mustafa kemal’i bir süredir derinlemesine okumaya çalışıyorum.
an itibariyle vardığım kanaat şudur ki
bu adamın kalbinde onu bir an bile terketmeyen derin bir hüzün var.
bu hüznün yanında rahatsız edici bir duygu kontrolü.
sanki hiç yaşamamış da hep savaşmış gibi..