Kalem kırıldı, defter küstü, ben sustum.
Bir intihar avlusu gibiher bir satırım.
Her çizik bir çığlık oldu, acıyı kustum.
Fâni yüreklerde kalmadı hiç bir hatırım.
İnsan insanı hep eksik bırakıyor
Ve sadece sevdiklerimiz parçalıyor yüreğimizi.
Hasılı, olay üzülmemiz değil.
Üzüleceğimizi bildikleri halde yapmalarıydı.
Farzet ki bir rüzgardım,
Esip geçtim hayatından.
Ya da bir yağmur,
Sel oldum sokağında.
Sonra toprak çekti suyu,
Kaybolup gittim.
Ya da bir rüyaydım senin için,
Uyandın ve ben bittim.
Bazen diyorum ki;
Fazla mı yaşadım dünyada,
Ağır mı geldim bazılarına,
Yük mü oldum birilerine?
Çekip gitsem mi sessiz sedasız,
Parmak uçlarına basarak, üzmeden;
Şu ruhsatı âlemden...
Boşver be yaşı, başı,
Yüzündeki çizgileri...
Saçındaki beyazı...
Kaç bahar daha görecegin meçhul ömründe.
Fazla kurcalama hayatı.
Gül gülebildigince.
Sev sevebildigince.
Yaşa yaşayabildigince...
Hevesleri,
Beklentileri,
Erteledikleri,
Kursağında kalmış kelimeleri,
Kaçırılmış bakışları,
Gizledikleri,
Bitirilmemiş mektupları,
Susuşları ve
İstemsiz veda edişleriyle;
Tamamlanmamış bir cümledir insan...