Ben hayatımı düzenli sanıyordum.
Oysa sadece
dağınıklığımı iyi saklıyormuşum.
Ve ilk kez biri
bana acımadan,
beni düzeltmeye çalışmadan
öylece baktı.
Sanki “dur” demedi.
Sadece,
“Ben seni görüyorum,” dedi.
Bin tane iğne aynı anda saplanıyor kalbime
Yok olacağımı bile bile yürüyormuşum ateşe
Görmüyor, duymuyor, anlamıyorlar beni
Hissetmiyorlar yitip gidişimi
Acı beni diri tutuyordu
Şimdi yutuyor
Ve ben ilk kez
savaşacak kadar öfkeli,
kaçacak kadar güçlü,
kalacak kadar umutlu değilim
İnsan nefret ettiğine bağırır. Umursamadığını unutur.
Ama en çok konuşmak istediğine sessiz kalıyorsa, orada ego ile ihtiyaç birbirinin boğazını sıkıyordur.