะไรสักอย่างในสิ่งที่คนอื่นไม่มีได้เหมือนกัน

2. เคียวโมโตะที่ขอแยกตัวออกไปเรียนรร.ศิลปะ เหมือนเลือกความฝันที่อยากจะวาดรูปให้เก่งขึ้นมากกว่าฟูจิโนะ แต่จริงๆ แล้ว ความฝันกับฟูจิโนะคือสิ่งเดียวกัน

ชอบการเล่าสไตล์โชเน็นคลาสสิกที่ว่า ทุกคนก็มีเป้าหมายของตัวเองนะ ไม่ได้อยู่เพื่อไล่ตามใครสักคนไปตลอด ก็จริงแหละ เคียวโมโตะก็มีความคิดของตัวเอง โตมาเห็นโลกมากขึ้นจะอยากยืนด้วยตัวเองไม่อยากพึ่งพาฟูจิโนะแล้วก็เป็นเรื่องธรรมดา ถึงจะอดใจหายเสียใจไม่ได้แต่ก็เข้าใจได้ แต่ชอบที่ตัวเรื่องมันยังตลบความมิตรภาพกลับมาได้อย่างกินใจมากๆ ว่า แต่จริงๆ ที่เคียวโมโตะอยากเก่งขึ้น ก็ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเองนะ เพื่อฟูจิโนะด้วยนั่นแหละ ที่ผ่านมาทั้งสองคนเป็นคู่หูที่ยอดเยี่ยม ฟูจิโนะเคยฝันว่าถ้าได้ทำเรื่องยาว (รายสัปดาห์) จะวาดอะไรที่เจ๋งๆ สุดยอดไปเลย ณ ตอนนั้นเคียวโมโตะวาดสวยมากจริงแต่รู้ว่าจุดอ่อนตัวเองคือวาดช้า ฟูจิโนะเลยบอกว่าถ้าวาดเก่งขึ้นก็จะวาดเร็วขึ้นด้วย เคียวโมโตะอยากจะเป็นเหมือนฟูจิโนะ และอยากจะซัพพอร์ตฟูจิโนะให้ได้ ถึงอยากเก่งขึ้น และตัดสินใจแยกตัวออกมาในตอนที่ประกาศว่าจะได้ทำเรื่องยาว มันแปลว่าที่ผ่านมาเคียวโมโตะก็ไม่เคยให้ฟูจิโนะสำคัญน้อยกว่าใครเลย และทุกการกระทำยังมีเป้าหมายกลับไปที่คนๆ เดิมอยู่ตลอด

นี่คิดเพิ่มว่าการที่เคียวโมโตะที่ถอนตัวไปจังหวะนี้ ก็สมเหตุสมผลมากเพราะงานเรื่องยาวหรือการ์ตูนรายสัปดาห์มันต้องใช้ความเร็วในการวาด ลองย้อนกลับไปตอนประถม เคียวโมโตะเคยบอกว่า ฟูจิโนะเก่งมากที่วาดการ์ตูนลงทันทุกสัปดาห์ทั้งที่ไปโรงเรียนด้วย แสดงว่าจุดแข็งของฟูจิโนะคือไอเดียการเล่าเรื่องและความเร็วในการวาด ส่วนเคียวโมโตะขนาดอยู่บ้านก็มีโอกาสได้ลงการ์ตูนแค่ครั้งสองครั้งเท่านั้นเพราะตัวเองวาดช้า ตอนทำเรื่องสั้นด้วยกันเรื่องแรกใช้เวลาถึง 1 ปี กว่าจะทำทั้งหมดเสร็จ ตลอดเวลาประมาณ 6 ปีช่วงมัธยมช่วยกันทำ 2 คนก็ลงได้ 7 เรื่อง ก็แสดงถึงว่าฝีมือมันถึงแน่แต่รายสัปดาห์คงยากถ้ายังวาดช้าแบบนี้ พอผลออกมาเลือกที่จะไปเรียนต่อ มันก็เข้าใจได้นะ ส่วนฟูจิโนะไปต่อคนเดียวได้ก็จริงด้วยการหาผู้ช่วย แต่ในเมะจะมีการขยี้เพิ่มว่า ระหว่างที่บก.ช่วยหาคนมาวาดฉากให้ ฟูจิโนะก็หาคนที่ถูกใจไม่ค่อยได้ คนนั้นขาดนิดคนนี้ขาดหน่อยไม่มีใครที่เก่งเท่าเคียวโมโตะ มันก็ช่วยยืนยันว่าสองคนนี้มันไม่มีใครเหนือกว่ากันขนาดนั้น และอยู่ได้โดยมีอีกฝ่ายเป็นแรงบันดาลใจจริงๆ ทุกเป้าหมายในชีวิตถึงวิ่งไปหาอีกคนตลอด

3. เคียวโมโตะเป็นคนที่ทำให้ฟูจิโนะกลับมามุ่งมั่นเขียนการ์ตูนทั้งที่จะเลิกแล้วถึง 3 ครั้ง

- ครั้งแรกในรูปแบบคู่แข่ง จริงๆ ไม่เชิงจะเลิก แต่ใช้คำว่ายังจริงจังไม่มาก เพราะตอนป.4 ฟูจิโนะได้รับคำชมเยอะ เลยค่อนข้างพราวด์ แต่ก็ทำทรง ว่าไม่ได้พยายามอะไร (ชีบอกเพื่อนว่าวาดเล่นๆ แค่ 5 นาที แต่ในเมะจะขยี้ให้เห็นว่าชีก็พยายามวาดอยู่) พอเพื่อนทักว่าให้ไปเป็นนักเขียน ก็บ่ายเบี่ยงว่าไปสายกีฬายังดีกว่า (ชีมีเซนส์ด้านกีฬา) แต่เพราะเจอเคียวโมโตะที่วาดเทพมากขึ้นมาเป็นคู่แข่ง ฟูจิโนะถึงเลิกทำทรง แล้วตั้งใจวาดรูปสุดๆ แบบเอาเป็นเอาตายเป็นครั้งแรก

- ครั้งที่สองในรูปแบบแฟนคลับ คือตอน ป.6 จริงๆ ก็ถูกสังคมหล่อหลอมมาสักพักละว่ามันถึงเวลาเลิกแล้ว พอเริ่มโตฝีมือวาดการ์ตูนของเด็กมันก็ไม่ได้มีใครอวยแล้ว เค้าจะว่าเป็นโอตาคุด้วยซ้ำ พี่สาวก็ชวนไปเรียนคาราเต้ +เห็นว่าพยายามขนาดนี้ก็ยังวาดสู้เคียวโมโตะไม่ได้อีกก็เลยหมดไฟ เลิกจริง แต่จังหวะที่จะเลิก เคียวโมโตะที่ตัวเองคิดว่ามันเก่งกว่าเรามากกลับโผล่มาอวยการ์ตูนเราแบบจริงจัง ว่าการ์ตูนเธอแม่งสนุกอะ เป็นแฟนคลับฟูจิโนะเซนเซย์เลยนะ เอาจริงๆ ถึงจะมองเป็นคู่แข่งแต่นี่ว่าคำพูดของเคียวโมโตะมันอิมแพคมาก เหมือนสายผลิต0เมนต์เจอเมนต์ยาวในรอบปี แล้วเมนต์ที่ว่ามาจากนักเขียนระดับเทพด้วย มันคงกินใจทั้งในฐานะคนอ่าน และคนที่เราเคารพในฝีมือ หัวใจสายผลิตอะโดนเข้าไปแบบนี้ที่ว่าจะเลิกๆ ก็คือจบปึ้ง ดีใจจนเก็บทรงไม่อยู่ รีบฝ่าฝนกลับไปวาดทันที

- ครั้งที่ 3 ในรูปแบบเพื่อนคนสำคัญ คือตอนเคียวโมโตะตาย ฟูจิโนะเซนเซย์ประกาศพักงานเพื่อไปงานศพ แต่ดูจากสภาพจิตใจที่โทษตัวเองว่าเพราะชีทำให้เคียวโมโตะตาย หรือการพูดว่า ฉันวาดรูปไปทำไม มันไร้ประโยชน์ ไม่มีความหมาย ไม่ได้ชอบวาดขนาดนั้นสักหน่อย มันก็เหมือนฟูจิโนะอยากจะเลิกวาดอีกแล้ว แต่เพราะการ์ตูนแก๊ก 4 ช่องนั้นที่มันปลิวออกมาจากห้องเคียวโมโตะ เพราะได้เข้าไปในห้องนั้น ได้เห็นแรงซัพพอร์ตที่ไม่เคยเปลี่ยน ซีนที่ฟูจิโนะนั่งอ่านการ์ตูนตัวเองในห้องเคียวโมโตะเล่มล่าสุดก่อนจะหยุดพัก มันเหมือนทำให้ฟูจิโนะได้เข้าใจความรู้สึกของเคียวโมโตะที่รออ่านตอนต่อไปอยู่ คนที่เป็นเหตุผลให้ฟูจิโนะวาดรูปมาเรื่อยๆ เพราะอยากจะเห็นสีหน้าท่าทางรอยยิ้มต่างๆ ของคนอ่าน สุดท้ายถึงตัดสินใจกลับไปวาดรูปต่อ ไม่ว่าจะกี่ครั้งก็กลับมาได้เพราะเคียวโมโตะจริงๆ

4. ฟูจิโนะคิดว่าตัวเองเป็นคนที่ทำให้เคียวโมโตะตาย แต่สำหรับเคียวโมโตะ ไม่ว่าจะเป็นรูทไหน ฟูจิโนะคือคนที่เข้ามาช่วยชีวิตเธอทุกครั้ง

ฟูจิโนะคิดว่าเพราะพาเคียวโมโตะออกจากห้อง เคียวโมโตะเลยได้ออกมาเจอโลก และไปรร.ศิลปะ และเจอโศกนาฏกรรม แต่เมื่อดูจากเรื่องสั้นของเคียวโมโตะที่บังเอิญไปคล้ายกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ในการ์ตูนมโนว่าฟูจิโนะมาช่วยเคียวโมโตะจากคนร้าย แล้วโดนขวานปักหลังเลยตั้งชื่อแก๊กว่า Look back เทียบดูกับความเป็นจริง ก็เสมือนการเปรียบเปรยว่าต่อให้เคียวโมโตะไม่ออกจากห้อง ชีก็อาจจะยังจะไปเรียนมหาวิทยาลัยศิลปะและแปลว่าจะเจอคนร้ายอยู่ดี ส่วนฟูจิโนะที่ไม่ได้เจอเคียวโมโตะก็จะเลิกวาดรูปและไปเรียนคาราเต้ แปลว่าถ้าโชคชะตาไม่เปลี่ยนไป ถึงฟูจิโนะไม่มาพาอออกจากห้อง เคียวโมโตะก็คงตายในเหตุการณ์เดิมอยู่ดี แต่สมมติโชคดีเหมือนการ์ตูน ถ้าฟูจิโนะเข้ามาช่วยเคียวโมโตะจากคนร้าย เหตุการณ์ที่พบกันครั้งแรกก็ยังจะวนกลับมาเกิดขึ้น และกลายเป็นแรงบันดาลใจให้ทั้งสองคนกลับมาวาดรูปจนได้ สรุปไม่ว่ารูทไหนผลลัพธ์ก็อาจไม่ต่างกัน เพราะตั้งแต่วันที่ได้ลงการ์ตูน 4 ช่องในนสพ.โรงเรียนข้างๆ กัน ทั้งคู่ก็เริ่มใช้ชีวิตอยู่โดยมีอีกคนเป็นแรงผลักดันมานานแล้ว และนั่นคือสิ่งที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงได้ ไม่ว่าฟูจิโนะจะเลือกทางไหนก็ตาม และสุดท้ายจุดจบมันก็ไม่ใช่ทุกอย่าง ถึงวันนี้เคียวโมโตะจะไม่อยู่แล้ว แต่ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นก็คือเหตุผลที่ทำให้สองคนได้ทำหลายๆ สิ่งด้วยกัน เป็นทั้งคู่แข่ง เพื่อน คนทำตามความฝัน ซึ่งมันมีความสุขและทำให้ชีวิตมีความหมายมากๆ ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา

5. การเล่นซีน Parallel ในช่วงเวลาต่างกันเพื่อแสดงให้เห็นถึงว่าไม่ว่าเวลาจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหน แต่บางสิ่งกลับไม่เคยเปลี่ยนแปลงไป

อันนี้ต้องชื่นชมการวางช่องและเรียบเรียงของฟูจิโมโตะมากๆ เพราะทำออกมาได้คมมาก นอกจากภาพแผ่นหลังของฟูจิโนะที่วาดรูปอยู่เสมอไม่วาดฤดูกาลไหน หรือตัวเองจะอยู่ที่ไหน ห้อง โรงเรียน ตึกสูงในเมืองใหญ่ ผ่านไปนานแค่ไหนก็ยังวาดการ์ตูนอยู่อย่างนั้น ที่ชอบมากคือการเล่าซีนไปหยุดยืนหน้าห้องของเคียวโมโตะของฟูจิโนะ 2 ครั้งในเรื่อง ครั้งแรกตอนเอาใบจบมาให้ ฟูจิโนะเคยเขียนการ์ตูนใส่กระดาษแล้วมันปลิวลอดช่องไป จนเป็นครั้งแรกที่ได้คุยกัน กับครั้งที่ 2 หลังเคียวโมโตะไปแล้ว ฟูจิโนะกลับมาที่ห้องเดิมแล้วลมพัดผ่านหน้าต่างพากระดาษการ์ตูนของเคียวโมโตะกลับมาหาฟูจิโนะ คือมันแสดงให้เห็นว่าต่างคนต่างช่วยชีวิตอีกฝ่ายเอาไว้ด้วยการวาดการ์ตูนจริงๆ

สิ่งที่คิดว่าตัวเองทำไปทำไมไม่มีค่า จริงๆ มันอาจมีความหมายสำหรับอีกคนมากก็ได้ ในห้องของเคียวโมโตะที่ได้เข้าไป มีการ์ตูน 4 ช่องของฟูจิโนะที่เคียวโมโตะตัดจากนสพ.เก็บไว้ทุกฉบับ มีการ์ตูน Shark kick รายสัปดาห์ (สังเกตว่ามีเล่มซ้ำเยอะมากกับกระดาษเขียนความเห็นของผู้อ่าน คิดว่าแสดงถึงแรงซัพพอร์ตของเคียวโมโตะที่ต้องการผลักดันไม่ให้ Shark kick ถูกตัดจบ ด้วยการซื้อเยอะๆ และส่งฟีดแบ็คดีๆ) และเสื้อตัวเดิมที่ฟูจิโนะเคยเซ็นให้ ยังอยู่ที่เดิม แสดงให้เห็นว่าเคียวโมโตะไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ยังคงมีฟูจิโนะเป็นความฝันเป็นแรงบันดาลใจ และตามซัพพอร์ตอยู่เสมอตั้งแต่วันแรกจนถึงวันสุดท้าย

นี่เลยมองว่าขนาดตายไปแล้ว เคียวโมโตะก็ยังไม่เลิกเป็นแรงบันดาลใจให้ฟูจิโนะ เพราะการที่ได้รู้ว่าเคียวโมโตะยังคงรออ่านการ์ตูนทุกเรื่องที่ฟูจิโนะเขียนมาตลอด มันทำให้ฟูจิโนะค้นพบเหตุผลของการวาดการ์ตูนและใช้ชีวิตต่อไปได้แม้ไม่มีเคียวโมโตะแล้ว เรารู้สึกว่าตอนที่ฟูจิโนะได้อ่านการ์ตูนของตัวเองในห้องเคียวโมโตะ จนถึงคำว่า “โปรดติดตามตอนต่อไป” มันทำให้ฟูจิโนะเข้าใจความรู้สึกของคนอ่านที่อาจจะรออยู่เหมือนที่เคียวโมโตะเคยรอ และมันทำให้ฟูจิโนะได้ค้นพบคำตอบของคำถามทั้งหมดที่มีต่อตัวเองอีกครั้ง ว่าวาดการ์ตูนไปทำไม และพยายามทำบางสิ่งไปเพื่ออะไร

ก็ประมาณนี้

จริงๆ มีดีเทลที่น่าสนใจอีกเยอะในเรื่องสั้นเรื่องนี้ แต่เขียนได้ไม่หมด หลายคนว่ามันเป็นการ์ตูนที่เชียร์อัพสายผลิตหรือนักวาดได้ดี แต่นี่ว่าจริงๆ มันรีเลทกับคนทุกกลุ่มในสังคมเลย ไม่ว่าเราจะอยู่ในอาชีพอะไรความสนใจไหน เวลาที่เราพยายามลงไปมากๆ กับบางสิ่ง อาจจะมากจนมันเหนื่อย หรือผลลัพธ์ไม่ดีเท่าที่หวัง คนเราก็มักจะตั้งคำถามกับตัวเองอยู่แล้วว่าทำไปทำไม ยิ่งในสังคมของการแข่งขันที่ผลลัพธ์มันคือคำตอบสำหรับทุกอย่าง คนล้มเหลวมากกว่าสำเร็จ เราก็คงท้อแท้สิ้นหวังได้ไม่ยาก แต่ในความสิ้นหวังของหลายๆ สิ่งในชีวิตที่มันจบไม่สวย การ์ตูนเรื่องนี้มันอาจจะจุดไฟความหวังให้เรามองย้อนไปถึงช่วงเวลาที่ผ่านมาอีกมุมนึง ว่าเราเคยมีความสุขกับมันไหม เคยได้อะไรดีๆ จากมันไหม เคยพาเราไปรู้จักใครที่ถ้าไม่ทำสิ่งนี้ก็คงไม่ได้เจอไหม ทุกอย่างคือค่าประสบการณ์และบางทีมันอาจจะทำให้เราเห็นคุณค่าของตัวเอง คนรอบข้าง และสิ่งที่กำลังทำอยู่มากขึ้นก็ได้

(ใครอ่านมาถึงตรงนี้ ขอบคุณมากนะงับ ยาวไปหน่อย แหะๆ)

[L'enfer, c'est les autres | Kitti @enfer_les]

The Nolan variations: The Movies, Mysteries and Marvel of Christopher Nolan
คริสโตเฟอร์ โนแลนความลับในภาพเคลื่อนไหว
ในปีที่มุ่งมั่นอ่านแต่นิยาย การกลับไปหา Non-fiction แถมยังพูดถึงผู้กำกับ Author มันตอกย้ำความเชื่อว่าเรายังรักและลุ่มหลงกับภาพยนตร์มากขนาดไหน

[Nueng and book @nuengandbook]

The poppy war คือที่สุด!!!! ของนิยายแฟนตาซี ✨📖

อ่านแบบไม่หลับไม่นอน ใครชอบแนว Dark fantasy สายเข้มข้น สงคราม ความโหดร้าย แนะนำมากกกก

(อ่านแล้วแทบอยากจะกราบนักเขียน เขียนดีจัดๆ)

[kinowhatsnewTH @kinowhatsnew]

หนังสือเรื่องไหนที่คุณยกให้เป็นที่สุดในปี 2024

[Nueng and book @nuengandbook]

@onoderakuni Artprint a4 รูปนี้ที่งานยังเหลืออยู่ไหมคะ 😊