2/11/2008. Ήμουν μόλις 3.5 χρονών. Συνέβη αυτό, που μου άλλαξε την ζωή. Που να ήξερες, ότι 15 χρόνια και 70 (μίνιμουμ) παραστάσεις μετά, αυτό θα είναι το μόνο πράγμα που θέλω να κάνω.
Γιαγιά μου, σε ευχαριστώ ♥️
Τα παιδιά ζωγραφίζουν στον τοίχο
Δυο καρδιέσ κι έναν ήλιο στη μέση
Παίρνω φωσ απ' τον ήλιο και φτιάχνω την αγάπη
Και μου λεσ πωσ σ' αρέσει
🌻
Το είδα σε ένα ποστ στο ινσταγκραμ και μου έφτιαξε την μέρα ❤️
«2030. Έχεις οικογένεια, παιδιά, ένα σύζυγο, λεφτά και τυχαία περνάς απ’ το συγκεκριμένο καρτοτηλέφωνο και σκέφτεσαι πως εκείνος ο άντρας που του είπες “όχι”, ίσως ήταν ο άντρας της ζωής σου. Άσε με να αποδείξω ότι δεν είμαι ο άντρας της ζωής σου. Μη μου κλείσεις το τηλέφωνο.»
Άλκη Ζέη
Η συγγραφέας των παιδικών μου χρόνων, που με έκανε να αγαπώ τα βιβλία, που μοιράστηκε την ζωή της μαζί μας και μας γέμισε εικόνες και συναισθήματα.
Απόσπασμα από το - ίσως - πιο αγαπημένο μου βιβλίο της, ο «Ψευτης παππούς»
«Τι νέοι που φτάσαμεν εδώ, στο έρμο νησί, στο χείλος
του κόσμου, δώθε απ’ τ’ όνειρο και κείθε απ’ τη γη!»
Κ. Καρυωτάκης
Και νιώθω τόσο λίγη που το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να εκφράζω την θλίψη μου μέσω Τουίτερ.