I live in Iran and my home is close to a lot of military centers with daily bombings around me. It hasn't even come close to the horrors of the Islamic regime and the thought of what they would do to us if they survive this.
بچهها به عنوان کسی که اطراف خونهاش پر از لوکیشنای حساسه و دیشب عملا رو ویبره بودیم و خونه داشت از جا کنده میشد، میگم: انقدری که از این آدمای اسلحه به دستِ صورت پوشیدهی اجنبی که ریختن تو خیابون میترسم، از این موشکایی که میریزن رو سرمون نمیترسم.
اینترنت رو قطع کرده، ماهواره رو پارازیت میاندازه و اگه جایی هم هشدار تخلیه بیاد نه آژیر میزنه، نه اطلاعرسانی میکنه. نیروهاشم میبره تو مسجد و مدرسه و اتوبوس وسط میدونهای شهر پناه میده. جنایتکار واقعی فقط و فقط خود جمهوریاسلامیه.
صدای موشک رو ۵ ثانیه قبل برخورد میشه شنید و اون پنج ثانیه که نمیدونی کجا قراره بخوره چون صداش خیلی نزدیکه واقعا ترسناکه. خود انفجار رو عادت کردم ولی اون ۵ ثانیه رو نه :))
ببخشید ولی راستش ناامیدکنندهترین حرفا رو دارم از خارج نشین هایی که خیلیاشون دوستامن میشنوم.
من به عنوان کسی که وسط تهران زیر بمب خایه کردم هر بار ازم بپرسید میگم این شرایط رو به صلح با آخوند ترجیح میدم حتی اگه خودم قرار باشه بمیرم.
این سه نفر از جایی که بیشتر شبیه زیرزمین بیمارستان یا غسالخانه است، در شهری که بر فراز آن هواپیماهای جنگی آزادانه در حال پرواز هستند، ادعای رهبری یک کشور ۹۰ میلیونی دارند.
خامنهای و نظام تمام شد. رجزخوانی و توهم بس است. قدرت را تسلیم ملت کنید. مردم، ایران را از نو خواهند ساخت.