Başlangıçta ve şimdi durduğumuz iki nokta arasındaki mesafeyi düşünüyorum. Çok uzun bir mesafe fakat o iki nokta birbirlerinden hiç de uzak değil. Dönüp dolaşıp aynı yere varmış olmak yola hiç koyulmadığımızı hiç yürümediğimizi ve hiç savaşmadığımızı mı gösterir
"İçeriye giren rüzgârı ve zamanı hissettim.. kaç yaşında olduğum ve buraya nasıl vardığımdan artık şüphe duyuyorum. Yaşıyor muyum yoksa hatırlamaktan mı ibaret her şey..."
"İçimdeki bunca karmaşaya dahil olmak istemiyorken, kendime sahip olduğum gerçeğiyle çoktan yüzleştiğimi anımsıyorum. Sıralı birkaç cümleden en devrik olanıyım sanki.."
hayatın seyrinde değişmeyen tek şey var ki onlar bakışlar.. dedemin çocukluk fotoğrafı ile vefatından hemen önceleri çekilmiş bir fotoğrafını tesadüfen yan yana gördüm. birinde hayat bir yandan örülürken diğerinde öbür yandan sökülmüş ama bakışlar hep aynı kalmış..
"Sanki düşüncelerinin bir acelesi varmış gibi oturduğu tekli koltukta ileri geri sallanıyordu. Haline bakıp endişe desen yüzünde tuhaf bir gülümseme, delilik desen gözlerinde insana sonsuz güven veren bir bakış.Muhtemelen zihninin içinde dönüp duran dünyaya yetişmeye çalışıyordu"
Şimdi yalnız başıma kaldığımda hissettiğim duyguların anlamı mutluluk, sevinç, neşe değilse de dinlediğim şarkılarda ya da okuduğum kitaplarda bulamayacağım bir sakinlik, belki yavaşlık.. Kasvet değilse de güneş de yok hiç..