obberer

ซื้อแป้งได้ผงชูรส

[Sopon Supamangmee @sopons]

ตอนไปญี่ปุ่นเมื่อสองปีก่อน ผมตามหารองเท้ายี่ห้อหนึ่งที่กำลังฮิตมากในไทย
.
ตามหาอยู่นานเลย เพราะมันขายดี หายาก เข้าร้านแล้วร้านเล่า จนสุดท้ายก็เจอ
.
หยิบมาลองใส่แป๊บเดียว “สวยดีแฮะ” ผมคิดในใจ แล้วจ่ายเงินเลย
.
แต่เวลาผ่านไป 2 ปี รองเท้าคู่นั้นแทบไม่ได้ใส่ มีน้องคนหนึ่งถามเมื่อไม่นานมานี้ว่ามันใส่ดีไหม ผมตอบไปว่า "ใส่สวย แต่ใส่ไม่สบาย" หลังจากพยายามฝืนใส่อยู่ช่วงแรก ๆ ก็เลิก
.
ไม่ได้บอกว่าปัญหาอยู่ที่รองเท้า เพียงแต่เท้าผมกับรองเท้าคู่นั้นมันเข้ากันไม่ได้
.
ผมคิดว่าชีวิตคนเราก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน
.
เราถูกสอนมาตลอดว่า "วินัย" คือคำตอบของทุกอย่าง อยากประสบความสำเร็จ ต้องมีวินัย อยากเปลี่ยนชีวิต ต้องมีวินัย ตื่นเช้ากว่าคนอื่น ทำงานหนักกว่าคนอื่น อดทนมากกว่าคนอื่น
.
แต่ถ้าวินัยคือคำตอบจริง ทำไมคนที่ "พยายาม" มากที่สุดหลายคนถึงเป็นคนที่เหนื่อยที่สุดด้วย?
.
Kelly McGonigal นักจิตวิทยาจาก Stanford University ศึกษาเรื่องการควบคุมตัวเอง (self-control) มาหลายปี และค้นพบสิ่งที่ทำให้ผมต้องหยุดคิด
.
เธอพบว่าคนที่ดูเหมือนมีพลังความมุ่งมั่นตั้งใจ (willpower) สูง ไม่ได้ "อดทนเก่ง" กว่าคนอื่นเลย พวกเขาแค่จัดชีวิตให้ไม่ต้องสู้กับสิ่งล่อใจตั้งแต่แรก และที่สำคัญกว่านั้น พวกเขาเข้าใจตัวเองดีพอที่จะรู้ว่ากำลังทำอะไร และทำไปทำไม
.
McGonigal เขียนไว้ในหนังสือ The Willpower Instinct ว่าศัตรูตัวจริงของ willpower ไม่ใช่ความขี้เกียจ แต่คือ สิ่งล่อใจ การตำหนิตัวเอง และความเครียด — และรากฐานของการควบคุมตัวเองที่แท้จริงคือ "การรู้จักตัวเอง การดูแลตัวเอง และรู้ว่าอะไรสำคัญที่สุด"
.
“รู้ว่าอะไรสำคัญที่สุด” อันนี้คือกุญแจสำคัญเลยละครับ
.
กลับมาที่เรื่องรองเท้าอีกหน่อย
.
ตอนที่ฝืนใส่รองเท้าคู่นั้นทุกวัน ไม่เคยหยุดถามตัวเองเลยว่า "ทำไมมันถึงไม่สบาย?" ผมแค่คิดว่าตัวเองต้องใส่ให้ชิน ทนๆ ไปสิ แต่มันใช่เหรอ (วะ 555)?
.
ชีวิตคนเราก็เหมือนกัน
.
ทุกเช้าที่ต้องลากตัวเองไปทำงาน ต้องบังคับตัวเองให้โฟกัส ต้องสู้กับแรงต้านในหัวตลอดทั้งวัน เราไม่เคยหยุดถามว่า "ทำไมมันถึงต้องยากขนาดนี้?" เราแค่โทษตัวเองว่าวินัยไม่พอ
.
แต่อย่างที่ McGonigal บอกไว้แหละครับว่าการตำหนิตัวเองไม่ได้ช่วยให้มีวินัยมากขึ้นมันทำให้แย่ลงด้วยซ้ำ งานวิจัยของเธอพบว่านักศึกษาที่โบยตีโทษตัวเองมากที่สุดเมื่อผัดวันประกันพรุ่ง กลับเป็นกลุ่มที่ผัดวันประกันพรุ่งหนักกว่าเดิมในครั้งถัดไป ในขณะที่คนที่ให้อภัยตัวเองได้ กลับกลับมาลงมือทำได้เร็วกว่า
.
ยิ่งตี ยิ่งแย่ ยิ่งฝืน ยิ่งเจ็บ
.
รองเท้าผิดทรงที่ยิ่งรัดเชือกให้แน่น ยิ่งใส่ไม่สบายยิ่งกว่าเดิม
.
ทางออกไม่ใช่การพยายามให้หนักขึ้น แต่คือการ “หยุดเพื่อตรวจสอบดูว่ารองเท้าที่ใส่อยู่ มันเข้ากับเท้าเราจริงหรือเปล่า”
.
ถ้าคุณต้องใช้พลังใจมหาศาลเพื่อ "ทน" กับสิ่งที่ทำอยู่ทุกวัน มันอาจไม่ใช่เรื่องของวินัยแล้ว แต่เป็นเรื่องของ ความไม่สอดคล้อง ระหว่างสิ่งที่ทำ กับสิ่งที่คุณให้ค่าจริง ๆ ข้างใน
.
แต่อย่าเข้าใจผิดนะครับ ชีวิตที่ "ตรงทาง" หรือสอดคล้องกับตัวเราหรือสิ่งที่เราให้ความสำคัญ ไม่ได้แปลว่าจะเป็นเส้นทางที่สบาย งานที่ตรงกับตัวเราก็ยากได้ ก็เหนื่อยได้ ก็ท้าทายได้ แต่มันเป็น "ยากแบบมีความหมาย" ไม่ใช่ "ยากแบบทนไม่ไหว"
.
เหมือนรองเท้าที่เข้ากับเท้า ใส่แล้วยังต้องเดิน ต้องเหนื่อย แต่ทุกก้าวไม่ทำให้เจ็บ
.
แล้วจะเริ่มยังไง?
.
ไม่ต้องเปลี่ยนชีวิตทั้งหมดพรุ่งนี้ แค่เริ่มจาก “สังเกต”
.
สังเกตแรงต้าน : ครั้งหน้าที่รู้สึกไม่อยากทำอะไรสักอย่าง อย่ารีบโทษตัวเอง ลองถามแทนว่า "ทำไมฉันถึงต่อต้านสิ่งนี้?" คำตอบอาจเป็นเพราะกลัว เพราะเบื่อ หรือเพราะมันไม่ใช่ทางของเรา แต่ละคำตอบนำไปสู่ทางออกที่ต่างกัน
.
สังเกตพลังงาน : มีงานอะไรบ้างที่ทำแล้วเหนื่อย แต่ไม่รู้สึกว่าต้องฝืน? มีช่วงเวลาไหนบ้างที่จมอยู่กับสิ่งที่ทำจนลืมเวลา? ตรงนั้นแหละคือเบาะแสว่า "รองเท้าคู่ไหน" เข้ากับเท้าคุณ
.
สังเกตวงจร : ถ้าทุก ๆ สัปดาห์คุณตั้งเป้าเหมือนเดิม ล้มเหลวเหมือนเดิม แล้วโทษตัวเองเหมือนเดิม นั่นไม่ใช่ปัญหาเรื่องวินัย นั่นคือสัญญาณว่ามีบางอย่างต้องเปลี่ยน และสิ่งที่ต้องเปลี่ยนอาจไม่ใช่ตัวคุณก็ได้
.
กลับมาที่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง
.
ถ้าต้องฝืนให้ใส่รองเท้าที่เดินแล้วเจ็บ ใช้ชีวิตแบบบังคับตัวเองทุกวัน อาจไม่ใช่เพราะวินัยไม่พอ แต่เพราะยังไม่ได้ถามตัวเองจริง ๆ ว่า สิ่งที่ทำอยู่ ตรงกับสิ่งที่สำคัญหรือเปล่า
.
จำไว้เสมอสิ่งสำคัญคือ “การรู้จักตัวเอง การดูแลตัวเอง และรู้ว่าอะไรสำคัญที่สุด"
.
การหยุดฝืนไม่ใช่การยอมแพ้ แต่คือจุดเริ่มต้นของการออกแบบชีวิตที่ไม่ต้องสู้กับตัวเองอีกต่อไป
.
บางทีคุณไม่ได้ต้องการวินัยมากขึ้น
.
คุณแค่ต้องเปลี่ยนรองเท้า
.
- โสภณ ศุภมั่งมี

[obberer @obberer]

@WassanaNanuam ทำไมต้องเอามือปัดแขนนักข่าวออก

[obberer @obberer]

@js100radio @jigoro_max บนทางด่วนขับไหล่ทางจนเป็นเรื่องธรรมดา

[Apichart Chantanis @epinephrinerx]

คนที่บอกสลิ่มแซะชัชชาติ รู้ไหมว่าทีมงานอ.ชัชชาติหลายคน เป็นสลิ่มตัวแรงตามนิยามที่พวกคนในทวิตนิยามกัน แต่ทุกคนทำงานด้วยเป้าหมายเดียวคือพัฒนาเมือง

แทนที่จะมองว่าชัชชาติคือตัวแทนของการเมืองแบบไม่แบ่งฝ่าย แต่ทั้งฝ่ายด่าและเชียร์กลับเอามาแบ่งแยกอยู่เหมือนเดิม

ประเทศมันถึงไม่ไปไหนไง

[suthichai @suthichai]

โปรดทราบ...แม้จะเป็น “โรคประจำถิ่น” ก็ยัง “ฉุกเฉิน” อยู่ดี!

[หมีเคน @PolarKen]

ศัพท์ชื่อหมู่บ้านของ Prop Dev ไทย
สาธร > ตั้งแต่ฝั่งธนไปจนถึงพุทธมณฑลสาย 2
ปิ่นเกล้า > ตลิ่งชันยันพุทธมณฑลสาย 5
พระราม 3 > จะพระประแดงแล้วอีเหี้ย
บางนา > ไอ้สัสจะฉะเชิงเทราแล้ว
ลาดพร้าว > เสรีไทยยันวัชรพล
บางซื่อ > จะปทุมแล้ว เชี่ย

[PT ชอน ٩( ᐛ )و @TwicehoT]

Prone retraction exercise

[KHUN @khun101010]

อยากรณรงค์​ "เก็บถาดเอง" เวลาเข้าฟาสต์ฟู้ด​ ร้านที่มีโซนแยกที่ทิ้งเศษขยะไว้อย่างชัดเจน นั้นหมายความ​ว่า เรา​"ควร"เก็บถาดเอง เมืองนอกก็แบบนี้ ให้เก็บเอง แต่ที่นี่หลายคนยังไม่ realize เดินไปกดน้ำเองได้ กดซอสเองได้ แต่เก็บถาดเองไม่ได้ โคตรเฉียบบบบ มันบ่งบอกถึงคุณภาพคนได้อย่าง​นึง

[prajak kong @bkksnow]

สังคมไทยปลูกฝังวัฒนธรรมทางการเมืองให้ประชาขนเคารพรัฐและผู้มีอำนาจ แต่ไม่ปลูกฝังให้ผู้มีอำนาจรัฐเคารพสิทธิของประชาชน - วัฒนธรรมกระแสหลักของไทยจึงเป็นวัฒนธรรมแบบอำนาจนิยม และให้ความชอบธรรมกับรัฐในการละเมิดสิทธิปชช.อย่างกว้างขวางและใช้อำนาจตามอำเภอใจมากจนน่ากลัว

[Wiroj 77 @wirojlak]

ถ้าเมืองมัน Unfair เราต้องแก้ให้มัน Fair ด้วย

ไม่ใช่น้ำท่วมปาก หลับตาข้างเดียว แล้วคิดแค่จะบริหารภายใต้เงื่อนไขที่ Unfair

เพราะสุดท้าย เครือข่ายที่ได้ประโยชน์จากความ Unfair จะขยายตัวออกไปเรื่อยๆ และความเหลื่อมล้ำ มันจะทำให้เมืองๆ นี้มีแต่โครงการผักชี ที่วนลูปอยู่กับปัญหาเดิมๆ

[obberer @obberer]

@GolfTheDoctor เปิดช่อง 11 ไม่เห็นเจอ

[คน​ป. @iiDudes]

บ้านไม่มีที่จอดรถ​ ก็ต้องยอมรับที่จะใช้เงินจ่ายค่าเช่าพื้นที่จอดรถรายเดือนใกล้บ้านอะ​ แล้วมึงจะซื้อรถก็ไม่ได้จะมีใครว่ามึง​ หรืออยู่คอนโด​ เค้าก็มีเก็บค่าจอดรถอยู่แล้ว​ อยู่อพาร์ตเม้นต์เค้าก็มีจอดรถให้​ เก็บเงิน/ไม่เก็บเงินก็แล้วแต่นโยบาย​ แต่การเอามาจอดพื้นที่สาธารณะ​ คือเหี้ยไง

[Pokrath Hansasuta @pokrath]

ใครตามทวีตผมคงเห็นว่าผมบ่นเรื่องตัวเลข #โควิด ประเทศไทยมาจนเบื่อแล้ว :) ลองดูพีคเวียดนามกับสิงคโปร์ แล้วดูของเรา (รูป 3) ไม่รู้ตัวเลขมันชนเพดานหรืออะไร พอดูเปรียบเทียบกับประเทศอื่น โอ้โห เราดีกว่าเค้า (รูป 4) 2-6 เท่าเลย (ปรบมือ) แล้วจริงๆรูปร่างกราฟเป็นไงก็ไม่รู้ จุดประแดง 1/

[Prathan @scomma]

สวัสดีครับ @RBH_delivery @ShopeeTH

[obberer @obberer]

@wirojlak เอา concept พวกตาวิเศษกลับมาได้ไหมครับ ทั้งเรื่องจราจร (ย้อนศร ฝ่าไฟแดง ฯลฯ) เรื่องขยะและความเรียบร้อยบ้านเมือง แก้ปัญหาเจ้าหน้าที่ไม่พอจับ คนส่งเบาะแสก็มีรายได้ กทม ก้ทีส่วนแบ่งค่าปรับ คนเสียประโยชน์กลุ่มเดียวก้คือคนที่ทำผิด ไม่เข้าใจว่าทำไมแนวคิดนี้ถึงนำมาใช้ไม่ได้จริงจัง

[obberer @obberer]

@enginidustry

[🛡️Pigwidgeon @TuaMaple]

@puvadet_sun ประเทศนี้อ่ะ มอไซค์คือปัญหาใหญ่มาก จะย้อนศร จะขี่บนทางเท้า วิ่งสวนเลน อ้างว่าเป็นรถเล็กๆ ไม่มีปัญหาเท่ารถใหญ่ แต่มันอยากจะใช้สะพาน ใช้อุโมงค์ วิ่งตรงกลางถนน มันบอกว่ามันก็รถเหมือนกัน ศักดิ์ศรีเท่ารถยนต์ อิเหี้ย

[เซเลบหม่อมสามหยอย® @toyubomm]

ความเหี้ยคือการวิ่งไหล่ทาง

[S. Finn @imageswift13]

บอกไม่ถูกว่ารู้สึกยังไงกับการเห็นประเทศค่อยๆพังลงไปเรื่อยๆ เหมือนจะค่อยๆพังและทลายลงอย่างรวดเร็วไปในขณะเดียวกัน ที่แย่ที่สุดคือตัวเราเองไม่สามารถทำอะไรได้เลย ต้องทนดูไปอย่างนั้นทุกวัน โดยที่รู้ว่าวันหนึ่งความเสียหายที่เกิดขึ้นจะไปถึงจุดที่ไม่สามารถเยียวยาได้อีก