Mehmet ÜNLÜ

Terör elebaşının açıklamasının satır araları... Terör elebaşının açıklamaları, sadece barış çağrısı olarak okunamaz. Örgütün yapısal dönüşüm, siyasallaşma ve meşrulaşma hedeflerini içeriyor. Ve her biri satır arasında devletin üniter yapısını örseleyebilecek cümlelerle dolu. Barış, yalnızca terörün susmasıyla gelmez. Bu açıklamanın kodları, çok dikkatli olunmazsa, yeni bir ayrışmanın kıyısına götürme potansiyeli taşıyor. Bu millet, “terörü bırakıyoruz” diyenleri daha önce de gördü. Bu yüzden devletin de, milletin de her cümleyi, her satırı dikkatle okuması gerekir. Açıklama, ilk bakışta “silahların bırakılması”, “demokratik siyaset” ve “barış” gibi süslü ve olumlu kavramlar üzerinden bir zeytin dalı gibi sunulsa da, satır araları okunduğunda durumun hiç de o kadar masum olmadığı görülüyor. Sırayla gidelim: “Tüm anlatılanlardan çıkarılan sonuç; PKK ulus devletçi bir amaçtan vazgeçmiş, bu temel amaçtan vazgeçişle birlikte temel savaş stratejisinden de vazgeçmiştir.” Bu satır en riskli olandır. O nedenle başa aldık. PKK, yıllardır ayrı devlet kurma hedefiyle yola çıkmış, bu uğurda on binlerce cana mal olmuştur. Şimdi “hedefe ulaşıldı” denip bırakılıyorsa, bu bir stratejik başarı gibi sunuluyorsa, burada asıl sorun şudur: Devlet, hangi talepleri kabul etti ki örgüt bundan vazgeçmiş gibi davranabiliyor? Bu sorunun yanıtı kamuoyuna açıklanmıyorsa, sürecin tüm meşruiyeti sorgulanır. Zaten Türk milletinin en çok merak ettiği ve üzerinde durduğu kısım burasıdır. En başa dönerek devam edelim: “Varlık inkarına dayalı ve ayrı devlet amaçlı PKK hareketi ve dayandığı ulusal kurtuluş savaş stratejisine son verilmiştir. Varlık tanınmış, dolayısıyla ana amaç gerçekleşmiştir.” Bu ifade, çok önemli bir eşikten söz ediyor: PKK'nın artık ayrı devlet hedefinden vazgeçtiği, çünkü “varlık tanındığı” için ana amaçlarının gerçekleştiği iddia ediliyor. Bu cümle açıkça, devletin “Kürt kimliğini” tanıdığına dair bir değerlendirme içeriyor. Ancak Türkiye Cumhuriyeti zaten hiçbir vatandaşının etnik kimliğini inkar eden bir yapıda değildi. Kaldı ki, bu ifadeyle dolaylı yoldan “biz kazandık” mesajı veriliyor. Bu, barış adı altında devlete diz çöktürülmüş algısı yaratır ve uzun vadede başka taleplerin meşruiyet zemini haline gelir. “Tarihi bir dönüşüm sayılması gereken bir Demokratik Toplum Manifestosu hazırladım. Bu manifesto, yaklaşık 50 yıllık ‘Kürdistan Devriminin Yolu’ manifestosunu başarıyla ikame edecek niteliktedir.” Burada tehlikeli olan bu manifestonun “Kürdistan Devrimi”yle eşdeğer tutulmasıdır. Eski devrimci hedef, sadece isim değiştirmiş, içeriği ise henüz sorgulanmamış yeni bir metne aktarılmıştır. Bunun yeni bir taktik evre olup olmadığını kimse bilemez. “Siyaset boşluk tanımayacağına göre, bu boşluk ‘Barış ve Demokratik Toplum’ başlıklı program ve demokratik siyaset stratejisiyle doldurulmalıdır.” “Boşluğu doldurmak” ifadesi, terör örgütünün çekileceği alanların siyasal ve sivil uzantılar tarafından devralınacağını ima ediyor. PKK silahla çekiliyor, yerine sivil görünümlü yapılar yerleşiyor. Bu geçiş, aslında kontrolün bir başka şekilde sürdürülmesidir. Bu nasıl takip edilecek? “Meclisin çatısı altında bulunan DEM, diğer partilerle birlikte bu sürecin başarıya ulaşması için üzerine düşeni yapacaktır.” Burada bir sorun görüyorum. Meclis’teki bir partinin, terör örgütü liderinin doğrudan muhatabı olması, o partiyi legal siyaset içinde ayrıcalıklı hale getirir. Aynı zamanda “meşrulaştırılmış uzantı” görüntüsünü pekiştirir. Bu görüntü, yalnızca anayasal eşitliği değil, milli birliği de zedeler. “Silah bırakma mekanizmasının kurulması süreci ileri taşıyacaktır.” İfadede net bir zamanlama yok, sadece “kurulacak bir mekanizma”dan bahsediliyor. Denetim kimin elinde olacak? Süreç şeffaf mı yürütülecek? Bu sorular cevapsız. Daha da önemlisi, süreç ertelenmeye açık şekilde muğlak bırakılmış durumda. Tecrübeyle sabittir: PKK’nın “aşamalı çekilme” dediği her süreç, daha fazla mevzi kazanma ve yeniden yapılanma zamanına dönüşmüştür. “Benim özgür kalma durumuma gelince; biliyorsunuz ki ben hiçbir zaman kendi özgürlüğümü bireysel bir sorun olarak görmedim.” Bu satırın doğrudan anlamı şu: “Benim özgürlüğüm artık kolektif bir mesele haline gelmiştir.” Bu, Öcalan’ın bireysel özgürlüğünün toplumun geneliyle ilişkilendirilmesi ve kamuoyunda zemin hazırlanması çabasıdır. Açıkça söylemek gerekir: Böyle bir eşitleme, doğrudan yargı yetkisinin siyasallaştırılması anlamına gelir ve hukuk devleti ilkesiyle bağdaşmaz. “Pozitif entegrasyonalist bir perspektifle hareket edilmelidir.” Bu belirsiz ve akademik görünümlü ifade, aslında çok şey anlatır. “Pozitif entegrasyon” ifadesi, üniter devletin içindeki farklı kimliklerin ayrı kurumlarla temsil edilmesi talebinin zeminini hazırlar. Özerklik ya da federasyon taleplerine doğru evrilebilecek bir stratejik adımdır bu. Türkiye’de anayasal vatandaşlık esas alınıyorsa, bu tür kavramlara açık kapı bırakmak bile ileride tamiri mümkün olmayan çatlaklara yol açar. “Silah bırakmaya ilişkin detaylar belirlenecek ve hızlıca hayata geçirilecektir.” “Belirlenecek” deniliyor ama kim belirleyecek, ne zaman, nasıl? Bu cümle, içi boş vaat cümlelerinin tipik örneğidir. Süreç yönlendirme değil, sürekli uzatma gayesi güdenler tarafından da kullanılabilir. Açıklamaların pratik değil, teorik düzeyde kalması, milletin hafızasında hala taze olan 2013–2015 sürecine benzer bir hayal kırıklığı doğurabilir. Yani mesele, yalnızca silahların bırakılması değil, hangi zeminde, hangi anlamlarla ve hangi hedeflerle bırakıldığıdır. İşte bu konuda tatmin edici bir cevap bulmakta zorlanıyoruz...

hermes_z's tweet photo. Terör elebaşının açıklamasının satır araları...

Terör elebaşının açıklamaları, sadece barış çağrısı olarak okunamaz. Örgütün yapısal dönüşüm, siyasallaşma ve meşrulaşma hedeflerini içeriyor. Ve her biri satır arasında devletin üniter yapısını örseleyebilecek cümlelerle dolu. Barış, yalnızca terörün susmasıyla gelmez. Bu açıklamanın kodları, çok dikkatli olunmazsa, yeni bir ayrışmanın kıyısına götürme potansiyeli taşıyor.

Bu millet, “terörü bırakıyoruz” diyenleri daha önce de gördü. Bu yüzden devletin de, milletin de her cümleyi, her satırı dikkatle okuması gerekir.

Açıklama, ilk bakışta “silahların bırakılması”, “demokratik siyaset” ve “barış” gibi süslü ve olumlu kavramlar üzerinden bir zeytin dalı gibi sunulsa da, satır araları okunduğunda durumun hiç de o kadar masum olmadığı görülüyor. Sırayla gidelim:

“Tüm anlatılanlardan çıkarılan sonuç; PKK ulus devletçi bir amaçtan vazgeçmiş, bu temel amaçtan vazgeçişle birlikte temel savaş stratejisinden de vazgeçmiştir.”

Bu satır en riskli olandır. O nedenle başa aldık. PKK, yıllardır ayrı devlet kurma hedefiyle yola çıkmış, bu uğurda on binlerce cana mal olmuştur. Şimdi “hedefe ulaşıldı” denip bırakılıyorsa, bu bir stratejik başarı gibi sunuluyorsa, burada asıl sorun şudur: Devlet, hangi talepleri kabul etti ki örgüt bundan vazgeçmiş gibi davranabiliyor? Bu sorunun yanıtı kamuoyuna açıklanmıyorsa, sürecin tüm meşruiyeti sorgulanır. Zaten Türk milletinin en çok merak ettiği ve üzerinde durduğu kısım burasıdır.

En başa dönerek devam edelim:
“Varlık inkarına dayalı ve ayrı devlet amaçlı PKK hareketi ve dayandığı ulusal kurtuluş savaş stratejisine son verilmiştir. Varlık tanınmış, dolayısıyla ana amaç gerçekleşmiştir.”

Bu ifade, çok önemli bir eşikten söz ediyor: PKK'nın artık ayrı devlet hedefinden vazgeçtiği, çünkü “varlık tanındığı” için ana amaçlarının gerçekleştiği iddia ediliyor. Bu cümle açıkça, devletin “Kürt kimliğini” tanıdığına dair bir değerlendirme içeriyor. Ancak Türkiye Cumhuriyeti zaten hiçbir vatandaşının etnik kimliğini inkar eden bir yapıda değildi. Kaldı ki, bu ifadeyle dolaylı yoldan “biz kazandık” mesajı veriliyor. Bu, barış adı altında devlete diz çöktürülmüş algısı yaratır ve uzun vadede başka taleplerin meşruiyet zemini haline gelir.

“Tarihi bir dönüşüm sayılması gereken bir Demokratik Toplum Manifestosu hazırladım. Bu manifesto, yaklaşık 50 yıllık ‘Kürdistan Devriminin Yolu’ manifestosunu başarıyla ikame edecek niteliktedir.”

Burada tehlikeli olan bu manifestonun “Kürdistan Devrimi”yle eşdeğer tutulmasıdır. Eski devrimci hedef, sadece isim değiştirmiş, içeriği ise henüz sorgulanmamış yeni bir metne aktarılmıştır. Bunun yeni bir taktik evre olup olmadığını kimse bilemez.

“Siyaset boşluk tanımayacağına göre, bu boşluk ‘Barış ve Demokratik Toplum’ başlıklı program ve demokratik siyaset stratejisiyle doldurulmalıdır.”

“Boşluğu doldurmak” ifadesi, terör örgütünün çekileceği alanların siyasal ve sivil uzantılar tarafından devralınacağını ima ediyor. PKK silahla çekiliyor, yerine sivil görünümlü yapılar yerleşiyor. Bu geçiş, aslında kontrolün bir başka şekilde sürdürülmesidir. Bu nasıl takip edilecek?

“Meclisin çatısı altında bulunan DEM, diğer partilerle birlikte bu sürecin başarıya ulaşması için üzerine düşeni yapacaktır.”

Burada bir sorun görüyorum. Meclis’teki bir partinin, terör örgütü liderinin doğrudan muhatabı olması, o partiyi legal siyaset içinde ayrıcalıklı hale getirir. Aynı zamanda “meşrulaştırılmış uzantı” görüntüsünü pekiştirir. Bu görüntü, yalnızca anayasal eşitliği değil, milli birliği de zedeler.

“Silah bırakma mekanizmasının kurulması süreci ileri taşıyacaktır.”

İfadede net bir zamanlama yok, sadece “kurulacak bir mekanizma”dan bahsediliyor. Denetim kimin elinde olacak? Süreç şeffaf mı yürütülecek? Bu sorular cevapsız. Daha da önemlisi, süreç ertelenmeye açık şekilde muğlak bırakılmış durumda. Tecrübeyle sabittir: PKK’nın “aşamalı çekilme” dediği her süreç, daha fazla mevzi kazanma ve yeniden yapılanma zamanına dönüşmüştür.

“Benim özgür kalma durumuma gelince; biliyorsunuz ki ben hiçbir zaman kendi özgürlüğümü bireysel bir sorun olarak görmedim.”

Bu satırın doğrudan anlamı şu: “Benim özgürlüğüm artık kolektif bir mesele haline gelmiştir.” Bu, Öcalan’ın bireysel özgürlüğünün toplumun geneliyle ilişkilendirilmesi ve kamuoyunda zemin hazırlanması çabasıdır. Açıkça söylemek gerekir: Böyle bir eşitleme, doğrudan yargı yetkisinin siyasallaştırılması anlamına gelir ve hukuk devleti ilkesiyle bağdaşmaz.

“Pozitif entegrasyonalist bir perspektifle hareket edilmelidir.”

Bu belirsiz ve akademik görünümlü ifade, aslında çok şey anlatır. “Pozitif entegrasyon” ifadesi, üniter devletin içindeki farklı kimliklerin ayrı kurumlarla temsil edilmesi talebinin zeminini hazırlar. Özerklik ya da federasyon taleplerine doğru evrilebilecek bir stratejik adımdır bu. Türkiye’de anayasal vatandaşlık esas alınıyorsa, bu tür kavramlara açık kapı bırakmak bile ileride tamiri mümkün olmayan çatlaklara yol açar.

“Silah bırakmaya ilişkin detaylar belirlenecek ve hızlıca hayata geçirilecektir.”

“Belirlenecek” deniliyor ama kim belirleyecek, ne zaman, nasıl? Bu cümle, içi boş vaat cümlelerinin tipik örneğidir. Süreç yönlendirme değil, sürekli uzatma gayesi güdenler tarafından da kullanılabilir. Açıklamaların pratik değil, teorik düzeyde kalması, milletin hafızasında hala taze olan 2013–2015 sürecine benzer bir hayal kırıklığı doğurabilir.

Yani mesele, yalnızca silahların bırakılması değil, hangi zeminde, hangi anlamlarla ve hangi hedeflerle bırakıldığıdır. İşte bu konuda tatmin edici bir cevap bulmakta zorlanıyoruz...

161

44K

200

Mehmet ÜNLÜ @nufil28

about 1 year ago

@ataeribey abi müneccim misin adamı öldürmüşler :)

Mehmet ÜNLÜ @nufil28

over 1 year ago

@MEMJAEAN @kenan_diyarbekr Topal Osmanı mezarından tekrardan çıkaranlar Ali Şükrü bey yandaşlarıdır. Ölüsüne rahat verilmediğini görünce de bizzat Atatürk emriyle Giresuna getirilmiştir. Kaynağınız namık kemal mi