@KanalD@daha17dizi@pastelfilm Şu senaristin de icine sicacam aras neden hep dayak yer.Hepsine birden girsin bi her bölüm eli yüzü mor bu ne manyak dizidir ayolll
Evvel zaman içinde, teknolojinin rüzgarıyla kendi küçük dünyalarını yaratan, yüksek tepeli, ıssız bir köy varmış. Bu köyde, herkesin "köyün üç delisi" diye andığı, avuçlarında tuttukları akıllı telefonları birer asaları gibi kullanan üç kişi yaşarmış.
Bu üç deli, sanal alemin "Space" denilen odalarında krallıklarını kurmuşlar. Başlarda her şey bir oyun, bir eğlence gibi görünse de zamanla o sanal boşlukta yankılanan sesleri, egolarının kibrine dönüşmüş. "Bizi tüm alem tanıyor, bize kimse dokunamaz, biz bu dijital dünyanın hakimi olduk" diye haykırdıkça, aslında kendi elleriyle ördükleri kibrin duvarları arasında mahsur kalmışlar.
Gel zaman git zaman, hırsları öyle bir boyuta varmış ki, bir zamanlar onlara dostluk eden, yanlarında duran insanlar bile onlardan tiksinmeye başlamış. O kadar çok insanı kırmışlar, o kadar çok üstten bakmışlar ki, en yakınları bile yavaş yavaş gölgelerinden sıyrılıp gitmiş. Onlar ise o kibrin yarattığı körlükle, insanların kendilerini terk edişini bir "büyüklük" sanmışlar.
Şimdilerde, o köyün tozlu yollarında yine aynı havayla, "Bize bir şey olmaz, biz yenilmeziz" edasıyla dolaşıyorlarmış. Ama akılları o kadar dar, gözleri kibrin sisinden o kadar bulanıktı ki, yaklaşan fırtınayı göremiyorlarmış. Etraflarında kimsecikler kalmadığının, yalnızlıklarının artık bir çember gibi etraflarını sardığının farkında değillermiş.
Bir gün gelecek, o "bize bir şey olmaz" dedikleri kuleleri başlarına yıkılacak. "Yandım anam!" diye feryat ettiklerinde, o çok güvendikleri sanal alemin sessizliğinden başka bir şey duymayacaklar. Seslerini duyacak tek bir dostları, feryatlarını dindirecek tek bir elleri olmayacak. O gün geldiğinde, onları koruyacak tek bir kalkan bile kalmadığını gördüklerinde, o üç delinin yarattığı bu boşluğu dağıtmak için, bir zamanlar onların yanında durmuş olanlardan biri olarak, o kibrin kapısına hayatın en acı tokadını indireceğim…
"Bazen mağlup olduğumuzu sandığımız o zorlu savaşların, aslında bizi biz yapan, omurgamızı dimdik tutan dönüm noktaları olduğunu fark etmiyoruz. O dikenli yollardan yalın ayak geçtiğim her an, canım yansa da bir şeye tutundum; ayağım her taşa takıldığında başımı kaldırıp gökyüzündeki yıldızlara inancımı tazeledim. 'Yapamam, gidemem' diyerek kendi sınırlarımı çizdiğim her noktada, aslında potansiyelimi keşfettim. En çok kendimin içinde kaybolup, en sonunda yine kendime kavuştuğum bu uzun yolculuğu seviyorum. İyi ki bu yollardan geçmişim, iyi ki kendimi bulmuşum."